Wydawnictwo Podziemne - Charlie Wilson i wojna w Afganistanie - Michał Bąkowski

Najnowsze komentarze

III Ankieta Wydawnictwa Podziemnego

Dziecko w szkole uczy się fałszowanej historii od Piasta do równie sfałszowanego Września i dowie się, że obrońcą Warszawy był nie jakiś tam Starzyński, ale komunista Buczek, który wyłamał kraty „polskiego faszystowskiego” więzienia, by na czele ludu stolicy stanąć do walki z najeźdźcą. – Tak w roku 1952 Barbara Toporska opisywała ówczesny etap bolszewizacji Polski.

Przyjmijmy, na potrzeby niniejszej ankiety, że był to opis pierwszego etapu bolszewizacji, klasycznego w swoim prostolinijnym zakłamaniu. Kolejny etap nastąpił szybko, zaledwie kilka lat później, gdy – posługując się przykładem przytoczonym przez Barbarę Toporską – w kontekście obrony Warszawy wymieniano już nie tylko komunistę Buczka, ale także prezydenta Starzyńskiego (i to z największymi, bolszewickimi honorami). Przyszedł w końcu także moment, gdy komunista Buczek albo znikł z kart historii, albo też przestał być przedstawiany w najlepszym świetle – jeszcze jeden, mocno odmieniony okres.

Mamy tu zatem dynamiczne zjawisko bolszewizmu i szereg nasuwających się pytań. Ograniczmy się do najistotniejszych, opartych na tezie, że powyższe trzy etapy bolszewizacji rzeczywiście miały i mają miejsce:

1. Wedle „realistycznej” interpretacji historii najnowszej utarło się sądzić, że owe trzy etapy bolszewickiej strategii są w rzeczywistości nacechowane nieustającym oddawaniem politycznego pola przez bolszewików. Zgodnie z taką wykładnią, historię bolszewizmu można podzielić na zasadnicze okresy: klasyczny, ewoluujący, upadły. Na czym polega błąd takiego rozumowania?

2. Jak rozumieć kolejno następujące po sobie okresy? Jako etapy bolszewizacji? Jako zmiany wynikające z przyjętej strategii, czy ze zmiennej sytuacji ideowej i politycznej, czy może trzeba wziąć pod uwagę inne jeszcze, niewymienione tu czynniki?

3. Trzy etapy i co dalej? Czy trzecia faza spełnia wszystkie ideowe cele bolszewizmu, czy wręcz przeciwnie – jest od realizacji tych celów odległa? Czy należy spodziewać się powrotu do któregoś z wcześniejszych etapów, a może spektakularnego etapu czwartego lub kolejnych?

Zapraszamy do udziału w naszej Ankiecie.

II Ankieta Wydawnictwa Podziemnego

Dorobek pisarzy i publicystów mierzy się nie tyle ilością zapisanych arkuszy papieru, wielkością osiąganych nakładów, popularnością wśród współczesnych czy potomnych, poklaskiem i zaszczytami, doznawanymi za życia, ale wpływem jaki wywierali lub wywierają na życie i myślenie swoich czytelników. Wydaje się, że twórczość Józefa Mackiewicza, jak żadna inna, nadaje się do uzasadnienia powyższego stwierdzenia. Stąd pomysł, aby kolejną ankietę Wydawnictwa poświęcić zagadnieniu wpływu i znaczenia twórczości tego pisarza.

Chcielibyśmy zadać Państwu następujące pytania:

1. W jakich okolicznościach zetknął się Pan/Pani po raz pierwszy z Józefem Mackiewiczem?
Jakie były Pana/Pani refleksje związane z lekturą książek Mackiewicza?

2. Czy w ocenie Pana/Pani twórczość publicystyczna i literacka Józefa Mackiewicza miały realny wpływ na myślenie i poczynania jemu współczesnych? Jeśli tak, w jakim kontekście, w jakim okresie?

3. Czy formułowane przez Mackiewicza poglądy okazują się przydatne w zestawieniu z rzeczywistością polityczną nam współczesną, czy też wypada uznać go za pisarza historycznego, w którego przesłaniu trudno doszukać się aktualnego wydźwięku?

Serdecznie zapraszamy Państwa do udziału.

Ankieta Wydawnictwa Podziemnego

1. W tak zwanej obiegowej opinii egzystuje pogląd, że w 1989 roku w Polsce zainicjowany został historyczny przewrót polityczny, którego skutki miały zadecydować o nowym kształcie sytuacji globalnej. Jest wiele dowodów na to, że nie tylko w prlu, ale także innych krajach bloku komunistycznego, ta rzekomo antykomunistyczna rewolta była dziełem sowieckich służb specjalnych i służyła długofalowym celom pierestrojki. W przypadku prlu następstwa tajnego porozumienia zawartego pomiędzy komunistyczną władzą, koncesjonowaną opozycją oraz hierarchią kościelną, trwają nieprzerwanie do dziś. Jaka jest Pana ocena skutków rewolucji w Europie Wschodniej? Czy uprawniony jest pogląd, że w wyniku ówczesnych wydarzeń oraz ich następstw, wschodnia część Europy wywalczyła wolność?

2. Nie sposób w tym kontekście pominąć incydentu, który miał miejsce w sierpniu 1991 roku w Moskwie. Czy, biorąc pod uwagę ówczesne wydarzenia, kolejne rządy Jelcyna i Putina można nazwać polityczną kontynuacją sowieckiego bolszewizmu, czy należy raczej mówić o procesie demokratyzacji? W jaki sposób zmiany w Sowietach wpływają na ocenę współczesnej polityki międzynarodowej?

3. Czy wobec rewolucyjnych nastrojów panujących obecnie na kontynencie południowoamerykańskim należy mówić o zjawisku odradzania się ideologii marksistowskiej, czy jest to raczej rozwój i kontynuacja starych trendów, od dziesięcioleci obecnych na tym kontynencie? Czy mamy do czynienia z realizacją starej idei konwergencji, łączenia dwóch zantagonizowanych systemów, kapitalizmu i socjalizmu, w jeden nowy model funkcjonowania państwa i społeczeństwa, czy może ze zjawiskiem o zupełnie odmiennym charakterze?

4. Jakie będą konsekwencje rozwoju gospodarczego i wojskowego komunistycznych Chin?

5. Już wkrótce będzie miała miejsce 90 rocznica rewolucji bolszewickiej w Rosji. Niezależnie od oceny wpływu tamtych wydarzeń na losy świata w XX wieku, funkcjonują przynajmniej dwa przeciwstawne poglądy na temat idei bolszewickiej, jej teraźniejszości i przyszłości. Pierwszy z nich, zdecydowanie bardziej rozpowszechniony, stwierdza, że komunizm to przeżytek, zepchnięty do lamusa historii. Drugi stara się udowodnić, że rola komunizmu jako ideologii i jako praktyki politycznej jeszcze się nie zakończyła. Który z tych poglądów jest bardziej uprawniony?

6. Najwybitniejszy polski antykomunista, Józef Mackiewicz, pisał w 1962 roku:

Wielka jest zdolność rezygnacji i przystosowania do warunków, właściwa naturze ludzkiej. Ale żaden realizm nie powinien pozbawiać ludzi poczucia wyobraźni, gdyż przestanie być realizmem. Porównanie zaś obyczajów świata z roku 1912 z obyczajami dziś, daje nam dopiero niejaką możność, choć oczywiście nie w zarysach konkretnych, wyobrazić sobie do jakiego układu rzeczy ludzie będą mogli być jeszcze zmuszeni 'rozsądnie' się przystosować, w roku 2012!

Jaki jest Pana punkt widzenia na tak postawioną kwestię? Jaki kształt przybierze świat w roku 2012?




Wojna Charliego Wilsona jest zabawnym filmem i, jak na standardy Hollywoodu, w miarę ścisłym historycznie. Film (w reżyserii Mike’a Nicholsa, to ten od Absolwenta) opowiada historię demokratycznego kongresmana z Texasu, który pomiędzy wesołymi bibkami, kokainą, alkoholem i Playboy Bunnies, zdołał, dzięki wyjątkowej determinacji i pomysłowości, stopniowo zwiększyć budżet CIA przeznaczony na pomoc afgańskim mudżahedinom. To z kolei doprowadzić miało do tak ogromnych strat sowieckich w Afganistanie, że Gorbaczowowi nie pozostało nic innego, jak wycofać się z podkulonym ogonem.

Mike Nichols jest dobrym reżyserem, więc można mu wybaczyć jego lewackie tendencje. Znakomicie pokazuje centralną dla filmu relację, czy raczej flirt, pomiędzy ultra-konserwatywną i bogobojną antykomunistką, Joanne Herring (jak zwykle drewniana Julia Roberts) i czarującym, lewicowym bon vivant, Charlie Wilsonem (Tom Hanks). W rzeczywistości, Herring odegrała jeszcze ważniejszą rolę, niż to pokazuje film, ponieważ udała się osobiście do Afganistanu już wiosną 1980 roku wraz z zawodowymi filmowcami (m.in. jej synem) i przywiozła stamtąd szokujące materiały, które dzięki jej szerokim kontaktom dotarły do Busha (seniora) i do Ronalda Reagana, którzy byli wówczas zaangażowani w walkę o nominację prezydencką z ramienia partii republikańskiej.

Herring, Wilson i agent CIA Gust Avrakotos (jak zwykle znakomity Philip Seymour Hoffman), wprowadzili wówczas w życie skomplikowany, tajny plan, który zapewnić miał dostawy uzbrojenia, zwłaszcza przenośnych rakiet, dla mudżahedinów poprzez Izrael, Egipt i Pakistan. Negocjacje z Izraelczykami, Egipcjanami i generałem Zia, są najlepszymi partiami filmu.

Charlie wygrał wojnę w Afganistanie, dostał za to medal, a dziś jest oskarżany, że stworzył „Frankensteina terroryzmu”, ponieważ walka afgańskich mudżahedinów przeciw niewiernym rozbudzić miała islamski ekstremizm. To w Afganistanie właśnie, pod kuratelą CIA spotkali się Osama bin-Laden i Ayman al-Zawahiri, to tam powstała sieć pod nazwą al-Kaida. O ile mi wiadomo, nie zostały opublikowane żadne dokumenty wskazujące na to, że CIA bezpośrednio szkoliła obu terrorystów, ale wydaje się to bardzo prawdopodobne. Z drugiej strony, zamordowany przez agentów fsb Aleksander Litwinienko, utrzymywał, że al-Zawahiri był szkolony przez kgb.

Ale cofnijmy się jeszcze bardziej wstecz i przyjrzyjmy się uważnie przyczynom sowieckiej interwencji zbrojnej. Jak do tego doszło, że sowieciarze znaleźli w Afganistanie swój własny Wietnam?

Komuniści objęli władzę w Afganistanie na drodze krwawego przewrotu w maju 1978 roku. W lutym 79 roku zostaje porwany amerykański ambasador w Kabulu, Adolph Dubs. Porywacze, otoczeni w pokoju hotelowym, już mieli się poddać, gdy na rozkaz doradcy z kgb, Sergieja Batruchina, dokonano szturmu, podczas którego zginęli zarówno nieznani terroryści, jak i sam ambasador. Szczegóły tych wydarzeń nie są do dziś znane, między innymi dlatego, że jednym z niewielu źródeł, jest podejrzanej proweniencji Archiwum Mitrochina. Od tego momentu Ameryka była pozbawiona wiarygodnych informacji na temat rozwoju wypadków w Aganistanie.

Tymczasem na szczycie afgańskiej kompartii rozgorzała walka o władzę – jak to zwykle bywa między gangsterami. Karmal i Nadżibullach, przywódcy jednej frakcji, uciekli do Moskwy ze strachu przed represjami, gdy przywódcy zwycięskiej frakcji, Taraki i Amin, poczęli urządzać zamachy na siebie na wzajem. 20 marca 1979 roku Taraki zwrócił się formalnie o pomoc do Moskwy; o pomoc dwojaką: w pierwszym rzędzie wojskową, dla wsparcia swego reżymu, ale także o pomoc w pozbyciu się Amina. Kosygin ostrzegł go przed interwencją, ale obiecał 500 doradców i 700 spadochroniarzy „dla ochrony lotniska Bagram”, a Breżniew ostrzegł go przed zamachem ze strony Amina. Po powrocie do Kabulu Taraki zaprosił Amina na spotkanie, na co ten zgodził się tylko pod warunkiem, że jego bezpieczeństwo będzie gwarantowane przez sowieckiego ambasadora. Negocjacje wlokły się, aż Amin otrzymał żądane gwarancje, ale oczywiście nie uwierzył ani jednemu słowu ambasadora, toteż podczas spotkania pomiędzy „prezydentem i premierem Demokratycznej Republiki Afganistanu” doszło do strzelaniny – jak to między gangsterami. Istnieją różne wersje tych wydarzeń, ale jedno jest pewne, że dopiero 10 października 1979 roku ogłoszono zgon „wielkiego nauczyciela, wielkiego geniusza, wielkiego przywódcy” – Tarakiego.

Jak widać wszystko odbywało się w Afganistanie w typowo bolszewicki sposób, na wzór Nowotki i Mołojca. W odpowiedzi na zamieszki w Kabulu, 20 tysięcy więźniów zostało rozstrzelanych bez sądu. Ogólna liczba ofiar bolszewickiego reżymu przed inwazją sowiecką jest oczywiście nieznana, ale ocenia się, że 30 tysięcy rozstrzelano w samej stolicy. Poza Kabulem, Taraki i Amin nie mieli wiele kontroli.

Naturalnie, każda władza w Kabulu miała zawsze ograniczoną kontrolę nad odległymi prowincjami. Władza królewska opierała się na zgodzie starszyzny zwaśnionych plemion zamieszkujących Afganistan. Król raczej rozstrzygał spory, niż „rządził” w ścisłym znaczeniu tego słowa. Były premier Daud, który obalił monarchię, nie mógł przeprowadzić żadnych reform, ponieważ nie miał poparcia poza Kabulem i większymi miastami. Można zatem powiedzieć, że władza nad Afganistanem ograniczona być musi do kontroli nad większymi miastami oraz nad strategicznymi szlakami (nie może być rozciągnięta na odległe prowincje bez poparcia szczepowej starszyzny). Taką władzę mieli w 1979 roku bolszewiccy gangsterzy w Kabulu. Dlaczego zatem sowieciarze dokonali inwazji?

W Boże Narodzenie 1979 roku 80 tysięcy żołnierzy armii czerwonej przekroczyło granice zaprzyjaźnionego Afganistanu, na zaproszenie „prezydenta” Amina, który został zamordowany w swym pałacu przez oddziały specjalne „Zenit”. Sowieci przywieźli ze sobą Karmala, którego zainstalowali jako nowego prezydenta. W pierwszej fazie wojny armia czerwona zmiotła wszelki opór, ale już po kilku miesiącach było jasne, że pomimo ogromnej przewagi militarnej i pełnej dominacji w powietrzu, sowieci kontrolują zaledwie 20% kraju! Po co więc dokonywali inwazji? Kiedy podczas rozmów w Moskwie (przypominam: w marcu 79), Taraki prosił o sowieckie oddziały dla wsparcia jego rządu, Breżniew odparł, że sowiecka interwencja „byłaby na rękę wyłącznie wrogom – zarówno waszym jak naszym.” Co zatem zmieniło się między marcem a grudniem?

Pierwsza odpowiedź na pytanie o przyczyny sowieckiej interwencji jest zazwyczaj taka, że Breżniew pragnął osadzić swojego człowieka na kabulskim stołku, bo nie ufał Aminowi (istnieje także wariant tej wersji, a mianowicie, że Amin był agentem CIA…). Chętnie wierzę, że nie ufali Aminowi w Moskwie, ale dlaczego nie rozkazali 700 spadochroniarzom na lotnisku po prostu go aresztować? Zwłaszcza, że Amin ponawiał prośby Tarakiego o pomoc wojskową. Nie dokonuje się inwazji dla obalenia przyjaznego kacyka, nawet jeśli się mu nie ufa, a już na pewno nie dokonuje się takiego kroku, mając pełne przekonanie, że „byłby wyłącznie na rękę wrogom”. „Wrogowie”, czyli Zachód, nie interesowali się Afganistanem w ogóle. Jeszcze w marcu 79 roku, sowieckie lotnictwo dokonało bombardowań Heratu w odwecie za masakrę sowieckich doradców wojskowych i Carter nie mrugnął nawet okiem, pomimo że zginęło w Heracie 24 tysiące mieszkańców. Nie było więc żadnej potrzeby dokonywania pełnej inwazji, można było kontynuować „pomoc dla braterskiego rządu” z dystansu.

Druga odpowiedź, jaką się często słyszy, suponuje, że rząd Amina zostałby obalony, gdyby nie bratnia pomoc sowiecka, ponieważ siły mudżahedinów były już poważne. Najlepszej odpowiedzi udzielił na to Kosygin podczas tej samej rozmowy z Tarakim na Kremlu: „Uważamy, że posłanie sił lądowych byłoby fatalnym błędem, gdyby nasi żołnierze pojawili się w waszym kraju, sytuacja uległaby znacznemu pogorszeniu.” Co zmieniło się pomiędzy marcem a Bożym Narodzeniem?

Jeszcze na początku grudnia Jurij Andropow napisał list do Breżniewa, w którym wyraził obawy, co do rozwoju sytuacji w Afganistanie i zaproponował obalenie Amina przy pomocy sił sowieckich znajdujących się już na miejscu. Ale kiedy 11 grudnia sprawa została zdecydowana i szef sztabu Ogarkow, próbował przekonać politbiuro, że interwencja nie jest konieczna, ten sam Andropow przerwał mu ostro: „Polityką zajmiemy się my! Zostaliście tu zaproszeni, nie po to, żeby wyrażać opinie, ale żeby zanotować instrukcje politbiura i zająć się wprowadzeniem ich w życie.” Tak wyraził się chłodny, kalkulujący Andropow, który zaledwie kilka dni wcześniej argumentował dokładnie tak samo, jak teraz Ogarkow.

A co mówią inni? Najbliższa amerykańskiej „oficjalnej” wersji wydarzeń jest opinia wypowiedziana przez Zbigniewa Brzezińskiego w 1998 roku: „Nie popchnęliśmy Rosjan ku interwencji, ale z pełną świadomością zwiększyliśmy prawdopodobieństwo, że jej dokonają… Tajna operacja była świetnym pomysłem. Miała ona ten efekt, że wciągnęła Sowiety w afgańską pułapkę… Tego dnia, kiedy sowieci oficjalnie przekroczyli granicę, napisałem do prezydenta Cartera: Mamy teraz okazję zgotowania Związkowi Sowieckiemu ich wojny wietnamskiej.”

Ale zaraz, oglądałem przecież właśnie film o Charliem Wilsonie i jego „wojnie” o pomoc dla mudżahedinów. A tam było wyraźnie powiedziane, że żadna pomoc amerykańska do Afganistanu nie docierała; że owszem generał Zia ul-Haq pragnął pomagać mudżahedinom, ale sprzeciwiali się temu Amerykanie – tymczasem wedle Brzezińskiego, jego „tajna operacja” w Afganistanie sprowokowała inwazję. Jak się bliżej przyjrzeć, to okazuje się, że Brzeziński miał na myśli rozkaz prezydencki z 3 lipca 1979 roku autoryzujący tajne operacje propagandowe (covert propaganda operations) przeciw komunistycznym władzom Afganistanu. Czyli co dokładnie? Rozrzucali ulotki? W filmie Nicholsa odbywa się taka rozmowa na ten temat:

Charlie Wilson: Chcesz mi powiedzieć, że amerykańska taktyka w Afganistanie polega na tym, żeby Afgańczycy wychodzili wprost na serie z karabinów maszynowych, aż Rosjanom skończy się amunicja?

Gust Avrakotos: To jest taktyka Harolda Holta [australijskiego premiera z czasów wojny wietnamskiej], a nie amerykańska strategia.

Charlie Wilson: Jak wygląda amerykańska strategia?

Gust Avrakotos: Ściśle mówiąc, nie mamy żadnej. Ale pracujemy nad tym.

Charlie Wilson: „My”, to znaczy kto?

Gust Avrakotos: Ja i trzech innych gości.

Fikcja Hollywoodu jest pewnie bliższa prawdy, niż fikcja Zbigniewa Brzezińskiego, ale wróćmy lepiej do rzeczywistości. Mamy więc taką sytuację: cała sowiecka wierchuszka od Breżniewa i Kosygina, do Andropowa i Ogarkowa nie chce interwencji, ale z jakiegoś powodu się na nią decydują? Z jakiego powodu?

Zdaniem Anatolija Golicyna, strategia zapoczątkowana przez Szelepina i Mironowa, a kontynuowana przez Andropowa, miała na drodze długoletniej manipulacji najpierw stworzyć sterowany ruch opozycyjny, a następnie wywołać szereg dramatycznych wydarzeń, które stworzą wrażenie upadku komunizmu. Czy takie wrażenie mogło być przekonujące bez klęski wojennej? Mało tego, gdyby komunizm miał „upadać” w obecności polityków takich, jak Jimmy Carter, to oni rzuciliby się go podtrzymać. Jest zatem zupełnie prawdopodobne, że Andropow zmienił zdanie na temat interwencji zbrojnej w Afganistanie, ponieważ dostrzegł ogromne zalety takiej akcji dla długoterminowej strategii, której poświęcił całe swoje życie.

Po pierwsze, dokonanie inwazji podczas kampanii prezydenckiej w Ameryce musiało doprowadzić do wzmocnienia antysowieckich głosów w Stanach Zjednoczonych. W roku 1979 Ronald Reagan był postacią znaną nie tylko Ameryce, miał za sobą dwie kadencje jako gubernator Kalifornii i stawał do wyborów prezydenckich już po raz trzeci, ale nie był z pewnością faworytem w nadchodzących wyborach. Jego antykomunistyczna retoryka nie mogła jednak ujść uwagi Andropowa. Od administracji Cartera nie można było się spodziewać niczego innego niż gestów w rodzaju bojkotu olimpiady w Moskwie. (Bojkot ten był w owych czasach uważany za polityczny błąd ze strony Cartera, ponieważ zantagonizował jego lewicowy elektorat.)

Po drugie, przewlekła wojna – a tylko taki konflikt może mieć miejsce w Afganistanie – jest idealnym scenariuszem dla zademonstrowania słabości. Afganistan ze swą mozaiką etniczną ludności, ze swymi niedostępnymi dolinami, dobrze ukrytymi jaskiniami, surowym klimatem i niestrzeżonymi granicami, jest idealnym gruntem do prowadzenia działań partyzanckich. O ile wiem, nikt nigdy nie zdołał w pełni kontrolować terytoriów, które składają się na współczesny Afganistan. Przypuszczam, że musiało to być wiadomym także sowieckim strategom, ba! nawet Breżniew i Kosygin zdaje się byli tego świadomi.

Jeżeli rację ma Anatolij Golicyn, że długoterminowa strategia prowadząca do „upadku komunizmu” została zapoczątkowana w 1958 roku, to krwawa inwazja Afganistanu była ważną częścią planu.

Ale czy to jest w ogóle możliwe? Czy dorośli, odpowiedzialni ludzie mogą posyłać na śmierć tysiące współobywateli, tylko po to, żeby doprowadzić do klęski, a tym samym stworzyć wrażenie słabości i upadku? Mnie samemu wydaje się to trudne do uwierzenia. Nie widzę jednak innego wyjaśnienia dla tej dziwacznej interwencji; interwencji wbrew politycznej logice, wbrew własnym interesom, wbrew rozsądkowi. Najczęściej powtarzane wyjaśnienie, że komuniści to głupcy, wydaje mi się niezadowalające. Inteligencja nie jest wcale warunkiem sine qua non prowadzenia skutecznej polityki, bo gdyby była, to Chruszczow, który był człowiekiem raczej tępym, nigdy nie zdołałby wyprowadzić w pole Kennedy’ego, który był człowiekiem raczej bystrym. Komuniści są z pewnością raczej głupcami – i Bogu dzięki! co by to było, gdyby byli intelektualistami! – ale są wyposażeni w Metodę. Wypróbowaną Metodę zdobycia i utrzymania władzy. Ich głupota przejawia się zazwyczaj w niedoskonałości wykonania, ich siłą jest jednak „powszechne chcenie bycia oszukanym”, które dominuje po stronie ich przeciwników.

A co ma z tym wspólnego Good Time Charlie? Nic, oczywiście. Wilson, Herring, Avrakotos postępowali tak, jak uczciwi ludzie postępować powinni, to znaczy walczyli z wrogiem. Czy z postawionej powyżej hipotezy wynikałoby, że byli marionetkami w rękach bolszewików? Nie. Podobnie, jak prezydent Reagan, który nie był marionetką w niczyich rękach, ale najlepszym prezydentem Stanów Zjednoczonych w XX wieku. Mnie się nasuwa raczej taki wniosek, że – jak to pokazał Józef Mackiewicz na przykładzie Aleksandra Sołżenicyna – Metoda pozwala komunistom nawet zawziętych antykomunistów zaprząc do swego rydwanu. Czy to ma nas, antykomunistów, „demoralizować”? Czy rzeczywiście po dokonaniu takiej konstatacji, nie pozostaje nam nic innego, jak strzelić sobie w łeb? Nie wydaje mi się. Najprawdopodobniej dlatego, że mnie to nie demoralizuje, ponieważ prawdziwe rozpoznanie wroga jest warunkiem koniecznym dla każdej skutecznej polityki.



Prześlij znajomemu

9 Komentarz(e/y) do “Charlie Wilson i wojna w Afganistanie”

  1. 1 Sonia Bellechasse

    Dobry tekst. Ostatni akapit to chyba pewnego rodzaju polemika ze mna. Ale moim zdaniem twierdzenie ze „Metoda pozwala komunistom nawet zawziętych antykomunistów zaprząc do swego rydwanu” to lekka przesada. Niby co Wilson i Reagan mieli robic z Afganistanem? Pomagac Sowietom w Afganistanie by obalic ich „plany”?

    Jezeli stategia Golicyna to prawda, z komunizmem nalezaloby walczyc pomagajac Sowietom zwyciezyc… To kompletny absurd!

    Moim zdaniem, to Golicyn jest „zaprzezony do rydwanu Metody”. Sluchajac Golicyna, pomagamy komunizmowi. Nie wolno dac sie zwariowac.

  2. 2 michał

    Soniu,

    To jest ważny problem, a mnie będzie trudno obszerniej odpowiedzieć w ciągu najbliższych dni. Polemika jest oczywiście z Tobą, ale także z wielu innymi ludźmi, którzy myślą podobnie. Jeśli prześledzisz serię artykułów Mackiewicza na temat Sołżenicyna, pisaną na przestrzeni 12 lat, a zakończoną „Trustem nr 2″, to zobaczysz bliżej, o co mi chodzi. Sołżenicyn był z pewnością, autentycznym antykomunistą, ale Mackiewicz wykazał, w jaki sposób został wykorzystany.

    Powiedziałem w zakończeniu tekstu powyżej, że ani Wilson, ani tym bardziej Reagan, nie powinni mieć sobie wiele do zarzucenia, bo postępowali tak, jak uczciwi ludzie postępować powinni, tj. walczyli z wrogiem.

    O ile wiem, Golicyn nie prezentuje żadnej „strategii” do walki z komunizmem (nie wiem, czy dobrze Cię rozumiem w tym punkcie, ale tak często bywa, kiedy w zapale polemicznym usiłujemy sprowadzić opinię do absurdu). Natomiast jeżeli jego opis sowieckiej strategii jest słuszny, to trzeba po prostu być o wiele sprytniejszym w walce z nimi. Dlatego nb. takim szaleństwem politycznym jest np. stanowisko Macierewicza. Golicyn nie wydaje się zaprzężony do czegokolwiek, bo nikt go nie słucha.

    A że nie wolno się dać zwariować, to z całą pewnością prawda. Datego właśnie warto wiedzieć, z czym się ma do czynienia.

  3. 3 Sonia Bellechasse

    Artykuly Mackiewicza czytalam. Moim zdaniem, Mackiewicz nigdy nie „wykazał, w jaki sposób Solzenicyn został wykorzystany”. Przedstawil tylko hipoteze, ktora daje wiele do myslenia, ale nie jest niczego dowodem.

    jeżeli jego opis sowieckiej strategii jest słuszny, to trzeba po prostu być o wiele sprytniejszym w walce z nimi.

    Jezeli jego (Golicyna) opis sowieckiej strategii jest sluszny, to oznacza to ze ideowi anty-komunisci opanowali wladze w Sowietach juz w latach 50-60 i wprowadzili ta strategie by zniszczyc komunizm jako system totalitarny.

    Hipoteza fantastyczna, ale nie bardziej fantastyczna od twojej….

  4. 4 michał

    Soniu, masz rację, źle się wyraziłem. Powinienem był powiedzieć „pokazał” raczej niż „wykazał”. „Dowody” w takich sprawach są bardzo rzadkie, choć oczywiście się zdarzają, zwłaszacza wówczas, gdy mamy do czynienia z bolszewikami, którzy jak wiadomo „ani geniusze, ani nadludzie”.

    Natomiast co do Twojej „fantastycznej hipotezy, która ma być nie bardziej fanstastyczna od mojej”, to (w najdelikatniejszy sposób) nie mogę się z tym zgodzić. Reductio ad absurdum jest spektakularną, choć mało skuteczną metodą polemiki.

    Hipoteza Golicyna nie tylko opiera się na faktach, na dokumentach, które widział z pierwszej ręki, ale także ma tę niezwykłą właściwość, że zawiera przewidywania, które się sprawdziły.

    Natomiast moja hipoteza w kwestii wojny afgańskiej jest bardzo skromna. Szukałem od dawna wyjaśnienia dla sowieckiej inwazji. Kiedy wydaliśmy w podziemiu w 80. latach broszurę na temat trwającej wówczas wojny, wydawało mi się, że może potrzebowali poligonu dla testowania nowych systemów zbrojeń, że chcieli zabezpieczyć sobie drogę do Indii itp., ale im bliżej się przyjrzeć wydarzeniom w Kabulu z lat 78-79, tym mniej te wyjaśnienia są satysfakcjonujące. Powiedziałaś mi kiedyś, że „wiesz dokąd to zmierza”, kiedy zacząłem pytać o przyczyny inwazji, ale dla mnie to jest autentyczne poszukiwanie wyjaśnienia.

    Twoje wyjaśnienie – że to idioci, którzy nie wiedzą, co robią – nie może być łatwo zbyte. Ja wiem, że to idioci, ale ich idiotyzm objawia się w idiotycznym wykonaniu raczej niż w braku przygotowań. Jeżeli przestudiować dokładnie takie wydarzenia jak zabójstwo Popiełuszki, moskiewski pucz, inwazję Afganistanu, to trudno oprzeć się wrażeniu, że coś tam nie pasuje. Stąd wzięły się moje hipotezy. Są one wyłącznie próbą poradzenia sobie z tym czymś, co nie pasuje. Jak już mówiłem wielokrotnie na niniejszej witrynie, porzucę je bez żalu, jeśli ktoś mi „wykaże”, że są niesłuszne.

  5. 5 przemek

    Panie Michale,

    Artykuł naprawdę znakomity. Napisany z wielką swadą, zupełnie mnie zaskoczył.
    No ale dość już tych pochlebstw. Proszę o wyjaśnienie co takiego stało się w 1979 r. iż gangsterzy przerodzili się w bolszewickich gangsterów.
    Trochę szkoda, że znowu wszystkie opisywane wydarzenia próbuje Pan dopasować do teorii Golicyna. Bardzo trudno jest chyba oceniać wydarzenia w tak specyficznych krajach jak Afganistan który, jak myślę, rządzi się zupełnie niezrozumiałymi dla nas wartościami.
    Wracając do teorii Golicyna, odnoszę wrażenie, iż najsłabszym w niej ogniwem jest sam Golicyn. Jak Pan napisał „hipoteza Golicyna nie tylko opiera się na faktach, na dokumentach, które widział z pierwszej ręk…i”. No właśnie na dokumentach czy na dokumentach które widział? A z której ręki? Z pierwszej czy tej która mu je pokazała? Nie należy też zapominać, że przez długi czas z niej był karmiony. Przepraszam za ostre słowa, ale jakoś nigdy nie dowierzałem nagle nawróconym.

  6. 6 dariusz rohnka

    Przemek,

    Michał podziękowałby pewnie za miłe słowa pod adresem jego artykułu, niestety nie może w tej chwili odpowiedzieć.
    W 1979 roku nie miała miejsca żadna przemiana gangsterów w gangsterów bolszewickich. Komuniści przejęli władzę w Afganistanie rok wcześniej, w maju 1978 roku.
    Golicyn budował swoją teorię przede wszystkim w oparciu o informacje, które pozyskał pracując w wewnętrznej strukturze KGB, odpowiedzialnej za przygotowanie strategii. To właśnie te informacje stały się bezpośrednim impulsem jego ucieczki. Wywiózł na Zachód treść setek dokumentów, ucząc się ich po prostu na pamięć. Pracował następnie przez kilkanaście lat jako analityk kontrwywiadu CIA, rozwijając swoją teorię i starając się zweryfikować pozyskane informacje. Odkrył m.in., że rozłam sowiecko-chiński miał w rzeczywistości fikcyjny charakter.
    Można oczywiście nie dowierzać „nagle nawróconym”, a więc także nie ufać Golicynowi, o wiele trudniej jednak obalić trafność jego teorii i prognoz. W tym przypadku decydują fakty, a nie przypuszczenia.

  7. 7 michał

    Drogi Panie Przemku,

    Przepraszam, że nie mogłem odpowiedzieć wcześniej. Cieszę się, że zaskoczyłem Pana swadą, ale z drugiej strony, kiedy pomyślę, jak bardzo musiał się Pan dotąd męczyć, czytając mnie na wp! Tak mi przykro. Ale musi Pan mi wybaczyć, bo jak to śpiewał Jary, „na to nie ma ceny, nie kupisz weny!”

    To jest dobre pytanie: co sprawia, że gangsterzy przemieniają się w bolszewików? Co zmieniło bandytów takich jak Dżugaszwili czy Dzierżyński w bolszewików?

    Mogę Pana tylko zapewnić, prawdopodobnie bezskutecznie, że nie zamierzam dopasowywać żadnych teorii do czegokolwiek, oprócz prawdy. Każda hipoteza musi spełnić dwa podstawowe warunki: wewnętrznej niesprzeczności oraz adekwatności wobec rzeczywistości (a jak wiadomo „wistość tych rzeczy jest nie z świata tego”).

    Przypuszczam, że do reszty ustosunkował się już Darek, więc mnie nie pozostaje nic innego, jak odstosunkować się czem prędzej.

    Aha! Niechże się Pan czuje wolny używać ostrych słów!

  8. 8 przemek

    Panie Michale,

    Mimo wyraźnych różnic w przekonaniach, bardzo cieszy mnie, iż Oddział jest tutaj zdecydowanie Otwarty.

  9. 9 michał

    „Przyszła do mnie, nie wiem skąd.
    Zawróciła w głowie tak dokładnie.
    Teraz rozumiem, to jest to…”

    A dalej nie będę cytował, żeby nie oburzyć bardziej pruderyjnych czytelników.

    Nie możemy jednak popadać w panamichnikową zgodę, bo nie to jest ważne, co nas łączy, ale to co nas dzieli. O jakich zatem różnicach przekonań Pan mówi? Zabierzmy się do roboty! Nie ma to jak różnice przekonań! Czy staniemy w szranki?

    Nawet jeśli Oddział już zamknięty jest, to przecież zawsze można wyważyć drzwi…

Komentuj





Language

Nowe książki Wydawnictwa Podziemnego, już w sprzedaży:


Zamów tutaj.

Jacek Szczyrba

Punkt Langrange`a. Powieść.

H
1946. Powieść.

Książki Wydawnictwa Podziemnego

Zamów tutaj:



J.R. Nyquist
Koń trojański
 
Dariusz Rohnka
Wielkie arrangement

Dariusz Rohnka
Fatalna Fikcja