Wydawnictwo Podziemne - Tragedia Hmongów i akt wojny pułkownika Jambon - Dariusz Rohnka

Najnowsze komentarze

III Ankieta Wydawnictwa Podziemnego

Dziecko w szkole uczy się fałszowanej historii od Piasta do równie sfałszowanego Września i dowie się, że obrońcą Warszawy był nie jakiś tam Starzyński, ale komunista Buczek, który wyłamał kraty „polskiego faszystowskiego” więzienia, by na czele ludu stolicy stanąć do walki z najeźdźcą. – Tak w roku 1952 Barbara Toporska opisywała ówczesny etap bolszewizacji Polski.

Przyjmijmy, na potrzeby niniejszej ankiety, że był to opis pierwszego etapu bolszewizacji, klasycznego w swoim prostolinijnym zakłamaniu. Kolejny etap nastąpił szybko, zaledwie kilka lat później, gdy – posługując się przykładem przytoczonym przez Barbarę Toporską – w kontekście obrony Warszawy wymieniano już nie tylko komunistę Buczka, ale także prezydenta Starzyńskiego (i to z największymi, bolszewickimi honorami). Przyszedł w końcu także moment, gdy komunista Buczek albo znikł z kart historii, albo też przestał być przedstawiany w najlepszym świetle – jeszcze jeden, mocno odmieniony okres.

Mamy tu zatem dynamiczne zjawisko bolszewizmu i szereg nasuwających się pytań. Ograniczmy się do najistotniejszych, opartych na tezie, że powyższe trzy etapy bolszewizacji rzeczywiście miały i mają miejsce:

1. Wedle „realistycznej” interpretacji historii najnowszej utarło się sądzić, że owe trzy etapy bolszewickiej strategii są w rzeczywistości nacechowane nieustającym oddawaniem politycznego pola przez bolszewików. Zgodnie z taką wykładnią, historię bolszewizmu można podzielić na zasadnicze okresy: klasyczny, ewoluujący, upadły. Na czym polega błąd takiego rozumowania?

2. Jak rozumieć kolejno następujące po sobie okresy? Jako etapy bolszewizacji? Jako zmiany wynikające z przyjętej strategii, czy ze zmiennej sytuacji ideowej i politycznej, czy może trzeba wziąć pod uwagę inne jeszcze, niewymienione tu czynniki?

3. Trzy etapy i co dalej? Czy trzecia faza spełnia wszystkie ideowe cele bolszewizmu, czy wręcz przeciwnie – jest od realizacji tych celów odległa? Czy należy spodziewać się powrotu do któregoś z wcześniejszych etapów, a może spektakularnego etapu czwartego lub kolejnych?

Zapraszamy do udziału w naszej Ankiecie.

II Ankieta Wydawnictwa Podziemnego

Dorobek pisarzy i publicystów mierzy się nie tyle ilością zapisanych arkuszy papieru, wielkością osiąganych nakładów, popularnością wśród współczesnych czy potomnych, poklaskiem i zaszczytami, doznawanymi za życia, ale wpływem jaki wywierali lub wywierają na życie i myślenie swoich czytelników. Wydaje się, że twórczość Józefa Mackiewicza, jak żadna inna, nadaje się do uzasadnienia powyższego stwierdzenia. Stąd pomysł, aby kolejną ankietę Wydawnictwa poświęcić zagadnieniu wpływu i znaczenia twórczości tego pisarza.

Chcielibyśmy zadać Państwu następujące pytania:

1. W jakich okolicznościach zetknął się Pan/Pani po raz pierwszy z Józefem Mackiewiczem?
Jakie były Pana/Pani refleksje związane z lekturą książek Mackiewicza?

2. Czy w ocenie Pana/Pani twórczość publicystyczna i literacka Józefa Mackiewicza miały realny wpływ na myślenie i poczynania jemu współczesnych? Jeśli tak, w jakim kontekście, w jakim okresie?

3. Czy formułowane przez Mackiewicza poglądy okazują się przydatne w zestawieniu z rzeczywistością polityczną nam współczesną, czy też wypada uznać go za pisarza historycznego, w którego przesłaniu trudno doszukać się aktualnego wydźwięku?

Serdecznie zapraszamy Państwa do udziału.

Ankieta Wydawnictwa Podziemnego

1. W tak zwanej obiegowej opinii egzystuje pogląd, że w 1989 roku w Polsce zainicjowany został historyczny przewrót polityczny, którego skutki miały zadecydować o nowym kształcie sytuacji globalnej. Jest wiele dowodów na to, że nie tylko w prlu, ale także innych krajach bloku komunistycznego, ta rzekomo antykomunistyczna rewolta była dziełem sowieckich służb specjalnych i służyła długofalowym celom pierestrojki. W przypadku prlu następstwa tajnego porozumienia zawartego pomiędzy komunistyczną władzą, koncesjonowaną opozycją oraz hierarchią kościelną, trwają nieprzerwanie do dziś. Jaka jest Pana ocena skutków rewolucji w Europie Wschodniej? Czy uprawniony jest pogląd, że w wyniku ówczesnych wydarzeń oraz ich następstw, wschodnia część Europy wywalczyła wolność?

2. Nie sposób w tym kontekście pominąć incydentu, który miał miejsce w sierpniu 1991 roku w Moskwie. Czy, biorąc pod uwagę ówczesne wydarzenia, kolejne rządy Jelcyna i Putina można nazwać polityczną kontynuacją sowieckiego bolszewizmu, czy należy raczej mówić o procesie demokratyzacji? W jaki sposób zmiany w Sowietach wpływają na ocenę współczesnej polityki międzynarodowej?

3. Czy wobec rewolucyjnych nastrojów panujących obecnie na kontynencie południowoamerykańskim należy mówić o zjawisku odradzania się ideologii marksistowskiej, czy jest to raczej rozwój i kontynuacja starych trendów, od dziesięcioleci obecnych na tym kontynencie? Czy mamy do czynienia z realizacją starej idei konwergencji, łączenia dwóch zantagonizowanych systemów, kapitalizmu i socjalizmu, w jeden nowy model funkcjonowania państwa i społeczeństwa, czy może ze zjawiskiem o zupełnie odmiennym charakterze?

4. Jakie będą konsekwencje rozwoju gospodarczego i wojskowego komunistycznych Chin?

5. Już wkrótce będzie miała miejsce 90 rocznica rewolucji bolszewickiej w Rosji. Niezależnie od oceny wpływu tamtych wydarzeń na losy świata w XX wieku, funkcjonują przynajmniej dwa przeciwstawne poglądy na temat idei bolszewickiej, jej teraźniejszości i przyszłości. Pierwszy z nich, zdecydowanie bardziej rozpowszechniony, stwierdza, że komunizm to przeżytek, zepchnięty do lamusa historii. Drugi stara się udowodnić, że rola komunizmu jako ideologii i jako praktyki politycznej jeszcze się nie zakończyła. Który z tych poglądów jest bardziej uprawniony?

6. Najwybitniejszy polski antykomunista, Józef Mackiewicz, pisał w 1962 roku:

Wielka jest zdolność rezygnacji i przystosowania do warunków, właściwa naturze ludzkiej. Ale żaden realizm nie powinien pozbawiać ludzi poczucia wyobraźni, gdyż przestanie być realizmem. Porównanie zaś obyczajów świata z roku 1912 z obyczajami dziś, daje nam dopiero niejaką możność, choć oczywiście nie w zarysach konkretnych, wyobrazić sobie do jakiego układu rzeczy ludzie będą mogli być jeszcze zmuszeni 'rozsądnie' się przystosować, w roku 2012!

Jaki jest Pana punkt widzenia na tak postawioną kwestię? Jaki kształt przybierze świat w roku 2012?




W rankingu spraw pilnych, nie cierpiących zwłoki, bo bolesnych a niezałatwionych – spraw, które swoim ciężarem obarczają sumienie świata, powinni Hmongowie, barwny i dumny naród, dotknięty na przestrzeni wieków ogromem cierpień, zajmować jedno z poczesnych miejsc. Powinni, ale nie zajmują. Ich tragiczny los nie interesuje prawie nikogo. Nie sprzyjają im rządy państw niegdyś sojuszniczych, takich jak Stany Zjednoczone, Francja, Tajlandia; nie nadmiernie zajmują się nimi liczne w świecie organizacje charytatywne, uznając, w swoim pojęciu słusznie, że nie każdy rodzaj aktywności jest dobrze widziany przez możnych tego świata; z bezpieczną rezerwą podchodzą do tematu przedstawiciele krzykliwych na ogół mediów, ograniczając swoje zainteresowanie do krótkich, współczujących (jakże by inaczej) notatek i programów. Cierpienie i śmierć zadawane ręką bolszewickiego oprawcy nie przykuwa uwagi publiczności, nie jest politycznie poprawne, ani modne.

Pomyślałby ktoś może, że to kwestia mody przemijającej. Nic dalszego od prawdy. Los ofiar bolszewizmu od zawsze był tematem tabu, problemem niechcianym, spychanym na margines. Już w pierwszych latach bolszewickiego panowania, los ten zalatywał co nieco naftaliną staromodnej i obrzydliwej reakcji, której się przecież w żadnym wypadku nie chciało pielęgnować, ratować, na którą w gruncie rzeczy już dawno zapadł wyrok. Tak było w pierwszych, krwawych latach bolszewickiego pochodu, tak było dekadę później, podczas mordowania wielkiej i żyznej Ukrainy, gdy straszną głodową śmierć poniosło siedem milionów ludzi, także wówczas gdy wydawano w sowieckie zbrodnicze ręce ludzi walczących w ostatniej wojnie z komunizmem. Za każdym razem działała w gruncie jedna, stała i niezmienna zasada: wszelka reakcja wobec postępowego, skupiającego w sobie nadzieje świata bolszewizmu po prostu jest passé.

Pierwszym objawem tej sztywnej reguły jest zmowa milczenia. Dlatego, jeśli czytelnik oczekuje ode mnie złych lub dobrych, ale jednak ścisłych informacji na temat heroicznych Hmongów, muszę z góry prosić o wybaczenie. To, co mam do przekazania, nie będzie się charakteryzowało kronikarską dokładnością. Do świata docierają tylko postrzępione, fragmentaryczne wiadomości, a wyłaniający się z nich obraz sugeruje jedynie, że gehenna tego ludu nie będzie miała rychłego końca.

Na przełomie 2009 i 2010 roku władze Tajlandii przeprowadziły „dobrowolną”, jak to oficjalnie określono, kolejną repatriację około 4 200 „ekonomicznych migrantów” Hmong z powrotem do komunistycznego Laosu. Według dramatycznej relacji Larry’ego Frasera, w przeszłości amerykańskiego pilota śmigłowców, latającego nad Laosem w latach 60. i 70., który dostrzegając brak zainteresowania środków masowego przekazu losem Hmongów, napisał serię listów otwartych do tajlandzkiej prasy, nie ma wątpliwości, że w tej dużej grupie znajdowali się także uchodźcy polityczni – żołnierze wojny wietnamskiej, w przeszłości sojusznicy zarówno Stanów Zjednoczonych jak i Tajlandii. Decyzja o wydaniu ich w ręce komunistów może być nazwana tylko jednym słowem – zbrodnią.

Najbardziej szokującą w relacji Frasera, a jednocześnie budzącą nieuchronne skojarzenia z opisaną przez Józefa Mackiewicza zbrodnią w dolinie rzeki Drawy, jest zastosowana w tym przypadku metoda „dobrowolnego” powrotu.

Obóz został szczelnie odizolowany od świata. Zakaz wstępu obejmował urzędników onz, dziennikarzy, wolontariuszy, obserwatorów, przyjaciół, wszystkich. Na długo przed rozpoczęciem operacji zablokowane zostały wszelkie środki komunikacji: radiowe oraz telefoniczne. Przywódcy oraz potencjalni agitatorzy (około 130 osób) po odseparowaniu od grupy byli przetrzymywani w odosobnieniu, a następnie wywiezieni w pozbawionych okien policyjnych ciężarówkach. Wszyscy zostali przekazani bezpośrednio komunistycznej armii w Laosie. Inna grupa, 158 więźniów zamkniętych przez ostatnie trzy lata w przerażającym więzieniu Nong Kai, składająca się z byłych partyzantów, formalnie uznanych przez onz za uchodźców politycznych, została także załadowana do pozbawionych okien policyjnych ciężarówek i dostarczona laotańskim komunistom.

Nikt nie wie – pisze w jednym ze swoich listów Larry Fraser – co stało się z tymi „Hmongami z dżungli”. Władze Tajlandii wyjaśniły co prawda, że Laos obiecał traktować ich w sposób humanitarny, ponieważ jednak nie można tego w żaden sposób zweryfikować (swobodny dostęp do całej grupy jest niemożliwy), deklaracja taka zakrawa jedynie na ponurą kpinę.

Podobnie jak wydane w 10 dni po tej wstrząsającej operacji oficjalne oświadczenie władz komunistycznych, że nikt z przekazanej im grupy 158 byłych więźniów więzienia Nong Kai nie zadeklarował chęci wyjazdu do innego kraju. Jak trafnie komentuje Larry Fraser, mamy tu do czynienia ze zdumiewającą przemianą światopoglądu, ponieważ przez trzy uprzednie lata spędzone w ciężkim tajlandzkim więzieniu wszyscy oni deklarowali zgodnie, że wolą raczej umrzeć niż wrócić do komunistycznego Laosu. Jest wysoce prawdopodobne – domniemywa Fraser – że ich przywódcy zostali już zabici.

Ale na tym nie koniec szkaradnego spektaklu. Pod naporem nieśmiałej, ale jednak, krytyki, laotańscy komuniści urządzili przedstawienie dla wizytującego świeżych repatriantów amerykańskiego kongresmena oraz, kilka dni później, dla przedstawicieli prasy. Wszyscy zaproszeni goście stwierdzili zgodnie, że nie dostrzegają najdrobniejszych przejawów złego traktowania. Tymczasem wedle dyrektora laotańskiej Rady Praw Człowieka, Vaugh Vanga, rzeczywista sytuacja przedstawiała się całkiem inaczej. Repatrianci po prostu bali się mówić prawdę w obawie przed represjami, jakie mogą ich spotkać po wyjeździe wizytujących gości, a czynili tak nie bez powodu. Wielu z nich bito, głodzono, pozbawiano snu, po to, aby uzyskać satysfakcjonujące komunistyczne władze zeznania, aby obawiali się mówić o swojej rzeczywistej sytuacji, aby ich rodziny zdawały sobie dobrze sprawę, jaki czeka ich los w przypadku nieposłuszeństwa. Hmongowie mają milczeć, albo mówić tylko dobre rzeczy na temat laotańskich komunistów. Czy wizytujący Hmongów w Laosie przedstawiciele tajlandzkiej prasy mogli o tym wszystkim nie wiedzieć? Czy można tu mówić o naiwności, czy raczej o złej, bardzo złej woli?

Opisany powyżej przypadek nie jest wyjątkowy. Jest typowym wyrazem dążenia Tajlandii do pozbycia się niewygodnego problemu za wszelką cenę. Równie ponura jest historia 837 uchodźców repatriowanych przymusowo kilkanaście miesięcy wcześniej, w połowie 2008 roku. W tym przypadku impulsem do podjęcia przez władze Tajlandii swojej zbrodniczej decyzji był marsz protestacyjny 8 000 uchodźców zgromadzonych w obozie Ban Huay Nam Khao, chcących skierować petycję do władz onz w sprawie uzyskania azylu politycznego. Wymarzony pretekst do ukarania najbardziej aktywnych „prowodyrów”. Wielu Hmongów siłą repatriowanych wówczas do Laosu przez tajlandzką armię zostało uwięzionych w tajnych obozach koncentracyjnych i w więzieniach, pozostali zniknęli, a ich los do dzisiaj pozostaje nieznany. W grupie tej znajdowali się przywódcy marszu protestacyjnego z czerwca 2008 roku.

To są tylko strzępy informacji pozyskane na podstawie niepełnych, nieprecyzyjnych, często sprzecznych ze sobą źródeł. W rzeczywistości nie wiadomo nic pewnego. Nie wiadomo nawet dokładnie czy i jak liczne grupy antykomunistycznych partyzantów Hmong ukrywają się nadal w laotańskiej dżungli. Czy jest ich 5 000, jak podają niektóre źródła, czy tylko kilkuset, czy może nie został już nikt. Wiadomo jedynie, że nie ustają prześladowania Hmongów, akcje militarne prowadzone w zgodnej współpracy przez komunistów laotańskich i wietnamskich na terytorium obu krajów, akcje przeprowadzane także przy użyciu ciężkiej broni, kilkudziesięciu śmigłowców bojowych produkcji sowieckiej oraz rakiet, tak jak to miało miejsce w maju 2011 roku w rejonie Dien Bien. Czy nie należałoby podać w tym miejscu nieco więcej szczegółów, dokładną listę zabitych, rannych, aresztowanych, ukrywających się w górach? Czy nie na tego typu informację czekają czytelnicy? Czy to nie zastanawiające, że operacje wojskowe prowadzone z równie wielkim rozmachem przeciwko pokojowym demonstrantom, żądającym jedynie większej wolności religijnej, reformy rolnej, poszanowania praw człowieka spotyka się z obojętnością, albo też, w najlepszym razie, z umiarkowanym zainteresowaniem tzw. „środków masowego przekazu” oraz „opinii publicznej”? Czy to nie dziwne, że światowe media nie kipią oburzeniem wobec komunistycznej blokady informacji? Nie, jeśli tylko uświadomić sobie, jakie reguły rządzą współczesnym światem.

Pierwsze oficjalne przykazanie polityczne powinno brzmieć następująco: komunizm w żadnym wypadku nie jest naszym wrogiem, nie tylko ten ukryty, zakamuflowany w pierestrojce, ale również taki jak w Laosie czy w Wietnamie – nadal stosujący metody bolszewickiego terroru, torturujący, gwałcący, mordujący, także przy użyciu środków masowej zagłady, jakimi są gazy bojowe. Nie wynika to wcale z jakiegoś szczególnie makiawelistycznego podejścia do problemu. Jest raczej efektem wewnątrz cechowej refleksji, że przecież komuniści radzą sobie ze swoimi niemałymi problemami całkiem sprawnie, czy to będzie w komunistycznych Chinach czy w komunistycznym Wietnamie, a przy tym nie są przecież całkiem oderwani od rzeczywistości. W przeciwieństwie do antykomunistycznych mamutów, takich jak laotańscy czy wietnamscy Hmongowie.

Można odnieść wrażenie, że widmo tej właśnie, nieuchwytnej refleksji krąży dziś po świecie i nie dotyczy wyłącznie polityków, ale wszystkich, którzy od polityki w takiej czy innej mierze są zależni. Nie wstydzą się, nie cierpią na niebezpieczne kompleksy, byle tylko zbrodnie, jakich przecież wciąż dokonują ich komunistyczni partnerzy nie były nazbyt demonstracyjne. Bo, jak przekonuje The Economist, w nekrologu poświęconym zmarłemu w styczniu 2011 roku generałowi Vang Pao: „Czasy się zmieniają” – a w chwili, gdy umiera jeden z ich największych wrogów, laotańscy komuniści nie mają na jego temat nic do powiedzenia – są zajęci całkiem czym innym – otwieraniem pierwszej w swoim kraju wolnorynkowej giełdy.

Signum temporis – znak czasu nowej bolszewickiej ery. Znak, którego widać nie zrozumiał emerytowany oficer armii francuskiej, pułkownik Robert Jambon. 27 października 2011 roku 86-letni Jambon zastrzelił się na stopniach pomnika upamiętniającego wojnę w Indochinach w bretońskim mieście Dinan. Robert Jambon, w przeszłości walczący u boku żołnierzy laotańskich z komunistyczną agresją, zaprotestował w ten sposób przeciwko obojętności Francji, bezduszności świata na los prześladowanych Hmongów. W pożegnalnym liście, któremu nadał tytuł Mój ostatni nabój. Ostateczna walka w obronie sierot napisał:

Sądziłem z wielką naiwnością, że zarówno nasze „media” jak i nasi przywódcy nie byli „świadomi”. Dlatego postanowiłem ujawnić zbrodnię, kontaktując się z największymi gazetami, organizacjami zajmującymi się ochroną praw człowieka, politykami, z panem Chirakiem i jego żoną, z gwiazdami piosenki, z panem Kouchnerem, panem Ménardem, panem Ormessonem oraz panem Devedjianem, z prezydentem Sarkozym i jego żoną. Odpowiedzi sprowadzały się do lekceważącego milczenia lub do wprowadzającego w błąd patetycznego usprawiedliwienia. Zrozumiałem w końcu, że wszyscy oni „pachną” trupim zapachem, że wszyscy oni zaangażowani są w konspirację milczenia, która ochrania komunistyczne zbrodnie.

I wówczas, w początkach 2010 nastąpiło coś, czego nie można było zaakceptować: 4 200 Hmongów od dziesięcioleci przetrzymywanych w obozie przejściowym w Tajlandii zostało przekazanych ich laotańsko-wietnamskim katom w celu polepszenia dobrych (handlowych) stosunków, utrzymywanych od dawna pomiędzy Laotańską Republiką Ludowo-Demokratyczną i Królestwem Tajlandii. Występuję w chwili, kiedy „upamiętniamy” złowrogą „obławę z Vel d’Hiv”. Porównywalna do zbrodni dokonanej na tle etnicznym, zbrodnia popełniona na Hmongach powinna spotkać się z ogromną falą oburzenia. Została po prostu pominięta przez dziennikarzy, którzy przeszli nad tym wydarzeniem do porządku. Nikt nie zajął się tą sprawą. Nie licząc dwóch lub trzech krótkich notatek, które mogą stanowić co najwyżej alibi na przyszłość, wszystkie te „patentowane piękne umysły” zamilkły, zawijając w całun milczenia 4 200 Hmongów w ich ostatniej podróży…

Po okresie zwątpienia postanowiłem rozegrać moją ostatnią kartę, albo raczej, wykorzystać mój ostatni nabój. W mojej głowie. „Palnę sobie w łeb”, aby odpokutować mój udział w hańbie oraz żeby zaprotestować przeciwko tchórzliwej obojętności naszych przywódców w obliczu strasznego losu naszych przyjaciół w Laosie. To nie jest samobójstwo, ale akt wojny, wypowiedzianej żeby ratować naszych towarzyszy broni od śmierci. Na was, rządzący bez honoru, na was wielkie „media” bez odwagi i nas was „kolaboranci” bez wstydu pluję moją krwią i pogardą w moich ustach!

Przepraszam wszystkich, którzy mnie kochają za ból, który im wyrządzam.

Pułkownik Robert Jambon, emerytowany oficer Marynarki Wojennej

______________________________

Pełna treść listu pułkownika Jambon w języku francuskim:
Robert Jambon – Ma dernière cartouche



Prześlij znajomemu

12 Komentarz(e/y) do “Tragedia Hmongów i akt wojny pułkownika Jambon”

  1. 1 Andrzej (Pomorzanin)

    Ponad 20 lat temu (bodajże w 1989r.) przeczytałem książkę Normana Podhoretza „Dlaczego byliśmy w Wietnamie”, wydana (chyba) przez wydawnictwo „Niepodległość”. W tamtym czasie, ta książka zrobiła na mnie duże wrażenie i pomogła mi zrozumieć kwestię wojny wietnamskiej. Nie pamiętam już czy Podhoretz pisał o Hmongach – Wolnych Ludziach, ale na pewno na koniec napisał gorzkie słowa na temat pozostawienia przez USA milionów wolnych ludzi, na pastwę losu w komunistycznym jarzmie. Wątpię, czy obecnie Podhoretz by je powtórzył, skoro komunizm uważa już za „były”.

    Szukając teraz w internecie informacji na temat historii i losów Hmongów znalazłem stronę z którą jak sądzę warto się zapoznać: http://library.thinkquest.org/trio/TR0110763/hmong.html

  2. 2 michał

    Podhoretz nie jest jedynym „myślicielem politycznym”, który nie grzeszy konsekwencją.

    Zbrodnia Ameryki wobec Hmongów jest jednak na innym poziomie niż zdrada Wietnamu, bo to jest wydanie na śmierć i niedolę wiernego sprzymierzeńca. Ale czy my, Polacy, mamy rzeczywiście prawo wytykac Amerykanom takie postępowanie? A jak Piłsudski postąpił wobec Petlury? „Ja was przepraszam, panowie, ja was bardzo przepraszam”, miał powiedzieć do internowanych petlurowców Piłsudski. Czy to jest o wiele lepsze?

  3. 3 Dariusz Rohnka

    To jednak nie jest wydawanie towarzyszy broni w ręce komunistów. Ale z drugiej strony, nadrobił to z nawiązką ryską zbrodnią.

  4. 4 michał

    Darek,

    Petlura musiał ukrywać się w prywatnych mieszkaniach, bo groziło mu wydanie w ręce sowieckie. Państwo polskie nie zechciało bronić swego byłego sprzymierzeńca, a tylko przyjaźni mu ludzie wspomagali go ukradkiem. Z tego co mówisz mogłoby wynikać, że skoro Grabskiemu i spółce nie udało się wydać Petlury, to jest lepszy od Amerykanów. Niekompetencja jako tytuł do chwały? Może. Może tak być powinno.

  5. 5 Dariusz Rohnka

    Michał,

    Chyba nie całkiem tak. Petlura ukrywał się ponieważ groziło mu wydalenie z Polski, ale nie wydanie sowietom. Taka jest przynajmniej moja wiedza na ten temat. To jednak robi różnicę.

  6. 6 michał

    Więc kiedy sowieciarze, którzy właśnie przez trupa Polski maszerować chcieli na Niemcy, domagali się wydalenia wiernego towarzysza broni, to państwo polskie co dokładnie zrobiło w jego obronie?

    Jak myślisz, dlaczego Petlura wolał się ukrywać, niż polegać na opiece swych nie tak znowu dawnych towarzyszy broni? A jak sądzisz, dlaczego Józewski i Stempowski woleli ukrywać Petlurę w prywatnych mieszkaniach niż polegać na opiece polskiego państwa? W moim skromnym przekonaniu dlatego, że nie ufali opiece polskiego państwa i obawiali się, że ich niedawny sprzymierzeniec i przyjaciel zostanie wydany sowietom. Jak miliony ofiar ryskiej zdrady przed nim.

  7. 7 Andrzej (Pomorzanin)

    Panie Dariuszu i Panie Michale,

    Czy nie było to tak, że Petlura i jego sprzymierzeńcy nie ufali państwu polskiemu, ponieważ jego elity polityczne wybrały opcję na porozumienie z sowietami celem doraźnego (i w efekcie samobójczego) „spokoju”? Zatriumfował „polrealizm”. Gwoli prawdy przyznajmy że jako jeden z wielu ówczesnych „narodowych realizmów”, co jednakże w żaden sposób go nie usprawiedliwia.

    Nie sądzę, aby ostateczny wyjazd Petlury z Polski dwa lata później odbył się bez nacisku władz, co by dowodziło stałej chęci kontynuacji przyjętego kursu wobec sowietów. Jak wiadomo, kurs ten doprowadził Polskę do kolejnego „porozumienia” z sowietami i w konsekwencji do 17.IX.1939r, czyli do łatwej realizacji sowieckiego celu, do tragedii narodowej.
    Brak zdrowego rozsądku, niechęć do realnej oceny bolszewizmu i jego celów, wisfhul thinking już wtedy opanowały polskie elity i okazały się zgubne w skutkach.

    Zdrada aliantów wobec narodów Europy Środowo-Wschodniej niewiele lat później była, w wielu przypadkach, gorzkim potwierdzeniem porzekadła „nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe”.

  8. 8 amalryk

    Desperacki „akt wojny” starego żołnierza…
    A te jego słowa z ostatniego listu ;” Na was, rządzący bez honoru, na was wielkie „media” bez odwagi i nas was „kolaboranci” bez wstydu pluję moją krwią i pogardą w moich ustach!” – można śmiało rozciągnąć poza pokraczną Republikę Francuską…

  9. 9 Dariusz Rohnka

    Michał,

    Nie znajduję nawet cienia dowodu, aby strona polska kiedykolwiek zgłaszała intencje wydania sowietom Petlury. Nie spotkałem źródła, które by mówiło o takim roszczeniu ze strony sowieckiej. W protokole wykonawczym do traktatu ryskiego z października 1921 jest mowa o wydaleniu z granic Polski 14 działaczy ukraińskich, w tym także Petlury, nie zaś o wydaniu kogokolwiek sowietom. Petlura ukrywał się, w czym pomagali mu wymienieni przez Ciebie panowie,ponieważ chciał uniknąć wydalenia z Polski (które go zresztą nie ominęło). Jak wiadomo wyjechał z Polski w grudniu 1923, jako miejsce stałego pobytu obierając Paryż, gdzie dwa lata później został zamordowany przez agenta ogpu.

    Jest jednak różnica pomiędzy wydaleniem (z pozostawieniem swobody w wyborze kierunku podróżowania) i wydaniem w ręce katów. Gdyby, dla przykładu, identyczną zasadę zastosowano wobec generała Piotra Krasnowa w 1945 roku, nie zostałby wydany sowietom i zamordowany dwa lata później w Moskwie, a zamieszkałby, w którymś z wybranych przez siebie krajów wolnego świata.

  10. 10 Dariusz Rohnka

    Panie Andrzeju,

    Ma Pan rację. Bezduszność, jaką okazano w Polsce w 1920 roku wobec Ukraińców, Białorusinów, Rosjan, czy choćby wobec rodaków została oceniona i wynagrodzona w okrutny sposób. Konsekwencje tamtej zbrodni i błędu będziemy ponosić pewnie jeszcze bardzo długo.

  11. 11 michał

    Darek,

    Czy wedle dostępnych Ci źródeł, strona polska zgodziła się wydalić Petlurę? Jeśli tak, to wystarczająco dla mnie skandaliczne; jeśli nie, to dlaczego się ukrywał?

    Ochrona politycznego uciekiniera jest znakiem praworządnego państwa. Ochrona niedawnego sprzymierzeńca przed wspólnym wrogiem, jest znakiem politycznej dalekowzroczności. Dlaczego zżymamy się aż tak na zdradę w Jałcie, skoro dokonaliśmy takiej samej zdrady w Rydze? Dlaczego wyklinamy na Zachód, że haniebnie potraktował „najwiernieszego sojusznika – Polskę”, skoro tak potraktowaliśmy Petlurowców?

  12. 12 Dariusz Rohnka

    Michał,

    Wiem jedynie, że w październiku 1921 roku zapadła decyzja o jego wydaleniu z Polski. Nie dysponuję wiedzą dlaczego się ukrywał. Być może chciał kontynuować działalność w konspiracji na terenie Polski, może nie chciał opuszczać żołnierzy, z których pewnie nie wszyscy byli internowani. Nie znam w każdym razie przypadku wydania kogokolwiek z Ukraińców sowietom w tym czasie.

    Był to jeszcze okres, gdy sami sowieci decydowali się niekiedy na wydalanie z opanowanego przez siebie terytorium osób dla nich niewygodnych, zamiast ich po prostu mordować. Być może woleli mordować poza granicami kraju rad, tak jak to miało miejsce m. in. w przypadku Trockiego, który zasadniczo także został „wydalony”, tzn. „deportowany”.

Komentuj





Language

Nowe książki Wydawnictwa Podziemnego, już w sprzedaży:


Zamów tutaj.

Jacek Szczyrba

Punkt Langrange`a. Powieść.

H
1946. Powieść.

Książki Wydawnictwa Podziemnego

Zamów tutaj:



J.R. Nyquist
Koń trojański
 
Dariusz Rohnka
Wielkie arrangement

Dariusz Rohnka
Fatalna Fikcja