Najnowsze komentarze

III Ankieta Wydawnictwa Podziemnego

Dziecko w szkole uczy się fałszowanej historii od Piasta do równie sfałszowanego Września i dowie się, że obrońcą Warszawy był nie jakiś tam Starzyński, ale komunista Buczek, który wyłamał kraty „polskiego faszystowskiego” więzienia, by na czele ludu stolicy stanąć do walki z najeźdźcą. – Tak w roku 1952 Barbara Toporska opisywała ówczesny etap bolszewizacji Polski.

Przyjmijmy, na potrzeby niniejszej ankiety, że był to opis pierwszego etapu bolszewizacji, klasycznego w swoim prostolinijnym zakłamaniu. Kolejny etap nastąpił szybko, zaledwie kilka lat później, gdy – posługując się przykładem przytoczonym przez Barbarę Toporską – w kontekście obrony Warszawy wymieniano już nie tylko komunistę Buczka, ale także prezydenta Starzyńskiego (i to z największymi, bolszewickimi honorami). Przyszedł w końcu także moment, gdy komunista Buczek albo znikł z kart historii, albo też przestał być przedstawiany w najlepszym świetle – jeszcze jeden, mocno odmieniony okres.

Mamy tu zatem dynamiczne zjawisko bolszewizmu i szereg nasuwających się pytań. Ograniczmy się do najistotniejszych, opartych na tezie, że powyższe trzy etapy bolszewizacji rzeczywiście miały i mają miejsce:

1. Wedle „realistycznej” interpretacji historii najnowszej utarło się sądzić, że owe trzy etapy bolszewickiej strategii są w rzeczywistości nacechowane nieustającym oddawaniem politycznego pola przez bolszewików. Zgodnie z taką wykładnią, historię bolszewizmu można podzielić na zasadnicze okresy: klasyczny, ewoluujący, upadły. Na czym polega błąd takiego rozumowania?

2. Jak rozumieć kolejno następujące po sobie okresy? Jako etapy bolszewizacji? Jako zmiany wynikające z przyjętej strategii, czy ze zmiennej sytuacji ideowej i politycznej, czy może trzeba wziąć pod uwagę inne jeszcze, niewymienione tu czynniki?

3. Trzy etapy i co dalej? Czy trzecia faza spełnia wszystkie ideowe cele bolszewizmu, czy wręcz przeciwnie – jest od realizacji tych celów odległa? Czy należy spodziewać się powrotu do któregoś z wcześniejszych etapów, a może spektakularnego etapu czwartego lub kolejnych?

Zapraszamy do udziału w naszej Ankiecie.

II Ankieta Wydawnictwa Podziemnego

Dorobek pisarzy i publicystów mierzy się nie tyle ilością zapisanych arkuszy papieru, wielkością osiąganych nakładów, popularnością wśród współczesnych czy potomnych, poklaskiem i zaszczytami, doznawanymi za życia, ale wpływem jaki wywierali lub wywierają na życie i myślenie swoich czytelników. Wydaje się, że twórczość Józefa Mackiewicza, jak żadna inna, nadaje się do uzasadnienia powyższego stwierdzenia. Stąd pomysł, aby kolejną ankietę Wydawnictwa poświęcić zagadnieniu wpływu i znaczenia twórczości tego pisarza.

Chcielibyśmy zadać Państwu następujące pytania:

1. W jakich okolicznościach zetknął się Pan/Pani po raz pierwszy z Józefem Mackiewiczem?
Jakie były Pana/Pani refleksje związane z lekturą książek Mackiewicza?

2. Czy w ocenie Pana/Pani twórczość publicystyczna i literacka Józefa Mackiewicza miały realny wpływ na myślenie i poczynania jemu współczesnych? Jeśli tak, w jakim kontekście, w jakim okresie?

3. Czy formułowane przez Mackiewicza poglądy okazują się przydatne w zestawieniu z rzeczywistością polityczną nam współczesną, czy też wypada uznać go za pisarza historycznego, w którego przesłaniu trudno doszukać się aktualnego wydźwięku?

Serdecznie zapraszamy Państwa do udziału.

Ankieta Wydawnictwa Podziemnego

1. W tak zwanej obiegowej opinii egzystuje pogląd, że w 1989 roku w Polsce zainicjowany został historyczny przewrót polityczny, którego skutki miały zadecydować o nowym kształcie sytuacji globalnej. Jest wiele dowodów na to, że nie tylko w prlu, ale także innych krajach bloku komunistycznego, ta rzekomo antykomunistyczna rewolta była dziełem sowieckich służb specjalnych i służyła długofalowym celom pierestrojki. W przypadku prlu następstwa tajnego porozumienia zawartego pomiędzy komunistyczną władzą, koncesjonowaną opozycją oraz hierarchią kościelną, trwają nieprzerwanie do dziś. Jaka jest Pana ocena skutków rewolucji w Europie Wschodniej? Czy uprawniony jest pogląd, że w wyniku ówczesnych wydarzeń oraz ich następstw, wschodnia część Europy wywalczyła wolność?

2. Nie sposób w tym kontekście pominąć incydentu, który miał miejsce w sierpniu 1991 roku w Moskwie. Czy, biorąc pod uwagę ówczesne wydarzenia, kolejne rządy Jelcyna i Putina można nazwać polityczną kontynuacją sowieckiego bolszewizmu, czy należy raczej mówić o procesie demokratyzacji? W jaki sposób zmiany w Sowietach wpływają na ocenę współczesnej polityki międzynarodowej?

3. Czy wobec rewolucyjnych nastrojów panujących obecnie na kontynencie południowoamerykańskim należy mówić o zjawisku odradzania się ideologii marksistowskiej, czy jest to raczej rozwój i kontynuacja starych trendów, od dziesięcioleci obecnych na tym kontynencie? Czy mamy do czynienia z realizacją starej idei konwergencji, łączenia dwóch zantagonizowanych systemów, kapitalizmu i socjalizmu, w jeden nowy model funkcjonowania państwa i społeczeństwa, czy może ze zjawiskiem o zupełnie odmiennym charakterze?

4. Jakie będą konsekwencje rozwoju gospodarczego i wojskowego komunistycznych Chin?

5. Już wkrótce będzie miała miejsce 90 rocznica rewolucji bolszewickiej w Rosji. Niezależnie od oceny wpływu tamtych wydarzeń na losy świata w XX wieku, funkcjonują przynajmniej dwa przeciwstawne poglądy na temat idei bolszewickiej, jej teraźniejszości i przyszłości. Pierwszy z nich, zdecydowanie bardziej rozpowszechniony, stwierdza, że komunizm to przeżytek, zepchnięty do lamusa historii. Drugi stara się udowodnić, że rola komunizmu jako ideologii i jako praktyki politycznej jeszcze się nie zakończyła. Który z tych poglądów jest bardziej uprawniony?

6. Najwybitniejszy polski antykomunista, Józef Mackiewicz, pisał w 1962 roku:

Wielka jest zdolność rezygnacji i przystosowania do warunków, właściwa naturze ludzkiej. Ale żaden realizm nie powinien pozbawiać ludzi poczucia wyobraźni, gdyż przestanie być realizmem. Porównanie zaś obyczajów świata z roku 1912 z obyczajami dziś, daje nam dopiero niejaką możność, choć oczywiście nie w zarysach konkretnych, wyobrazić sobie do jakiego układu rzeczy ludzie będą mogli być jeszcze zmuszeni 'rozsądnie' się przystosować, w roku 2012!

Jaki jest Pana punkt widzenia na tak postawioną kwestię? Jaki kształt przybierze świat w roku 2012?




Michał Bąkowski


Notre Dame

Złoty Krzyż nad rzeźbą Matki Bolejącej, który przetrwał inferno w Notre Dame, nietknięty i zwycięski, stał się symbolem.  Ale symbolem czego?

Wielka gotycka Katedra ma powstać z popiołów piękniejsza i lepsza niż w czasach średniowiecznej ciemnoty, zapewnia Emmanuel Macron – agnostyk u steru sekularnego państwa francuskiego.  Katolicyzm w szczególności, chrześcijaństwo w ogóle, a najszerzej wszelkie przejawy wiary – wszystko to zamiera we współczesnym świecie.  Większość mieszkańców Europy zachodniej nadal identyfikuje się z chrześcijaństwem, ale np. w Holandii jest to już mniejszość, bo tylko 41% ludności.  Spośród tych, którzy uważają się za chrześcijan, ogromna większość (wyjątek stanowią tu Włochy) nie chodzi do kościoła, zapominając, że diabeł jest wierzący i niepraktykujący.  W zsekularyzowanej Wielkiej Brytanii tylko 17% młodych chrześcijan chodzi do kościoła, we Francji odsetek spada do 7%.  Zwróćmy uwagę, mowa tu o 7% młodzieży, która sama określa się jako chrześcijanie, jest to więc znikoma część ludności.  Co gorsza, ogromna większość ludzi młodych (definiowanych różnie, np. w przedziale wiekowym 16-25 lub 18-24) nie wyznaje żadnej religii (w Zjednoczonym Królestwie prawie 70%).  Dodajmy do tego, że za religię uznano już nie tylko voodoo czy szamanizm, ale nawet wiarę w rycerzy Jedi.  Wedle cenzusu z roku 2001 w Anglii i Walii było więcej wyznawców Jedi niż buddyzmu.

Nie zamierzam zabierać głosu w, skądinąd narzucającej się kwestii, czy lepiej byłoby nie wyznawać żadnej religii, czy raczej czcić zakon fikcyjnych rycerzy wydumanych na potrzeby drugorzędnego filmu hollywoodzkiego z lat 70.  Co mnie zajmuje, to że wielka wiara w unam sanctam catholicam et apostolicam ecclesiam, która legła u podstaw kultury europejskiej, sprowadzona została do rzędu ambarasujących zabobonów.  Religia, która dała asumpt do największych dzieł sztuki, do malarstwa Leonarda, do muzyki Św. Hildegardy von Bingen i do niezrównanej architektury gotyckiej katedry, wywołuje co najwyżej kłopotliwą pauzę w wykwintnej rozmowie w salonach Europy.  Wiara Św. Szczepana Męczennika i Św. Pawła Apostoła, wiara Augustyna i Benedykta patrona Europy, stała się przyczyną zażenowania dla polityków europejskich wszystkich odcieni.  Kościół Św. Franciszka i Dominika, Akwinaty i Loyoli, Teresy i Salezego, postawiony na równi z bełkotem półgłówka i ze śmiesznym przesądem.  Wyznanie wiary, które dało nam niezrównany skarb Mszy Trydenckiej i Misterium Przemienienia, sprowadzone do rzędu kłopotliwych mitów, niezręcznych bajek, których nie należy opowiadać dzieciom, by nie postały im w głowie myśli nie licujące z postępem naszej świetlistej teraźniejszości.

Uzasadnione wydawać się może uznanie wspaniałej paryskiej Katedry za symbol Francji.  W końcu z cudu, jakim była wieloletnia budowa gotyckiej katedry w rozlicznych miejscach kontynentu europejskiego, wyrosła nie tylko jedność Kościoła, ale także ruch masoński.  Agnostyczni francuscy politycy pragną widzieć w Notre Dame zwornik jednoczący historyczne państwo, które w ich oczach jest nadal światową potęgą.  Nie na darmo katolicka katedra w sercu stolicy Francji nie jest nawet własnością Kościoła, a należy do laickiego państwa.  Francja przestała być prawdziwie katolicka przed wiekami.  Hugenoci i Henryk IV, stulecia absolutyzmu i wybitni oświeceniowi prześmiewcy, jak Diderot i Wolter, zrobili swoje, jeszcze zanim jakobini zabrali się do dzieła.  Zbezczeszczenie Notre Dame jest być może warte przypomnienia.  W 1793 roku posadzili – dosłownie – na ołtarzu starożytnej katedry nową boginię: rozum.  Nowe bożyszcze, zostało przyniesione w lektyce i nazywało się Demoiselle Julie Candeille, i okazało się panienką z paryskiej opery.  Czczono nową boginkę przy pomocy tańców półnagich rewolucjonistek.  Ciekawe, co „bogini rozumu” mogła mieć do powiedzenia na ten temat, ale nikt jej nie pytał.  W innych świątyniach paryskich świętowano „rozum” przy pomocy pijatyk, uczt, orgii – i ognisk.  Tak, ognisk.  W 10 lat później, Bonaparte odnowił podupadłą katedrę, ale tylko po to, by uwznioślić swą koronację.  Kiedy Victor Hugo pisał swą sławną powieść, Notre Dame była ruiną.  Skoro jednak przetrwała jakobińskie czastuszki i napoleoński sztafaż, których spadkobiercą jest Macron, to przeżyje nawet restaurację pod jego bezbożną egidą, w roli „symbolu wielokulturowej Francji”.

Czego więc symbolem ma być dumne przetrwanie świętych relikwii przechowywanych w Katedrze; relikwii, które są tylko przedmiotem zakłopotania dla liberalnych Paryżan?  Co reprezentować ma, cudem ocalały złoty Krzyż, wśród poczerniałych szczątków spalonej iglicy, która runęła w płomieniach z ogromnej wysokości?

Chrześcijaństwo przetrwało w katakumbach, podczas straszliwych prześladowań w pierwszych wiekach swego istnienia.  Rozkwitło wśród wymyślnych tortur i męczarni na pokaz dla rzymskiej gawiedzi.  Przeżyło wieki herezji i rozłamów oraz walkę o supremację z ziemską władzą.  Kościół Katolicki przeszedł reformację i rozliczne kryzysy.  Zdołał nawet przetrwać Sobór Watykański Drugi z jego antychrześcijańską polityką „udzisiejszania” (aggiornamento), bo pozostał w swym rdzeniu wierny przestrodze Apostoła: „nie upodobniajcie się do świata tego”.

Przeżywaliśmy w ubiegłym tygodniu tajemnice Męki Pańskiej i misterium Rezurekcji w niezrównanym obrządku Triduum.  Medytowaliśmy nad Bogiem bitym i znieważanym, oplutym i ubiczowanym.  Kontemplowaliśmy Drogę Krzyżową i Skandal Krzyża: wielogodzinną agonię Wszechmogącego Boga, przybitego do drzewa Krzyża.  Ukrzyżowanie było karą tak skrajną, że nawet dla Rzymian było czymś wstydliwym, podobnie jak dla dzisiejszych salonowych elit.  Nie zachowało się wiele szczegółów egzekucji, gdyż było to poniżenie i męczarnia zarezerwowane dla niewolników i wyjątkowo haniebnych zbrodniarzy, udręka tak upokarzająca, że zachowana dla najniższych z najniższych, i dlatego właśnie stała się metodą wywyższenia Syna Bożego.

Wedle profetycznych słów proroka Izajasza, Mesjasz został „wzgardzony i odepchnięty przez ludzi, Mąż boleści, oswojony z cierpieniem, jak ktoś, przed kim się twarze zakrywa, wzgardzony tak, iż mieliśmy Go za nic. Lecz On się obarczył naszym cierpieniem, On dźwigał nasze boleści, a myśmy Go za skazańca uznali, chłostanego przez Boga i zdeptanego. Lecz On był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Spadła Nań chłosta zbawienna dla nas, a w Jego ranach jest nasze zdrowie. Wszyscyśmy pobłądzili jak owce, każdy z nas się obrócił ku własnej drodze, a Pan zwalił na Niego winy nas wszystkich. Dręczono Go, lecz sam się dał gnębić, nawet nie otworzył ust swoich.”

Ale Syn Boży pokonał poniżenie i śmierć.  I powstał z martwych, by dać nam życie wieczne.  I tak samo przetrwa, wraz ze swym Kościołem, obojętność współczesnego świata, który trzyma się kurczowo diabolicznej frazy, że można pozostać wierzącym, nie oddając czci Bogu w Trójcy Jedynemu.  Pan Bóg uratował sprawiedliwych z Sodomy i Gomory; dla garstki sprawiedliwych powstrzymał zagładę Niniwy.  Zniszczył ladacznicę Babilonu i każdą potęgę ziemską, bo „Królestwo Boże jest nie z świata tego”.

Współczesny człowiek wierzy w swą potęgę i liczy tylko na siebie.  Nie wątpię więc, że paryska Katedra zostanie pięknie odrestaurowana, na kształt muzeów ateizmu w sowietach.  Jakże miał rację Nicolás Gómez Dávila, gdy zwracał uwagę, że “potęga człowieka nie pozwala mu współzawodniczyć z Bogiem, lecz wystarcza, by wyręczał diabła”.

„Wspaniałość gotyckiej katedry jest próbą uczczenia Boga,” pisał wielki Kolumbijczyk.  Wzniosły przybytek Notre Dame pozostanie widomym znakiem Królestwa Bożego, niezależnie od machinacji sekularnego państwa, które pragnie zaprząc Dom Boży do agnostycznego rydwanu humanizmu.



Prześlij znajomemu

8 Komentarz(e/y) do “Notre Dame”

  1. 1 Bogusław Bielecki

    Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą (Mt 16,18)
    Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo ( J 2, 19)

  2. 2 michał

    Słusznie, Panie Bogusławie. Boża Obietnica jest z wiary i z ducha, a nie z ciała i z kamienia. Nowe Przymierze jest duchowe, a nie cielesne. Dobra Nowina jest perspektywą Zbawienia i życia wiecznego, a nie powodzenia w tym życiu.

  3. 3 Witek

    Tak, religia karleje. Tak samo rozum, wolność do i od. Co na to wpływa? Z pewnością internet. Nauczyciele sa lepiej wykształceni, a obecny maturzysta nie zdałby matury trzydzieści lat temu. Wiara? Przeciez wszystko mamy podane, obrobione, zinterpretowazne, przetrawione. Ktory student czyta dzieła w oryginalach? Po co? Ludzie sa leniwi, ale to lenistwo powinno być realizowane przez naukę, wiarę, autorytet. Ale czy to internet jest winny? Raczej my zawinilismy. Czy to postęp? Ilu głupotę nazywa Średniowieczem? Nie zgadzam sie z tym. Po raz pierwszy wyrażam swą opinie przez internet. Z pewnością moje zdanie nie jest niczym nowym, ale Wiara to nic nowego i niech tak pozostanie. Pamietajmy jednak o Jezusie i Faryzeuszach.

  4. 4 michał

    Szanowny Panie,

    Nie wiem, która religia Panu skarlała, ale może to pochodna skarlenia rozumu? Niestety, w jaki sposób skarleć mogła „wolność do i od”, to już nie na moją głowę, podobnie zresztą jak „lenistwo, które powinno być realizowane przez naukę, wiarę, autorytet”.

    Wiara to nie jest coś krążącego po Europie, jak, nie przymierzając, widmo z manifestu. Wiara to jest akt pojedynczego człowieka, to jest Łaska.

    „Mówiliście: Daremny to trud służyć Bogu! Bo jakiż pożytek mieliśmy z tego, żeśmy wykonywali polecenia Jego i chodzili smutni przed Panem Zastępów?” Nic dziwnego, że Prorok mówi na to: „Zapisano to w Księdze Wspomnień przed Nim, dla dobra bojących się Pana i czczących Jego imię”.

    Nie ma co jojczyć o karłowatość religii i słabość wiary. Trzeba zacząć od siebie, od Bojaźni Bożej, od odpuszczenia naszym winowajcom, od czci dla Pana Zastępów, bo błogosławiony, który idzie w imię Pańskie.

  5. 5 Witek

    Mój komentarz był tylko reakcja na temat ważki, opisany przez autora. Kościół jest słabszy i Papierz Franciszek mądrze próbuje go, wydaje mi sie, wzmocnić. Niestety wierni maja sie dobrze tak jak im jest. Autorytety sa potrzebne, a Bóg jest tym niepodważalnym. W Boga sie wierzy. Niestety jest coraz wiecej wątpliwych autorytetow i na pierwszy rzut oka fajniejszych. Warto moim zdaniem troche wiecej poświęcać czasu jak żyjemy, co i kogo szanujemy. Czas zmienia Swiat, ktory żyje szybciej. Wszystko mamy opracowane i atrakcyjniej podane. Tak jest efektywniej, prościej, przyjemniej. Warto jednak troche sie zastanowić, czy nurt, ktory wybraliśmy płynąc przybliża nas do tego o czym myśleliśmy wchodzac do niego. Katedra Notre Dame powstała na grobach pogan, a losy tez dziwne przechodziła. Prezydent Francji twierdzi, ze pojdzie fajnie i szybko z jej odbudowa, nie o wypełnieniu jej wiernymi, ale przede wszystkim turystami.

  6. 6 michał

    Wszechmogący Bóg nie może stać w rzędzie autorytetów obok Stefana Pesticcio, co jest niestety oznaką naszej haniebnej współczesności. Fałszywe autorytety zawsze były i zawsze będą, nie trzeba się tym przejmować, ale też nie należy się im poddawać.

    Świat, będąc w czasie, podlega zmianom. Dlatego właśnie Apostoł radził nam, byśmy nie upodobniali się do świata tego, bo nasza Obietnica jest poza czasem. Tymczasem Vaticanum Secundum nakazało nam udzisiejszenie. Naszym intelektualnym obowiązkiem jest nie poddawać się duchowi czasu, nie padać plackiem przed przeżutą papką (nie nazywałbym tego „atrakcyjną formą” – fuj!), a płynąć warto tylko pod prąd, do źródeł – z prądem płyną tylko śmiecie.

    Twierdzenia francuskiego prezydenta na temat Katedry są bez znaczenia, ponieważ jest zadeklarowanym ateistą (a może agnostykiem). Antyfrancuskie państwo, którego jest głową, jest spadkobiercą rewolucji, rewolucji równie antyfrancuskiej, jak bolszewicka rzeź była antyrosyjska. Republika Macrona nie odżegnuje się od zbrodni jakobinów i sankiulotów, o czym zresztą była mowa w artykule powyżej, nie odcina się od bezczeszczenia tejże katedry przez pre-bolszewickich morderców.

    Natomiast na czym powstała Notre Dame, wydaje mi się obojętne, ciekawe kulturowo, ale obojętne dla znaku wiary. Każda wielka świątynia w Europie południowej, a zwłaszcza we Włoszech, Grecji, Francji itp., powstała na gruzach pogańskich świątyń lub na grobach pogan. Nie ma piędzi ziemi w Rzymie, gdzie nie byłoby konfliktu między chrześcijańskim dziedzictwem, a antyczną spuścizną. Historia ma to do siebie, że zostawia pokłady znaczeń, toteż kultura polega na przebijaniu się przez nie, na odkrywaniu tych znaków. Ale czym innym jest zamienienie sławnej bazyliki Haghia Sofia w meczet, a czym innym przemienienie jej w muzeum.

  7. 7 Witek

    Nie pisze tu po to any potwierdzać, czy podkreślać, ze to miałem wlasnie na myśli. Nie stawiam Boga na równi z innymi autorytetami. Z autorytetami mozna sie zgadzać, lub nie. Bog jest w nas. To banał. Ale Bog jest nie do dyskutowania. W niego sie wierzy i kocha sie go. Chce jak Abracham, być mu posłuszny, bo to Bog jedyny. Jedyny Ojciec, Autorytet, Milosc, Twórca. Nurtem niekoniecznie płyną tylko śmieci. Płyną obok nas, warto tylko je odróżniać. Ciagle pod prąd? Mozna, ale czasami sa prądy dobre i nie koniecznie poddajemy sie nim przez unoszenie. Nie chce trywializować używając zbyt czesto frazesów. Nie ma nic złego w tym, ze kościoły powstawały na grobach pogan. Faktem jest, ze z Kościołem nie jest dobrze w wielu krajach. Inaczej jest w Azji, Indochinach. Tam wiara i chęć kochania Boga i oddania sie mu jest większa. O Boga należy walczyć tez tam gdzie żyjemy. Bog, wiara i milosc w niego sa bardzo wazne. Tu żyje sie łatwiej, szybciej, ale trzeba za to płacić dyletantyzmem, spełnianiem sie przez gromadzenie wiecej,
    Problem z Wiara, Kosciolem jest, bo słabnie Wiara i Autorytat. Czy to koszt postępu? Ale jaki ten postęp? Ten postęp powoduje globalnie atrofie. Najbardziej zanika Wiara, myśl, współodczuwanie. Dobrze, ze moge tu napisac o moich niepokojach i czekać no komentarz.

  8. 8 michał

    Wiciu,

    Nie zdawałem sobie początkowo sprawy, że to Ty, ale moja odpowiedź byłaby taka sama, bo przecież ważna jest treść wypowiedzi, ważne jest „co”, a nie „kto”.

    Zajmijmy się po kolei kilkoma punktami, które podnosisz. Po pierwsze i najważniejsze: że „Bóg jest w nas”, to nie jest banał. Pan jest nieustannie obecny w stworzeniu, Głos Boży obecny jest w naszym sumieniu, Boży Anioł Stróż stoi przy mnie i kiwa smutno głową, kiedy postępuję wbrew Boskim Przykazaniom. A zatem Pan jest w nas, to prawda, ale tylko pół-prawda. Bóg jest bowiem także całkowicie i absolutnie transcendentny, przekracza nas w każdym wymiarze i w każdym sensie, aż do punktu, w którym jest niepojęty w swej Wszechwiedzy i w swym Trwaniu: YHWH znaczy „Jam Jest, który Jest”. Podkreślanie zatem jednego aspektu, immanencji, przy całkowitym zapoznaniu drugiego, transcendencji, nie jest wcale banalne – jest niesłuszne, jest ściśle: herezją. To tak jakby powiedzieć, że człowiek jest duszą – a jest na pewno – ale zapomnieć, że jest także ciałem. Jedno bez drugiego staje się półprawdą, a czy półprawda nie jest nieprawdą? Nie na darmo Kościół odrzucił jako herezję poglądy, że Jezus był tylko Bogiem, a także, że był tylko człowiekiem.

    Dalej, czy wiara w Boga nie pociąga za sobą, z konieczności, potrzeby oddania mu czci? Nie metaforycznego stania na progu świątyni, ale autentycznego uczestnictwa w misterium Ofiary Baranka? Jeżeli wierzysz i chcesz być posłuszny, jak Abraham, to czy nie powinieneś pamiętać, że Obietnica dana Abrahamowi spełniła się w Jezusie Chrystusie? A On powiedział: Ja jestem drogą, prawdą i życiem. W dzisiejszej Ewangelii czytamy: Duch daje życie, ciało na nic się nie przyda. Czy nic nie wynika z tych słów?

    Po trzecie, z prądem płyną tylko śmiecie. Kropka. Piszesz: „Tu żyje sie łatwiej, szybciej, ale trzeba za to płacić dyletantyzmem, spełnianiem sie przez gromadzenie wiecej”. „Tu” to w prlu? W przeciwieństwie do „gdzie”? O ile wiem, nikt nam jeszcze nie każe tak żyć, jak żyjemy. Jeszcze nas nie posyłają do obozu korekcyjnego za wyrażenie sprzeciwu wobec feminizmu i każdego innego partykularyzmu. Po co więc płynąć z prądem?? W imię czego? Dla świętego spokoju? Wiciu, zmień swoje życie, płyń pod prąd, bo z prądem płyną tylko śmiecie. Pod prąd płynął Abraham i Jezus Nazareński. Śmiecie płyną z prądem, więc my płyńmy w przeciwnym kierunku, do źródeł. Czyż nie warto?

    Nie wiem nic o Kościele w Azji, ale nie jestem w stanie pojąć słów, że „z kościołem nie jest dobrze w wielu krajach”? Kościół to nie jest partia polityczna, to nie jest ruch społeczny. Kościół jest Mistycznym Ciałem Chrystusa, przedłużeniem Jego fizycznej obecności na ziemi. Nie może, a w każdym razie nie powinien, mierzyć się ilością ludzi na Mszy Św. Kościół w katakumbach był silny wiarą nielicznych; Kościół zwycięski od Konstantyna począwszy, zaczął słabnąć w kompromisach. Ludzie odwrócili się od Boga nie po raz pierwszy i na pewno nie ostatni. Tak samo odwrócili się budowniczowie wieży Babel, mieszkańcy Sodomy, Niniwy, Rzymu, nie ma niczego niezwykłego w dzisiejszym świecie. Na tym polega nasza straszna wolność, że możemy nawet odwrócić się od Bożego Miłosierdzia i pomykać skuterem wygodną drogą na klepisko czyli donikąd. Podobnie jest z wiarą. Co to znaczy, że „słabnie Wiara”? Wiara jest Łaską, jest wolnym aktem jednostki w odpowiedzi na tę Łaskę, jest relacją tej oto duszy z jej Stwórcą, a nie socjologicznym fenomenem, który można badać przy pomocy statystycznej analizy. Jeżeli wiara jest kwestią opinii publicznej, to wiara była „osłabiona” w czasach Abrahama. Tylko jego rodzina i rodzina Lota zostały uchronione przed Bożym Gniewem, a czy ktokolwiek ośmieliłby się twierdzić, że „wiara zanikła w czasach Abrahama”?

    Jeżeli wiara zanika i słabnie, to zwróćmy się do Pana z prośbą o wzmocnienie naszej wiary, ale nie dbajmy o sąd urzędu badania opinii publicznej. Mnie na to, Wiciu, pluć. Mnie pluć!

Komentuj





Language

Nowe książki Wydawnictwa Podziemnego, już w sprzedaży:


Zamów tutaj.

Jacek Szczyrba

Punkt Langrange`a. Powieść.

H
1946. Powieść.

Książki Wydawnictwa Podziemnego

Zamów tutaj:



J.R. Nyquist
Koń trojański
 
Dariusz Rohnka
Wielkie arrangement

Dariusz Rohnka
Fatalna Fikcja