Frontpage Interview’s guest today is Nina Karsov, the head of a London-based company, Kontra, which has been publishing Polish and Russian books since 1970, including the Collected Works (19 volumes in print, but more are planned) by Józef Mackiewicz, a great Polish novelist and political writer (1902-1985).

Mackiewicz’s analytical work, The Triumph of Provocation, written in 1962, and now published in English by the Yale University Press, examines the history and nature of Communism as it developed in the Soviet Union and in Poland. His unique interpretation of the differences and similarities between Communism and Nazism is highly relevant to debates about these two systems and to major contemporary issues which are of particular importance to the U.S. and Europe.

FP: Nina Karsov, welcome to Frontpage Interview. Could you please say a few introductory words about Józef Mackiewicz?

Karsov: Mackiewicz was the first author to write books about two chilling episodes of the Second World War. These were The Katyn Wood Murders and Kontra, a novel about the Allies’ handing over of Cossack troops to Stalin after the war.

In May 1943, he travelled to Katyn to witness the exhumation of the bodies of Polish officers murdered there by the Soviets. By chance, in the autumn of the same year, he witnessed a massacre of Jews in Ponary and later described this in an account entitled: “Ponary-Baza” and in the novel Better Not to Talk Aloud.

In 1952, a U.S. Congressional Select Committee which investigated the Katyn Forest Massacre heard Mackiewicz in his dual capacity of witness and expert.

He is the author of several novels; these form a cycle which spans the first half of the twentieth century. He also wrote short stories, political books and essays. Milosz considers him one of the greatest Polish prose writers of the century.

Unfortunately, only four of his books have been published in English: The Katyn Wood Murders, Road to Nowhere, a novel on life in Lithuania as it was being converted into a republic of the Soviet Union, In the Shadow of the Cross, on the conciliatory policies of John XXIII toward Communism, and now The Triumph of Provocation.

FP: When and where did Mackiewicz live?

Karsov: He was born in St Petersburg in 1902. He fought as a Polish volunteer in the Soviet-Polish war of 1920 and later studied at Warsaw University. He worked in Wilno (now known as Vilnius) as a journalist until the Red Army drove him west in 1945. As an émigré, he lived briefly in Rome, then in London, and finally in Munich, where he died in 1985.

FP: So what are your thoughts on The Triumph of Provocation? Why is it important and what does it offer that is unique and profound?

Karsov: One of the most important subjects of this book is the perception of Communism by the Western democracies, in other words by “deaf and dumb blind men”, as Mackiewicz called them after Lenin. Of particular significance is Mackiewicz’s analysis of the West’s wishful thinking reaction to a sequence of perestroikas: beginning with “Operation Trust” in the 1920s, followed by the “de-Stalinisation” initiated by Khrushchev (the book was written in 1962, and Mackiewicz died in 1985, so he did not analyze Gorbachev’s “de-Communisation”). Despite the West’s hopes and predictions, which were actually based on masterful deception by the Soviets, Communism remained fundamentally the same. The term “provocation” in the title of this book covers every ruse Communists might devise to provoke a credulous response.

When dealing with an internal crisis, every dictatorship makes concessions of some sort, adopts a liberal attitude or invites “oppositionists” to share power. And it does this not to undermine its own rule, but to strengthen it.

Mackiewicz’s theory of anti-Communism rejects the view, generally accepted in the West, that the Soviet Union was a historical successor to old Russia and that it was a typically Eastern creation, just as Russia itself was always supposed to be a creation of the East (“Asia”). Mackiewicz explains that this portrayal misrepresents the nature of old Russia, which was no different from any other country in Western Europe, and had nothing in common with the Soviet Union.

It was the Bolshevik Revolution which brought about changes in Russia and overturned the existing order. It abolished the old class-based culture, and “rescued” the masses from illiteracy but only to the level of pseudo-culture. A law dispensed with questions about God and Truth. In the old Russia a spy or informer was despised even by those who used his services, whereas in the Soviet Union denunciation was raised to the level of a civic virtue. Doubt became punishable, and where there is no doubt there can be no reflection and, therefore, no spirit of inquiry.

There are those who often talk about many similarities between Soviet foreign policy and that of tsarist Russia, forgetting that foreign policy is, in general, determined by geographical position. Soviet policy was not, however, a state policy; it was a policy of conspiracy against other states, and this is what set it apart from the old Russia. So it was not Russian imperialism which used international Communism but international Communism which used the methods of Russian imperialism whenever it was convenient.

People would sometimes ask “How come Communism took root only in Russia?” Mackiewicz retorts with: How come the cradle of European romanticism, the nation of “poets and thinkers,” allowed Nazism to come to power? Nazism was obviously a repugnant phenomenon, but there is no basis for the claim that Nazism reflected a specifically German mentality. Bolshevism is also repugnant, but there is no basis for the claim that it could not rear its head and prosper elsewhere and that the teachings of Marx were corrupted by certain purely Russian characteristics.

The idea that Bolshevism is a product of “Asia” was spread in the Third Reich by Dr. Alfred Rosenberg, who convinced Hitler that “Bolshevism replaced the old ruling class with a new class of Caucasian-Asiatic descent.” In fact, the Asiatic provinces of Russia carried on fighting Bolshevism longer than others, up to 1927.

Mackiewicz points out that Lenin’s ideological inspiration came from Western Europe rather than Russia. Lenin was opposed to all of the typically Russian, non-Marxist revolutionary parties; so Marxism went from the West to the East, rather than the opposite.

The main instrument of subjugation of other nations, was not, as under the Tsarist rule, Russification, but the opposite, that is to say, Communism was instilled through each nation’s own language and its suitably distorted, or adjusted, history, literature and tradition. Nationalism is an instrument of Communisation, and not, as most people believe, a bulwark against Communism. So only anti-Communist Internationalism would have been able to counter International Communism, that is, the system which ruled in Russia after 1917 and, when Mackiewicz wrote The Triumph of Provocation, controlled almost half of the planet.

Trying to explain Communist expansion by invoking “Russian imperialism” or “neo-colonialism” misses the point. Imperialism brings obvious material benefits to the imperialist, as in Imperial Russia, or any other colonial power, but the Soviet “parent state” did not benefit materially from exporting Communist ideology. The standard of living in Russia was usually much lower than in the so-called satellite states. But these states were crucial in spreading Communism, particularly through disinformation.

Mackiewicz criticised Polish and other émigré leaders for their misguided interpretation of Communism. He also claimed that if Pilsudski had supported the Whites in 1919-20, Bolshevism would have been crushed. Unfortunately, Pilsudski thought that “the Reds” were less of a threat to Poland than “the Whites”.

FP: How does Mackiewicz perceive Communism and Nazism as being different and yet similar? And how are his observations significant and relevant for us today?

Karsov: Mackiewicz answers the question about the difference between Communism and Nazism most succinctly in his novel Better Not to Talk Aloud:

“I do not agree that the Germans are the worst enemy. The Bolsheviks are worse, because they are more dangerous to any nation. For the simple reason that no Pole can simultaneously be a German. But every Pole can simultaneously be a Communist. We fabricate reality, on occasion putting an equals sign between the German and Soviet occupations. The German occupation makes heroes of us, while the Soviet one makes filth of us. The Germans shoot at us, and the Soviets take us with their bare hands. We shoot at the Germans and lick the Soviet asses. There is thus no equivalence, but the opposite.”

And in The Triumph of Provocation he said:

“At the peak of the Cold War, one could have compared Stalin to Hitler, but never the other way around. Had one said that Stalin was always worse than Hitler, one would have turned upside down the whole hierarchy of saints and devils in the new chronology, and the whole meaning of the last war and of the postwar arrangements would have been thrown into question. And so one is allowed to blame Stalin for the treaty with Hitler, but it is unthinkable to blame Hitler for the treaty with Stalin; it is permissible to compare Soviet labour camps with Hitler’s concentration camps, but the reverse comparison is unthinkable. History tells us something else, however.”

At the time when any suggestion of war against Communism was condemned, Mackiewicz argued that it would be difficult to imagine anyone describing the war against Hitler as a crime. Many people would be surprised to hear that Mackiewicz’s view on war corresponds with that of Ghandi. The eminent Polish ethicist, Henryk Elzenberg (1887-1967), discussing the teachings of Gandhi on non-violence, said that, for Ghandi, there are things worse than war and there are situations in which a moral person ought to choose war, as a lesser evil, because there are two things worse than war, namely, cowardice and passive sufferance of opprobrium or of obvious injustice.

FP: What do you think Mackiewicz would have made of Gorbachev’s Glasnost’ and the fall of the Soviet Empire – but the KGB still being in power, albeit in new clothes and with different rhetoric? Would Mackiewicz’s theory reveal that some kind of secret ploy took place?

Karsov: I would never dare to presume what Mackiewicz, or anyone else who is no longer alive, would think or say. However, if I understand Mackiewicz’s thoughts correctly, it is difficult to imagine that he would have shared the universal euphoria at the alleged fall of the Soviet bloc (he would not have called it an “empire” for the reasons which I mentioned earlier) or believed that “the wolf has become a vegetarian.”

Mackiewicz held that objective knowledge can be attained only by comparisons. We know that there aren’t many historical examples of regimes which relinquished power voluntarily, and Mackiewicz presented ample evidence that Communism – which, unlike any other political system, is both total and totalitarian – was never interested in any true compromise, but only in the shrewd application of the tactics of compromise. He did not live to see how Gorbachev had succeeded in persuading Western political leaders to endorse his agenda, but, in 1981, he updated his Triumph of Provocation adding a number of comments. He said, for example: “On June 20, 1981, the leader of the Opposition in Communist Poland, the world-famous Lech Wałęsa, declared on state television that the opposition Solidarity movement was striving for peaceful cooperation with the (Communist) government, which must be strong and have the right conditions to govern the country.” And: “the Polish October (1956) became virtually a model for the subsequent manipulations of this nature in the years 1980–81.”

The “Round Table” arrangements in Poland, and “revolutions” (significantly, always revolutions, but not counter-revolutions!) in various colours carried out simultaneously elsewhere, seem to have confirmed Mackiewicz’s view.

FP: Can you summarize for us Mackiewicz’s main message and the crucial lessons it teaches us about our totalitarian and terrorist enemies.

Karsov: It seems likely that, if he had observed the incremental, but rapid, erosion of our liberties and the amassing of state powers over the individual in the West, Mackiewicz would have wondered – but let me emphasize that this is an extrapolation of his teaching – whether we were not approaching a global catastrophe, that is to say, the total victory of authoritarian and totalitarian power, albeit without starvation or labour camps. One of his main messages might be, therefore, to warn us against a collective way of thinking and a tendency toward uniformity and conformity because – if one adds modern technological advancements to the concoction of collective thinking and the accumulation of state powers – the dangers are obvious.

Communism is generally considered a system which is defined primarily by the centralized economy, the monopoly of the political process and mass repression, and people do not always see that the essence of this system is a sense of world mission. Many people think that Communism represents everything that is abhorrent to human nature, but one might ask, to quote another twentieth century Polish writer, whether Communism, or an authoritarian and totalitarian system, is not, in fact, a system which suits mankind best, precisely because of characteristics inherent in human nature.

This system readily adapts to circumstances, but this does not mean that its nature changes: it simply learns, often by studying its critics diligently, how to improve the chances of the final victory. China, for example, has gleaned that her Communist system would benefit by the adoption of the free market economy (interestingly, Gorbachev refused to abolish the centralized economy) – and it has certainly done so, with the party remaining supreme. We ought to remember that, although we do not pay much attention to China’s expanding military and technological power, Communism is flourishing there and in some other countries. When Khomeini took power in Iran, few people realized that he was implementing Lenin’s program in the guise of a religion.

Certain books are always relevant because they were written by wise and talented men. Mackiewicz says things which were never said before him and no nuance of the word “provocation,” as used by him, is obsolete. I firmly believe that he is a writer whose work will become even more pertinent in future.

FP: Nina Karsov, thank you for joining Frontpage Interview.


Original interview published by Frontpage Magazine on 23 March 2010:

Send to a friend

35 Comments “The Triumph of Soviet Deception”

  1. 1 Ktoś

    Z uwagi na to co się stało w ostatni weekend ten tekst nabiera jeszcze większej mocy … :(

  2. 2 michał

    Może spróbujmy to wyartykułować: w jaki sposób?

  3. 3 Jaszczur

    Panie Michale,

    1. Sowieci zlikwidowali kierownictwo sił i instytucji politycznych, dających cień szansy na to, iż kiedyś narodzi się Wolna Polska.

    2. Dali sygnał całemu światu: “Możemy zrobić z wami wszystko.”, “Pogrzebiemy was”, cytując Nikitę.

    3. Ukazano, co tragiczne, że Zachód (pomijam już lewaków, komunistów i filosowietów) po prostu sam się dezinformuje. A tymczasem Katyń II może być pierwszym wystrzałem w III WŚ. :(

  4. 4 michał

    Drogi Panie Jaszczurze (właściwie, lepiej brzmiałoby “Panie Jaszczur”, ale to jakoś zbyt obcesowe),

    Interesuje mnie głównie Pański pierwszy punkt. Zastanówmy się: jeżeli rację ma Golicyn, że w rezultacie fałszywych rewolucji 1989-1991 powstały pseudo-państwa, których zadaniem jest kontynuacja fikcji “upadku komunizmu” ad perpetuum, to jak z takiej fikcji narodzić się może Wolna Polska?

    Wolna Polska, w moim mniemaniu, zrodzić się może tylko i wyłącznie ze świadomości, że to co jest teraz, jest wyłącznie kontynuacją prlu. Świadomość taka nie może rzecz jasna wystarczyć dla odrodzenia wolności Polski, ale wydaje mi się warunkiem sine qua non, koniecznym, choć niewystarczającym.

    Moje wstępne odczucie po katastrofie było raczej takie, że fakt ten beznadziejnie zmąci – i tak już mętne – wody, w których kąpie się współczesna nam Polska. Śp. Lech Kaczyński wyniesiony zostanie do rangi bohatera i męczennika, a przecież był on uczestnikiem rozmów w Magdalence…

    Jak pisał u nas kiedyś Stary chrzan – to są zabawy dzieci w piaskownicy. Owszem, widzę tu głęboki cień, ale to nie jest cień szansy na Wolną Polskę, to jest cień złowrogi.

  5. 5 pankakaokoniecpolski

    Panie Michale, panie Dariuszu

    Najpierw ujrzałem katastrofę jakie się zdarzają. Po wstepnej analizie wydarzeń, pierwszego dnia, nie przychodziły mi do głowy żadne wątpliwości, od razu wstąpiłem na drogę interpretowania rzeczywistości przyjętą przez sonię belle, zawsze sceptyczną wobec doszukiwania się we współczesnych działaniach Sowietów ukrytych premedytacji, przemyślanej strategii, wreszcie, że nie są oni już komunistami tylko Rosjanami. Byłem przekonywany o tym jak bardzo przejęci są oni tą tragedią, że łączą się w bólu z naszym narodem, że są wstrząśnięci… Panie Michale, jestem przekonany że pan również czuł ten ból. To cierpienie było nie tylko silne, ale też oczywiste. To cierpienie już przeżywaliśmy. 70 lat temu odczuli je Polacy, teraz odczuli je ludzie na całym świecie. Było tak intensywne i nierealne, że człowiek podświadomie zaczynał szukać jego sensu.

    Zdarzenie, które rodziło to cierpienie było tak fenomenalne, że im się głębiej o nim myślało tym głośniej brzmiał z jego otchłani głos o Prawdzie. Prawdzie mówiącej, że nic nie dzieje się bez przyczyny. Od tej pory zacząłem wierzyć. Wierzyć w siłę sprawczą, która działa poprzez znaki. Siłę sprawczą którą może być albo człowiek albo Bóg. A znaki są efektami ich działań. W sobotę świat ujrzał znak. Zacząłem mieć nadzieję. Nadzieję, która we mnie trwa, że to nie było dziełem ludzi. Nadzieję, która pozwala mi spokojnie patrzeć w przyszłość. Ale to ta głupia nadzieja, naiwność. To nadzieja rodzona przez strach. Strach przed spojrzeniem bestii w oczy. Jednak patrzmy się jej, ponieważ mądra nadzieja leży w Prawdzie. Zacząłem też kochać, bo tylko wtedy bestia nie miażdży mi gardła.

    Oto co pisał Marian Zdziechowski, kandydat na urząd prezydencki z 1926 roku, w tekście “Widmo Przyszłości”, pod wrażeniem zbrodni w Luboniu pod Poznaniem, popełnionej w niedzielę 27 lutego 1938 roku przez komunistę Wawrzyńca Nowaka, który zabił w kościele miejscowego księdza proboszcza, Stanisława Streicha, w chwili, gdy kapłan po Mszy św. wstępował na ambonę dla wygłoszenia kazania:

    Zbrodnia, której ofiarą padł kapłan wybitny i zacny, ksiądz Streich, jest czymś u nas dotychczas niesłychanym. Pytamy, jak to sie stać mogło, gdzie mamy szukać jej źródła? Szukać należy w zgniłej atmosferze, którą oddychamy. Kto tę zgniłą atmosferę stworzył? Wytworzyła ją propaganda sowiecka – przez nas, niestety, głupio lekceważona, a prowadzona przez Sowietów z niezrównaną umiejętnością i zręcznością.

    Od lat dwudziestu piszę, mówię o tym – właściwie nie mówię, ale krzyczę – a jak nieliczni są ci, co głos mój słyszą. Od pierwszej chwili, to jest od listopada 1918 roku, wyczułem w bolszewizmie zjawisko odmiennego rodzaju, niepodobne do tych, które tłumaczymy warunkami miejsca i czasu – i wyznają, choć niejednemu wydać się to może dziwnym, nawet śmiesznym, że charakteru, jaki przybrał terror w Rosji, nie umiałem wytłumaczyć inaczej, jak mistycznie, to jest bezpośrednią ingerencją zaświatowych, metafizycznych potęg ciemności w sprawy tego świata.

    Pamiętam, jak rozmawiałem o tym z młodym jezuitą niemieckim Franciszkiem Mueckermannem. […] Na razie pogląd mój ogromnie go zdziwił, wszystko to było dla niego “tak nowe, niesłychane, nawet fantastyczne, bo skądże Europa nowoczesna, która o Bogu tak mało wie, tak mało sie tym interesuje, mogłaby cokolwiek wiedzieć o diable”. Później po gorzkich doświadczeniach w niewoli bolszewickiej przyznał mi słuszność. “Nie rozumie bolszewizmu ten, kto go nie ujmuje jako potęgę, przez którą czujemy działanie demonicznego pierwiastka we wszechświecie”.

    Bo co jest celem bolszewizmu? Walka z Bogiem, z ideą Boga, doszczętne wytrzebianie jej z duszy człowieka.[…] To antyreligia spychająca ludzi z wyżyn człowieczeństwa w otchłań znikczemnienia. W tę otchłań spadła Rosja sowiecka, a za Rosją spada, ze wzrastającą szybkością rzuconego kamienia, stara Europa. “Takiego zjawiska – słusznie pisał doktor Jan Bobrzyński – nie oglądał jeszcze świat; takie powszechne zaślepienie, taka samobójcza, z zaślepienia tego wynikająca polityka”.

    Panie Michale, panie Dariuszu, jesteśmy świadkami najperfidniejszej, najbardziej demonicznej zbrodni bolszewików w historii, paraliżującej swoim wyrafinowaniem, rozmiarami i efektem oddziaływania. Co jest jej celem? Stawiam hipotezę, że wspólne opłakiwanie tragedii, a w dalszej perspektywie historyczny “rachunek sumienia” “rosji”, żal za grzechy, zaprzyjaźnienie z zachodem i propozycja rozbrojeń, mimo że chyba nawet bez tych zabiegów bolszewicki demon już teraz może zgładzic świat judeochrześcijański. Ale jak wiadomo ze względów ostrożnościowych woli on się poruszać bardzo małymi kroczkami. A może chce on podbić świat bez użycia broni? Metodami psychologicznymi zniewolić umysły? A co potem? Jeszcze Marian Zdziechowski: Czytamy w Ewangelii, że przyjdą czasy, gdy “ludzie mdleć będą ze strachu, w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi” (Łk 21,26). Myślę, że nigdy wcześniej te słowa nie brzmiały tak silnie.

  6. 6 michał

    Drogi Panie,

    Cytat ze Zdziechowskiego znakomity. Wielkie dzięki za przypomnienie tego znakomitego człowieka i szczerego antykomunisty. Tak się składa, że analizowałem ten passus szczegółowo przed laty w książce “Votum separatum”, ale w innym kontekście, bo wobec koncepcji Mackiewicza. Mackiewicz (wydaje mi się) był programowo przeciwny “demonicznej” interpretacji bolszewizmu. Przeciwstawiał się jej, jak mi się zdaje, ponieważ wówczas walka staje się beznadziejna, a on chciał przecież komunizm obalić, a nie zaśpiewać bolszewikom w twarz:

    “Obok Orła znak Pogoni,
    Poszli nasi w bój bez broni.
    Hej, ha, duch gra,
    Niechaj Polska zna,
    Jakich synów ma!”

    Ja akurat nie mam nic przeciwko demonicznej interpretacji, wydaje mi się głęboko uzasadniona. Twierdzę tylko, że była obca Mackiewiczowi, obca z powodów pragmatycznych, niemalże ideologicznych (co generalnie nie bardzo mi się podoba). Jeżeli bowiem – nie owijajmy w bawełnę – pojawienie się komunizmu jest wejściem szatana na scenę polityki światowej, to nie widać możliwości pokonania go ludzkimi środkami. Pozostaje nam tylko modlitwa, choć to broń potężna. Mackiewicz odrzucał taką interpretację, ponieważ on chciał obalić komunizm w walce. A czy można pokonać diabła w walce? Diabeł ma w zwyczaju niepostrzeżenie przedostawać się do obozu zwycięzców.

  7. 7 Jaszczur

    Drogi Panie Michale,

    Przyznaję rację Golicynowi w sprawie “oszustwa pieriestrojki”, polecam również genialne opracowanie “O dezinformacji komunistycznej” z 1989 r., autorstwa Józefa Darskiego. Przyznaję rację Panu, kiedy pisze: Wolna Polska, w moim mniemaniu, zrodzić się może tylko i wyłącznie ze świadomości, że to co jest teraz, jest wyłącznie kontynuacją prlu. Świadomość taka nie może rzecz jasna wystarczyć dla odrodzenia wolności Polski, ale wydaje mi się warunkiem sine qua non, koniecznym, choć niewystarczającym. Bo taka świadomość jest udziałem wielu ludzi, zwłaszcza w 2005-07, w dużej mierze za sprawą działań ŚP Janusza Kurtyki czy Sławomira Cenckiewicza (Boże, miej nad Nim opiekę). A te nie byłyby możliwe bez dostania się Prawa i Sprawiedliwości do rządów, zwłaszcza uzyskania możliwości oddziaływania na sferę kulturową, cywilizacyjną. Owszem, wiem o uczestnictwie zarówno Jarosława, jak i Ś.P. Lecha Kaczyńskich w okrągłym stole, ale sam ten fakt nie musiał oznaczać przecież wstępnej akceptacji warunków stawianych przez komunistów.

  8. 8 Jaszczur

    W “Katyniu 2″ również widzę “cień złowrogi”. Tutaj – w zasadzie nie powinienem nic dodawać (ani tym bardziej ujmować) komentarzowi Pana Kakao Koniecpolskiego (?).

    […] jesteśmy świadkami najperfidniejszej, najbardziej demonicznej zbrodni bolszewików w historii, paraliżującej swoim wyrafinowaniem, rozmiarami i efektem oddziaływania. Co jest jej celem? Stawiam hipotezę, że wspólne opłakiwanie tragedii, a w dalszej perspektywie historyczny “rachunek sumienia” “rosji”, żal za grzechy, zaprzyjaźnienie z zachodem i propozycja rozbrojeń, mimo że chyba nawet bez tych zabiegów bolszewicki demon już teraz może zgładzic świat judeochrześcijański. Ale jak wiadomo ze względów ostrożnościowych woli on się poruszać bardzo małymi kroczkami. A może chce on podbić świat bez użycia broni?

    To jest szantaż, czekiści dają wyraźny sygnał: albo przyjmiecie naszą wersję wydarzeń i nasze reguły postępowania wobec zaistniałej (czy lepiej: “zaistniałej”) sytuacji, albo dokonamy zbrojnej agresji. I Cywilizacja Zachodnia zdaje sobie z tego sprawę, ale ze strachu przed RT2UTTH i SS 27 (nomen omen – “Szatan”) “nie może” tego nawet wyartykułować !

  9. 9 Jaszczur

    Sowieci podjęli się akcji, przeciw której każda kontr-akcja jest obarczona bardzo dużym ryzykiem odwrócenia na niekorzyść strony atakowanej. Hier ist der Hund begraben…

  10. 10 pankakaokoniecpolski



    6 kwietnia – rozpoczęcie operacji zamachu stanu w Kirgizji
    10 kwietnia – w drugim dniu żałoby odbywają się ceremonie pogrzebowe bolszewickiej dziczy. W innym miejscu obserwujemy udaną operację mordu polskich elit władzy

    można wyciągać wnioski co do intencji i dalszego przebiegu wydarzeń… czy ktoś się odważy?

  11. 11 pankakaokoniecpolski

    oczywiście, teza Jaszczura wydaje się wysoce prawdopodobna, ale czy fakt, że mieliśmy tutaj z dwiema operacjami prowadzonymi jednocześnie tę tezę uprawdopadabnia, czy podważa?
    Dodatkowo należy zwrócić uwagę iż zachodni przywódcy nie wykazują wstrzemięźliwości w ocenianiu rzeczywistości, wydają się autentycznie oszukani, a więc nie można mówić, że są sparaliżowani. Bardziej to przypomina zaklinanie węża! Czy wąż jest zaklęty przy każdej próbie fakira?Co trzeba zrobić aby wąż się przebudził!?
    Czy należy przyglądać się w tych warunkach gospodarce?

    W razie zamiaru ostatecznego uderzenia nie pasuje mi fakt projekcji filmu Katyń budzący sumienia zsowietyzowanej masy.
    Nie bójmy się, patrzmy bestii w oczy. Bo w sercach naszych wiara, nadzieja i miłość.

  12. 12 michał

    Drogi Panie Jaszczurze,

    Wyznaję, że jestem skonfundowany Pańskim komentarzem. Wedle Pana, świadomość, że to nie jest Wolna Polska, tylko prl nr 2 “jest udziałem wielu ludzi, zwłaszcza w 2005-07, w dużej mierze za sprawą działań” tych, którzy zginęli w katastrofie lotniczej w Smoleńsku. Czy dobrze Pana rozumiem?? Otóż ja takiej świadomości nie zauważyłem, a Bóg mi świadkiem, że jej szukałem. Czy mam Panu przypomnieć enuncjacje Aleksandra Ściosa na temat względnej suwerenności czy podległości prlu (a może na odwrót, prawdę mówiąc, w tego rodzaju bełkocie można odwracać człony “rozumowania” w dowolny sposób, i tak wszystko pozostanie pozbaione sensu)? Gdzie tu jest jakakolwiek świadomość fundamentalnej niesuwerenności prlu bis?? Nie wspominam już Wielomskich, Trznadlów czy skądinąd ciekawego Jacka Bartyzela, ludzi powszechnie uznanych w prlu za “antykomunistów”. Wielu jest w prlowskiej blogosferze ludzi, którzy nazywają dzisiejszą Polskę prlem nr 2, ale nei wyciągają z tego żadnych wniosków, tylko dalej brną w komiczną analizę typowych dla bolszewickich respublik “afer”. Jakie znaczenie mają te wszystkie wfery, skoro to nic więcej niż bolszewicka dintojra??

    Ale ci wszyscy blogerzy nie biorą – przynajmniej oficjalnie! – udziału w instytucjach państwowych tego dziwacznego tworu, jakim jest prl bis. Innymi słowy, nie są specjalnie konsekwentni, nie rozumieją swoich własnycch założeń, ale przynajmniej nie tarzają się w urzędach tego najlpeszego z prlów. Ale co zrobić z tymi, którzy uznają słuszność tez Golicyna, ale pomimo to BIORĄ UDZIAŁ w instytucjach prlowskich?

    Pisze Pan, że uczestnictwo w rozmowach z ubecją w Magdalence czy pod okrągłym stołem “nie musiało oznaczać przecież wstępnej akceptacji warunków stawianych przez komunistów” – czy mnie wzrok nie myli?!?! NIE musiało?? Chyba raczy Pan sobie ze mnie kpić. Czy kiedy Pan wchodzi w formalne negocjacje z wrogiem, to NIE akceptuje Pan implicytnie i eksplicytnie warunków wstępnych takich rozmów? Proszę mnie łaskawie oświecić, bo być może jestem jakiś naiwny. Antoni Macierewicz słusznie, w mom mniemaniu, krytykował te rozmowy i odmawiał w nich udziału, po to tylko, żeby następnie uczestniczyć w rządzie stworzonym w ich wyniku… Czy to jest ułomność z mojej strony, że ja widzę w tym sprzeczność?

    Polityka oparta na tak fundamentlanej sprzeczności po prostu nie da się utrzymać. Albo-albo. Albo jest się przedstawicielem “sił, dających cień szansy na to, iż kiedyś narodzi się Wolna Polska”, albo jest się prezydentem prlu nr 2. Z mojego punktu widzenia są to sprzeczności nie do pogodzenia.

    Zupełnie odrębną w tym wypadku kwestią jest udział sowieciarzy – i tym zajmę się za chwilę.

  13. 13 michał

    Drodzy Panowie,

    Zasadnicze pytanie, jakie postawić sobie musi człowiek myślący wobec sprawy takiej jak katastrofa lotnicza w Smoleńsku jest oczywiste: czy to był wypadek?

    Większość krytycznie myślących osób w konfrontacji z twierdzeniem, że tysiące wziętych do niewoli oficerów zostało zamordowanych strzałem w tył głowy z rozkazu najwyższych władz, odruchowo mówi: to niemożliwe. Sugestia, że lider wielomilionowego związku zawodowego, który w przekonaniu tejże krytycznie myślącej większości przyczynił się do obalenia komunizmu, jest agentem tajnej policji, spotyka się ze zrozumiałym niedowierzaniem. Dowody na to, że władze “państwowe” gotowe są wysadzać w powietrze bloki mieszkalne, mordując tym samym setki współobywateli, by zapewnić sobie zwycięstwo w wyborach, napotykają na pukanie się w czoło.

    Sceptycyzm jest stanowiskiem racjonalnym. Musimy mieć szacunek dla sceptycyzmu jako koniecznego elementu w procesie falsyfikacji hipotez. Sami powinniśmy być jak najbardziej sceptyczni wobec podsuwanych nam hipotez. Scpetycyzm ów jest podstawą naszej racjonalnej postawy. Pozostajemy sceptyczni i właśnie dzięki temu sceptycyzmowi, możemy twierdzić, że jest wystarczająco wiele wskazówek, iż Burza w Moskwie, była szczegółowo, choć nieudolnie, zaplanowaną operacją kgb obliczoną na wywołanie wojny na Kaukazie i wyniesienie gebisty na stołek.

    Ten sam scpetycyzm, który nakazuje nam być bardzo ostrożnym wobec pozornie antykomunistycznych postaw ludzi pokroju Juszczenki, każe mi być bardzo ostrożnym w ocenie katastrofy w Smoleńsku. Po pierwsze dlatego, że nie widzę, w jaki sposób rzekomy sowiecki sabotaż mógł być przeprowadzony bez udziału strony “polskiej”, co z kolei wydaje się wykluczone. Rozumiem, że od czasu sowieckiego przeglądu, samolot Tu-154 był w powietrzu 124 godziny i wykonał kilkadziesiąt lądowań. Skoro sabotaż podczas przeglądu nie da się utrzymać, to pozostaje tylko sabotaż przed startem samolotu, a (jak rozumiem) przeglądu tego dokonano w Warszawie.

    Skąd zatem przekonanie obu Panów, że mamy do czynienia z perfidną zbrodnią bolszewików? Przypuszczam, że z dwóch powodów: po pierwsze, ponieważ elementarny błąd pilota wydaje się niemożliwy; a po drugie, ze względu na długą historię i doświadczenie sowieckiej perfidii. Przyznacie jednak Panowie, że są to warunki wystarczające do sformułowania podejrzeń, a nie oskarżeń.

    Zmierzam do tego, że ja po prostu nie wiem, czy to był wypadek. Jestem nastawiony dość podejrzliwie, ale nie widzę, jak taki zamach byłby możliwy do przeprowadzenia (co samo w sobie niczego nie dowodzi). Ale tu dochodzimy do najważniejszego punktu: cui bono?

    Czas pokaże. W tej chwili wydaje mi się, że Lech Kaczyński wyniesiony będzie do poziomu bohatera i męczennika. Stąd jak mi się zdaje, twierdzenie Jaszczura o “siłach dających cień szansy na Wolną Polskę”. Jak już mówiłem powyżej, ja takich sił nie widziałem i nie widzę nadal. Wręcz przeciwnie, wydawało mi się zawsze – i dawałem temu wyraz na niniejszej stronie – że im częściej uczciwi ludzie w rodzaju Macierewicza wplątać się dają w struktury “państwowe” prlu, tym mniejsze są szanse, tym mniejsza nadzieja, tym bardziej zmącone są wody, w których o Wolną Polskę można walczyć.

    A na koniec, pragnę powiedzieć słowo o “katyńskich konotacjach”. Panu Koniecpolskiemu do całej hipotezy sowieckiej prowokacji “nie pasuje fakt projekcji filmu Katyń, budzący sumienia zsowietyzowanej masy”. Drogi Panie, miałem nieszczęście obejrzeć ten film więcej niż raz i twierdzę z całą stanowczością, że taki kicz nie jest w stanie obudzić nikogo, wręcz odwrotnie, raczej zsowietyzowane masy uśpi.

  14. 14 pankakaokoniecpolski

    Panie Michale,

    dochodzenie do prawdy polega na stawianiu tez i ich falsyfikacji. Stawiam tezę, że tego typu zdarzenie mogło się zdarzyć albo z woli Boga albo z woli człowieka. Antyteza czyli, że zdarzyło się ani z woli człowieka ani z woli Boga, czyli, że zdarzyło się to przez przypadek odrzucam ponieważ intuicyjnie wyczuwam, że jest to niezgodne z ogólnie rzecz biorąc drugą zasadą termodynamiki co można by skwitować powiedzeniem nic dwa razy się nie zdarza. Prawdopodobieństwo jakiegoś przypadkowego zdarzenia w przyszłości maleje w momencie gdy to zdarzenie ma już miejsce. Podam przykład. Dziecko na wsi strzela 10 razy z procy w siną dal. Jeden z pocisków trafia siedzącego na ławce dziaduszka w skroń i ponosi on śmierć na miejscu. Jest niemożliwe żeby 70 lat później siedząc na tej samej ławce ktoś umarł trafiony PRZYPADKIEM w skroń. Analogia niezupełna, ale wyczerpująca.
    Kontrteza mówiąca, że mogło to się zdarzyć z woli Posejdona, Baala albo Rusałki lub kogoś innego wydaje mi się nieprawdziwą ponieważ z woli diabła nic na świecie się nie dzieje. Nie jestem ekspertem w dziedzinie demonologii, ale tak mi się wydaje.
    A więc teza, że stało to się albo z woli Boga albo z woli człowieka jest prawdziwa.
    Jeśli zrobiłby to Bóg zrobiłby to po to abyśmy się pojednali i aby bolszewicy przestali być bolszewikami. Jeśli zrobiłby to człowiek zrobiłby to po to abyśmy myśleli, że zrobił to Bóg.

  15. 15 michał

    Drogi Panie,

    Przypadek nie wydaje mi się antytezą woli człowieka albo Woli Bożej. Dla tych spośród nas, którzy wierzą w Opatrzność, nic nie może się dziać bez Woli Boskiej. Można by tu widzieć inną alternatywę: czy to był zwykły wypadek, tj. Wola Boga, czy też jakiś człowiek macał w tym palce, np. sabotując urządzenia sterowe samolotu. Z mojego punktu widzenia, jest obojętne czy człowiek, czy diabeł, czy to jest spisek, czy wypadek, bo w każdym razie nic się nie dzieje bez Boskiego przyzwolenia. Proszę pamiętać, że każda władza, nawet władza Mao i Lenina, pochodzi od Boga. Pan Bóg mógł dać władzę takim skurwielom choćby po to, żeby nas wypróbować… Czyż nie kazano nam się modlić: “I nie wódź nas na pokuszenie”? W tym wypadku na pokuszenie kompromisu z bezbożnym komunizmem.

    Mam także wątpliwości, co do Pańskiej metody dociekania Boskich intencji. Niezbadane są wyroki Boskie: to co nam wydaje się złe, może być źrółem wielkiego dobra. Ale z drugiej strony, nasze poznanie jest niedoskonałe i niepewne i możemy li tylko domniemywać, zostawmy więc lepiej Boże intencje. Spróbujmy się w zamian zastanowić, jakie siły i w jaki sposób mogą tę katastrofę wykorzystać dla swoich celów. To nie powinno przekraczać naszych możliwości.

  16. 16 zeppo

    Szanowny Panie Michale,

    Jednym z najważniejszych tropów powinny być – jak mi się zdaje – relacje wzajemne Federacji Rosyjskiej z Niemcami, a szczególnie ich bliższa i dalsza przyszłość. Sfera tych relacji, to – oczywiście – scena gry geopolitycznej o skuteczność realizowania przez Moskwę i Berlin własnych koncepcji.

    Gra zaostrzyła się w wyniku (a) wycofania sie USA ze sceny polityki europejskiej, (b) niesłychanej słabości obecnej prezydentury amerykańskiej, (c) pojawienia sie precedensu kosowskiego i – wynikającego z poprzednich punktów – (d) narastania niemiecko-rosyjskiego konfliktu interesów.

    Oczywiście, konfliktu interesów geopilitycznych, tzn. projektu (neo)Mitteleuropy – z jednej strony, zaś z drugiej – projektu reintegracji “przestrzeni sowieckiej”. Polska – jak wiemy – leży na linii frontu w tej wojnie. Mimo iż wojna obu potencji o zakres wpływów na naszym terytorium toczy się bez naszego udziału (ponieważ nie jesteśmy podmiotem geopolityki), to jednak nasze ofiary są całkiem realne i dotkliwe.


  17. 17 michał

    Drogi Panie Zeppo,

    Jak miło Pana widzieć po tak długiej przerwie.

    Pańska analiza wydawać się może słuszna, ale tylko przy uprzednim założeniu podmiotowości niektórych graczy w tej politycznej rozgrywce. W moim przekonaniu dzisiejsza Polska takiej podmiotowości nie ma. Pańska optyka przypomina mi trochę sławne dzieło Adolfa Bocheńskiego “Między Niemcami a Rosją”, pisane gdy Polska nie leżała już wcale między Niemcami a Rosją, tylko między Stalinem i Hitlerem. Przypuszczam (nie wątpię, że mnie Pan poprawi, jeśli się mylę), że Pańskie określenie “nie jesteśmy podmiotem geopolityki” ma na celu ujęcie pewnej trudnej cechy położenia dzisiejszej Polski: a mianowicie, że pod pozorami politycznej suwerenności, kryje się geopolityczne (czyli strategiczne) ubezwłasnowolnienie.

    Rozpoznając słuszność takiego widzenia spraw, kładłbym raczej nacisk na POZORNOŚĆ owej suwerenności (czy pamięta Pan, jak strasznie się w tym zakałapućkał Ścios?!) przy autentyczności ograniczenia. Tyle o sytuacji Polski, co oczywiście w niczym nie zmienia słuszności Pańskiego dictum na temat ofiar.

    Natomiast co do istoty rozgrywki, to z mojego podziemnego punktu widzenia, Pańskie punkty a, b i c są wynikiem sowieckiej długoterminowej strategii – osłabienie Ameryki, wyniesienie komunizującego prezydenta, idiotyczna polityka eurpejska – punkt d zaś, niestety wydaje mi się raczej niesłuszny. “Rosja” może miec konflikt z Niemcami, ale sowiety Putina widzą w Niemczech tylko część Niuni Europejskiej, która pracuje bezustannie nad zniszczeniem wszelkiego możliwego oporu wobec gorbaczowskiego “wspólnego europejskiego domu”, który bez wątpienia pozostaje bliższym celem sowietów.

  18. 18 zeppo

    Drogi Panie Michale,

    Jedynie mojej długiej tu nieobecności przypisuję, iż nie zachował Pan w pamięci moich poglądów w tym względzie.

    1. Oczywiście, że nie jesteśmy podmiotem geopolityki, bo jest nim tylko państwo suwerenne. Wszystkie inne ograniczenia i niedostatki są tylko pochodną tego faktu.

    2. Z tego samego powodu nie “leżymy między Niemcami i Rosją”, a raczej w strefie nie ustalonego jeszcze podziału interesów między Berlinem i Moskwą.

    Nota bene, należałoby przyjąć jakąś (choćby umowną) formułę nazywania tego, co pozostało po samolikwidacji ZSRR. Jeśli zgadzamy się (a ja nie mam co do tego żadnych wątpliwości), że FR nie jest Rosją i nie jest już Związkiem Sowieckim (choć oczywiście jest nim w sensie substancjalnym), to nierelewantny jest każdy z przymiotników: “rosyjski” i “sowiecki”.
    Należałoby mówić o interesach Federacji Rosyjskiej, co też nie wygląda najlepiej, podobnie jak każdorazowe zastrzeżenia, że “piszemy o interesach rosyjskich, ale – oczywiście – dobrze wiemy, że to nie Rosja, więc to nasza licentia politica…” etc.

    3. Że moje punkty a, b i c są wynikiem sowieckiej długoterminowej strategii – to nie może być przedmiotem żadnego sporu. Ale dobrze, że Pan tę ich genezę przywołał.

    4. Natomiast jestem przywiązany do mojego scenariusza (d) i będę sie przy nim upierać.

    Myślę że Moskwa w swoich geopolitycznych interpretacjach utożsamia UE z Niemcami, co także z mojego punktu widzenia ma uzasadnienie i sens. W tym rozumieniu, że dziś UE jest narzędziem realizacji interesów niemieckich (i – nie wykluczone – że od pewnego, dającego sie określić czasu, taki był własnie plan niemiecki).

    O ile znam i o ile potrafię zinterpretować tendencje i kierunki politycznego myślenia obecnych elit władzy FR, to ich celem strategicznym jest podporządkowanie sobie Europy, która nie posiada ani planu, ani środków, ani intelektualnej odwagi żeby próbować ożywić dawno przegrany projekt westernizacji FR (ale nie jestem pewny, czy dobrze Pana zrozumiałem w tej mierze).

    Geostrategiczny alians Moskwy z Berlinem/UE obejmuje także sferę rywalizacji o peryferie, szczególnie na Bałkanach i w Polsce.

    Zdaje mi sie, że Polska jest właśnie przedmiotem takiej nasilonej rywalizacji, w której zaangażowane są także wszystkie lokalne agentury. W istocie, sytuacja przypomina mi okres dwudziestolecia przedrozbiorowego i prusko-rosyjską rywalizację o wpływy w Warszawie, a następnie o wyszarpanie możliwie największej części terytorium polskiego. Wtedy też rodzime agentury pracowały na pełnych obrotach.
    Dziś, tutejszy podział na “partię niemiecką” i “partię moskiewską” wręcz rzuca się w oczy

  19. 19 michał

    Drogi Panie Zeppo,

    Jestem wdzięczny za Pańską wielkoduszność.

    Nie wiem, czy widział Pan już ostatni tekst Nyquista opublikowany przed chwilą w angielskiej wersji naszej strony. Nieszczęśnik pisze tam “And please stop objecting to the word ‘Russian’.” To przekracza jego możliwości pojmowania… Co tylko tym bardziej mnie przekonuje, że przymiotnik “sowiecki” jest jak najbardziej na miejscu. Opisuje on istotną ciągłość i (jak Pan słusznie wskazuje) substancjalną tożsamość dzisiejszej “Rosji” z sowietami. Skoro wiemy, że “samolikwidacja zsrs” (wybaczy Pan, ale upieram się przy małych literach wobec bolszewickich pomiotów) była grą, to słusznym jest i ze wszech miar uzasadnionym, przekłucie tego balona samooszustwa i nazywanie tego sowietami.

    A teraz do rzeczy, czyli do scenariusza (d) w punkcie 4. Może powiedziałbym tak: Niemcy prowadzą tu grę w ich mniemaniu długoterminową, ale w porównaniu do gry sowieckiej to jest tak jak bieg na 800 metrów wobec maratonu. Niemcy prawdopodobnie wygrają swój bieg, bo na krótszą metę Niunia (a ściślej Euro) jest narzędziem interesów niemieckich (przede wszystkim ekonomicznych), ale sowieciarze będą nadal biegli w swoim długoterminowym wyścigu.

    A w planie maratonu, nie ma znaczenia czy Greckie Euro upadnie, czy zostanie uratowane przez Bundesbank, ważne jest raczej, że rada brukselskich komisarzy ludowych wprowadza w życie plan urawniłowki całej Europy jako kąska dla sowieciarzy. Dlatego nie przekonywa mnie mowa o narastającym konflikcie niemiecko-“rosyjskim”, choć nie wątpię, że ma Pan rację co do rywalizacji rodzimych agentur. Mnie się to zawsze wydaje odpowiednikiem prlowskich walk frakcyjnuch w kompartii.

  20. 20 zeppo

    Drogi Panie Michale,

    Wracając jednak do wątku głównego, śpieszę zwrócić uwagę, że całkiem niedawno (przed miesiącem), jeden z blogerów Salonu24 zamieścił taką oto uwagę:

    “…Równocześnie druga strona – będąca beneficjentem przekształceń społecznych po 1945 r. – podejmowała niezwykle aktywne działania w celu przerwania tego przekazu kulturowego (klasycznym, choć nie znanym ogółowi polskiego społeczeństwa, przykładem takich działań jest przejęcie w drodze spadkobrania, poprzez sądowe obalenie prawowitego testamentu, praw do wydań całości dzieł Józefa Mackiewicza przez Ninę Szechter oraz programowe niewydawanie tych dzieł). Jeżeli działania w celu uniemożliwienia przekazu historyczno-kulturowego nie przynosiły skutków, podejmowane są paranoidalne wprost działania zmierzające do zdeprecjonowania i zafałszowania takiego przekazu, czego świadkami mogliśmy być choćby ostatnio widząc histeryczne wprost reakcje redaktora Żakowskiego w dyskusji po filmie o przeszłości generała Jaruzelskiego…”,o-znaczeniu-majatku-dla-naszej-tozsamosci

    Mój Boże, Nina Karsov jako “beneficjentka przekształceń społecznych po 1945 r….”

    Nie wspominałbym tego szubrawstwa, gdyby nie fakt, że ów bloger jest właśnie wschodzącą gwiazdką “prawicowej” blogosfery. I natychmiast po mojej ostrej na to reakcji pojawili się jego obrońcy. Również bardzo – a jakże – prawicowi.


  21. 21 michał

    Cha, cha! Taka i ta “prawica”. W wielu językach słowa “prawica” i “prawość” (słuszność) mają współny źródłosłów. Jest tak nieprzypadkowo. Niestety prlowska prawica nie ma wiele wspólnego z prawością. Jak poskrobać prlowskich konserwatystów, to okazuje się, że to endecy. Ale nacjonalizm, jak każda kolektywna ideologia, jest po lewej stronie…

    Ten jakiś t-rex jest lewackim dinozaurem i do tego jeszcze nieukiem. Znamienne, że nawet nie zechciał Panu odpowiedzieć.

  22. 22 maharaja

    Osiem lat miesięcy trzy trzeba było, by i tu trafić:

    Sąd ograniczył prawa córce (dwóm córkom), wbrew woli autora. To jest naruszenie podstawowych zasad dziedziczenia i w takim rozumieniu jestem prawicą. Sprawiedliwość w ujęciu formalnym to wyrok. Sprawiedliwość w ujęciu materialnym to treść wyroku. Jeśli są na tym świecie (a w tym kraju szczególnie) dwie cywilizacje: prawdy formalnej i prawdy materialnej, to od zawsze stoję po stronie tej drugiej.

    Od 1945 r. rządzi prawda formalna. I dlatego Kornel Morawiecki zostaje usunięty z klubu parlamentarnego, bo upoważnił koleżankę do czegoś, co miał prawo wykonać. Cywilizacja formalizmu (jak ruska bumaga) czyni z treści wydmuszkę, i to od 1917 r.

    Beneficjentem przekształceń nie jest oczywiście pani Karsov indywidualnie i nic takiego nie było expressis verbis stwierdzone w cytowanym artykule mojego autorstwa (no chyba że inkasuje niezłe kwoty za wydawnictwa emigracyjne Mackiewicza, o co ją akurat nie podejrzewam. sądzę, że jest raczej ofiarą wykorzystania jej może i szlachetnych dążeń).

    Beneficjentem przekształceń po 1945 r. była pewna grupa społeczna (na początku dość niejednorodna, owszem), która doszła do władzy i tę władzę utrzymała (z różnymi perturbacjami (1956), walkami wewnętrznymi (1968) kompromisami okrągłostołowymi (1989) itd. I nie chodzi mi tu o żadną grupę narodową, lecz o tzw. “kastę interessantów”, która po 45 r. rozmnożyła się na potęgę, jak barszcz Sosnowskiego.

    Sama osoba pani Karsov (tego nazwiska chyba ostatnio używa) jest jedynie pretekstem. Jest (jak mniemam, nieświadomym) figurantem, którym posłużono się do osiągnięcia zamierzonego celu (niedopuszczenia książek JM do szerszego obrotu), podobnie jak pretekstem (czytaj: osobą traktowaną instrumentalnie) w celu rozpropagowania rzekomej obrony trwałości Konstytucji przeciwko próbom zrobienia z niej wydmuszki literą ustawy jest dziś pani Małgorzata Gersdorf. O dziwo, gdy były prezydent Komorowski ustawą skracał kadencję sędziom TK, nikt nie protestował.

    I tam samo byłoby z panią Karsov – gdyby te powieści Mackiewicza jakoś tam wpasowałyby się w aktualny nurt oficjalnego przekazu, sądownictwo polskie lat przełomu stanęłoby bez najmniejszej wątpliwości po stronie córek i prawa naturalnego i bylibyśmy zarzuceni tomami Mackiewicza tak samo, jak dziś jesteśmy zarzucani tematyką Wyklętych, która – niewłaściwie pozycjonowana – trafia do tych, do których ma z założenia trafiać, czyli do niezbyt rozeznanych w kuluarach historii kibiców.

    Czy Adam Michnik jest beneficjentem przemian po 89 r.? Tymczasowo i owszem. Ale generelnie nie. Jest ich ofiarą. Owszem, doraźnie gdzieś tam sam AM redaktor jest może znacznie lepiej uposażony, niż Adam Michnik student / były asystent Słonimskiego / początkujący opozycjonista. Ale to te środowisko jest największą ofiarą przyjętej drogi pokracznego kompromisu i próby budowania nowoczesnej tożsamości postkomunistycznej-proeuropejskiej. To na tych “racjonalnych ugodowców” plują dziś Polacy bardziej, niż na radykałów z SW, którzy aktualnie sprawują w postaci ich synów władzę.

    Nie da się stworzyć niczego nowego, nie wskrzeszając tego, co zostało zniszczone w latach 39-45. A wskrzesić to (tamten świat nieco innych wartości, niż te obecnie nam suflowane) nie tak łatwo.

    Medialna kariera Tęczy z pl. Zbawiciela, Manuela Gretkowska korzystająca pełną gębą z wolności słowa (i mielenie w jej ustach “skurdupla” Kaczyńskiego), wyrywkowa pamięć obrońców Konstytucji RP (łamie ją Duda, nie łamie jej Komorowski), kuriozalne w swej istocie bronienie matek niepełnosprawnych w Sejmie przez polityków PO i Nowoczesnej – tak, postkomunizm żyje i ma się bardzo dobrze. O tym, co działo się po 10.04, nie wspomnę.

    A jeśli już linkujemy, to przekierowujmy na działające strony, a nie na janke-sowską propagandę, spychających ludzi w niebyt istnienia:

    gwiazdor Zechciał

  23. 23 michał

    Szanowny Panie albo Pani,

    Zważywszy długość Pańskiej wypowiedzi, zdawałoby się, można by oczekiwać jakiejś treści, ale przeczytałem parę razy i żadnej nie widzę. O czym Pan mówi?

    Warszawski plac, Michnik, Gretkowska? Jakaś Duda, Komorowski, Kaczyński i prlowska konstytucja? To wszystko jest prl, a tu jest Podziemie. Czy Pan mniej więcej rozumie różnicę?

    Józef Mackiewicz nie chciał z tym mieć nic wspólnego. Wiedział dokładnie, co robi, nie przekazując praw autorskich do swej spuścizny swojej córce, ponieważ panna Mackiewiczówna, podobnie jak Pan (albo Pani) należy całkowicie do prlu. Gdyby zadał Pan (albo Pani) sobie trud zbadania sprawy, to wiedziałby Pan (itd.), że panna Mackiewiczówna gotowa była “poprawiać” “Zwycięstwo prowokacji”.

    Natomiast w ściśle już technicznej kwestii, to nie jest od nas zależne, że strony internetowe znikają i linki sprzed lat ośmiu już dzisiaj nie działają. Działały wówczas. Sens Pańskich słów o “janke-sowskiej propagandzie, spychających [sic!!!] ludzi w niebyt istnienia” pozostanie Pańską słodką tajemnicą, podobnie jak “niebyt istnienia”, w którym Pan niechybnie istnieje, nie będąc świadomym uroczej sprzeczności swego własnego bytu.

  24. 24 Andrzej

    Według mnie ta wypowiedź p. “maharaja-gwiazdor Zechciał” nadaję się w sam raz do kuriozów. Mniejsza o Mackiewicza i to, że za jego życia nikt na emigracji nie zechciał wydać “Zwycięstwa prowokacji”, a także, jak sądzę, poza “Kontrą”, nikt nie wydałby “W cieniu Krzyża” oraz “Watykanu w cieniu czerwonej gwiazdy”. Można to dyskutować i pokazać mu testamenty Mackiewiczów, bo zdaje się nie widział ich jeszcze na oczy, albo nie umie czytać, albo też nie rozumie po polsku. Ale cały ten – przeplatany w treści komentarza – peerel, te “kluby parlamentarne”, “nowoczesne”, “pisy”, “po”, “sld”, Kaczyński, Komorowski, Duda, Morawiecki, Michnik, (brakuje jeszcze Gomułki, Bieruta, Gierka i Jaruzelskiego). Cały ten – pełen niewypowiedzianych całkowicie emocji, od ośmiu lat i trzech miesięcy – bełkot “o Polsce”…

    Może by tak p. “Zechciał”, zechciał się łaskawie przenieść do kuriozów (żeby nie rzec dosadniej, co byłoby bardziej wskazane), razem z tą menażerią i z tym peerelem.

  25. 25 Andrzej

    ps. “Kontra” wydała oczywiście także “Zwycięstwo prowokacji” w 1983 roku, za życia Józefa Mackiewicza. Przepraszam czytelników komentarzy za ten błąd.

  26. 26 michał

    Widzę, Panie Andrzeju, że Pan to rozumie lepiej niż ja. Zważywszy, iż maharaja gwiazdor Zechciał nie zechce się odezwać przez najbliższych osiem lat, to czy Pan bez gwiazdorstwa z Radżastanu zechciałby objaśnić, co mogą znaczyć tajemne słowa: “a nie na janke-sowską propagandę, spychających ludzi w niebyt istnienia”. Nawet jeżeli poprawić rząd imiesłowa na “propagandę spychającą”, to nadal ni kuku nie wiem, o co mu może chodzić.

    No, ale może kiedy gwiazdor maharaja zechciał do nas przemówić, to powinno nam wystarczyć. A zgłębiać tajemne znaczenia, to nie nam, maluczkim.

  27. 27 Andrzej

    Panie Michale,

    Zdaje mi się że “janke-sowska propaganda” to odniesienie do znanego portalu blogowego Salon24, którego twórcą (chyba) oraz głównym redaktorem jest dziennikarz prasy “nowego, wspaniałego” peerelu, Igor Janke. Gwiazdorowi Zechciałowi – maharaji chodzi zapewne o to, że na S24 jest samo propagandowe badziewie, w dużej mierze probolszewickie, z czym trudno się nie zgodzić. Może jednak jest dlań jeszcze zbyt mało polrealistyczne?

  28. 28 Andrzej

    ps. w dodatku zachciało mu się chyba (mniejsza już z klozetem, co byłoby jak najbardziej na miejscu) błysnąć intelektualnie skojarzeniem z Ameryką. Że niby ci jankesi to taki sam wróg Polaków jak Niemcy, Rosjanie, Ukraińcy, Litwini, Czesi, Słowacy, Szwedzi i wszyscy inni…

  29. 29 michał

    Czy ma Pan na myśli szkopów, kacapów, pepików, pastuchów, złodziejów, żabojadów, chochołów (z nożem w zębach), kitajców, gwałcicieli, pedofilów i wszystkie inne narody świata? Zawsze mnie zadziwia, jakim cudem udało się Węgrom umknąć tym polskim etykietkom.

    Dobrze. Ale co to jest ten “niebyt istnienia”?

  30. 30 Andrzej

    Może chodzi o to Panie Michale, że ta propaganda utrzymuje ludzi (sądzę, że p. gwiazdor Zechciał ma tu na myśli wyłącznie Polaków) w niebycie poczucia tożsamości, czyniąc ich niezdolnymi do sensownego, samodzielnego myślenia, refleksji i pozytywnych czynów. Jeśli tak, to coś w tym jest na rzeczy. Lecz o jaki kierunek myślenia i działania może chodzić p. gwiazdorowi Zechciałowi-maharaji? Sądząc po podwójnej lince obejmującymi pozdrowienie i podpis, może chodzić mu o sferę materialną (ciekawe jest to, że na koniec zalinkowanego tekstu jest inna linka, właśnie do “janke-sowskiej propagandy”). Czyli jego teza mogłaby być taka, że wystarczyłoby aby peerel był dostatecznie bogaty i dostatecznie polski, a nie byłoby sprawy z żadnym komunizmem/”postkomunizmem”. Ale to tylko moje hipotezy.

  31. 31 michał

    Panie Andrzeju,

    Jestem pod wrażeniem Pańskiej dociekliwości, ale jednak “niebyt istnienia” to coś gorszego niż “nabożna grzesznica, która na rok przed urodzeniem zmarła, trzymając w ręku kwadratowe kółko”.
    To jest kompletny bełkot.

    Byt to jest coś co istnieje, ale niebyt to nie jest wcale “coś co nie istnieje”, bo to ani nie może być “coś”, ani tym bardziej nie może “być”.

    Ale że prl bogaty i polski to już nie prl, tylko prl polski i bogaty, to oczywiście jest jakieś wytłumaczenie niebytu istnienia. prl jako metafora niebytu istnienia?

  32. 32 Andrzej

    Taka to jest dziś peerelowska logika Panie Michale. Już nie tyle zaprzeczać samemu sobie, co zaprzeczać wszystkiemu: znaczeniu słów i pojęć, zmysłom a przede wszystkim rozumowi. Czyż nie to jest celem sowietyzacji?

  33. 33 Dariusz Rohnka


    Czy termin „peerelowska logika‟ to nie jest gotowy tytuł dla dłuższego tekstu? A może: „peerelowska logika czyli niebyt istnienia‟? Taki Twój artykuł nie wywoła pewnie wilka z lasu (choć kto wie, kto wie?!), ale może stanie się zarzewiem interesującej dyskusji?

  34. 34 Andrzej

    Świetny tytuł Darku (druga wersja). W wolnej chwili spróbuję, chociaż aktualnie niełatwo mi skupić się na więcej niż godzinę w ciągu dnia.

  35. 35 Dariusz Rohnka

    Doskonała wiadomość. My, czytelnicy wp (jeśli wolno mi się wypowiadać w tej kwestii za innych), będziemy cierpliwie czekać na efekt Twoich dociekań.



Books Published by The Underground

Order here:

Jacek Szczyrba

Punkt Langrange`a

J.R. Nyquist
Koń trojański
Dariusz Rohnka
Wielkie arrangement

Dariusz Rohnka
Fatalna Fikcja