Part I

THE UNDERGROUND: Anticommunism is a state of mind, the only constructive stance a decent man can adopt in current political climate. As you put it: “Unless you’re an active anticommunist, you are missing the mark in today’s world.” With so many competing ideologies staking a claim for our undivided attention, it is easy for our powers of reasoning to be perturbed, for common sense and simple decency to become blurred. We all need a compass or grounding. For us, the writings of Józef Mackiewicz provided such grounding. What was your road to anticommunism?

TREVOR LOUDON: My road to anti-communism was through my high school economics teacher. I was a typical NZ socialist as a teenager. Way to the left. He taught me about free markets as a better route to prosperity than state socialism.

I then read authors like Ayn Rand (though I rejected her militant atheism), Bastiat, Leonard Reed, Ludwig von Mises etc. By then I was an anti-socialist, but I had no understanding of the communist movement. I think this is a common failing with many businessmen and free market advocates. They think communism is merely an economic system that can be defeated by better economics.

Unfortunately, this is a delusion. Communism is a totalitarian system that seeks complete power over all people on this earth. It will use economics, religion, racial division and cultural differences to destroy all that stands in its way. Many think that China and Vietnam are no longer communist because they allow businesses to operate. This is a major mistake.

My turn to real anti-communism came in the 1980s. I met a Dutch New Zealander who had infiltrated the pro-Soviet Socialist Unity Party for our security services. In 1983 as a “fake” communist, he trained at Lenin’s Institute for Higher Learning on Leningradsky Prospect Moscow.

He helped the Soviet instructors plan the NZ anti-nuclear legislation which destroyed the Australian NZ US military alliance a few short years later. New Zealand wasn’t even the main target. The real goal was to strengthen and encourage the European “peace movement”, movement to destroy NATO. This would bring about the Soviet conquest of all of Europe.

The Soviets did not plan an anti-American campaign. New Zealand had been saved by the US in WW2 from a Japanese invasion. They were grateful and largely pro-American. The campaign had to have a pro-New Zealand independence theme.

The slogans invented by the Soviets were themed “NZ standing against the nuclear arms race … Kiwis forging an independent foreign policy … NZ leading the world towards peace.”

The Soviet crafted messages caught on immediately. All but the most discerning patriots were fooled. Most of my fellow Kiwis still believe these Soviet designed slogans. They are almost universally still proud of being manipulated by Moscow.

My courageous Dutch/Kiwi friend taught me how communism really works.

The communists set a policy. For example, they indoctrinate the British communists in that policy. The British communists then use their controlled social movements and labor unions to introduce that policy into the British Labour Party.

By a series of deniable steps communist policies become mainstream social democratic policy, even “conservative” policy.

When the targeted “social democratic” party is in power, communist policies become law of the land.

This process dominates Western and “third world” countries even today.

We are about to see it play out in Germany.

Global warming hysteria, Obamacare, Black Lives Matter, the radical homosexual movement, open borders and mass migration, the Western “woke” church, attacks on the military and “defunding the police”, are all examples of communist policies gone “mainstream”. There are hundreds more examples. “Political Correctness” is the communist’s cultural enforcement mechanism.

None of these policies and movements can be defeated through “free markets.” Modern communism today is more cultural than economic. If we want to save our freedoms, we must become “culture warriors” and committed anti-communists.

TU: There is a stereotype of a New Zealander, as a tough but fair individual, hard-working and honest, if a little too obsessed with rugby. Like most stereotypes, it is probably far removed from the truth. And yet, judging by your books, there seems to be a lot of communists in these paradise islands in the Pacific. How do you explain that?

TL: New Zealanders are a wonderful people. They are hardworking, loyal, friendly, brave on the battlefield and generous to a fault. And yes, they are the best rugby players on Planet Earth!

Unfortunately, most of them are socialists without knowing they are socialists.

New Zealand was settled in the mid-19th century by English gentry and the British tradesmen – who brought labour unionism with them. Unions were then, and still are transmission belts for communism.

Social “reformer” William Pember Reeves held several key posts in the New Zealand government in the late 19th century. He later moved to Britain where he joined the socialist Fabian Society.

From 1935 to 1949 the communist influenced Labour Party came to power, introducing all sorts of welfare state measures, including socialized healthcare and handouts galore.

In the 1960s when I grew up, we had benefits for almost everything. In the 1970s our “conservatives” introduced a socialized accident compensation system. We had compulsory union membership for decades. We had 66% taxation, but I was too young to pay it. Our schoolteachers told us we were world leaders in welfare. I was so proud of our dependency.

By the early 1980s the country was almost bankrupt. In 1984 we elected a new Labour government which made two major changes.

Firstly, the anti-nuclear policies that destroyed our military alliance with the US and Australia.

Secondly, massive tax cuts, de-regulation and privatization – free market reforms.

The economy boomed. Few cared that we had abandoned our American and Australian allies.

Interestingly, the communist controlled unions did nothing while the “free market” Labour leaders fired thousands of government workers and de-regulated large sectors of the economy.

This is because a deal had been done.

Our communists were completely loyal to Moscow. The Soviets wanted New Zealand to break with US and Australia over the nuclear warships issue. The New Zealand communists were told to support the Labour government at all costs and to ignore thousands and thousands of firings – and that’s exactly what they did. Labour’s left, their communist friends and Moscow took control of New Zealand’s foreign policy. The Labour “right” and their business friends got control of economic policy. Both sides were happy.

Since then, the Labour left has clawed back many of the economic gains we made in the 1980s. They have consolidated their power in education, foreign policy (they like China more than the US) and are taking New Zealand rapidly down the communist road.

Our Prime Minister Jacinda Ardern is the former president of the youth wing of the Socialist International – a thoroughly communist infiltrated organization. Ardern is a Marxist to her soul. So are many of her cabinet ministers.

Ardern is leading NZ into arms of China and to the jaws of tyranny. She has severely damaged the economy with her fanatical Covid lockdowns, she has confiscated thousands of legal weapons, she is dividing the country on racial lines. But still half of the population adore her.

TU: America used to form a buffer against the progress of communism. Can we still trust the American power when the US Navy Secretary has laid out “four Cs” as critical challenges for the military? China, culture, climate, Covid… No mention of the most important ‘C’.

TL: Unfortunately, under President Biden, the US cannot be relied on to stand against communism. We are told Biden is a moderate. He was one of Reagan’s worst enemies in the US Senate. He opposed Reagan’s efforts to stop communism in Latin America. He was a regular visitor to Moscow. He was always an anti-anti-communist.

The Afghanistan debacle should leave no doubt. That country, with billions of dollars-worth of sophisticated weaponry and infrastructure was just handed to communist China.

President Trump was working with Japan and Taiwan and Australia and India to bring down the Chinese Communist Party. Now China no longer has to worry about the US forces on its Western flank. Now they don’t have to fight a two-front war. They can focus entirely on Southeast Asia and the Pacific. All while threatening India even more than before.

All of America’s allies are near panic. Moscow is empowered. Beijing has a friend in the White House. Pyongyang is getting ready to take over South Korea. Iran is on the verge of going nuclear. The Cubans and Venezuelans are working to bring all of Latin America under communist control – from Terra del Fuego to the now almost non-existent US border.

The US has foolishly tried to play Beijing off against Moscow since the 1970s. The US simply does not understand that both countries are economic, political and military allies. Despite misleading rhetoric to the contrary, and even limited armed conflict in the early 1960s Moscow and Beijing are in lockstep in their plans for world domination.

Now some, even Trump’s former Secretary of State Mike Pompeo (who should know better), are trying to play communist Vietnam off against communist China. We need to face the reality that the communist bloc (which includes modern Russia) is unified against the US and the West. They are winning. Their combined military forces outgun the US in almost every area. Why would any communist country want to defect to the losing side?

The Afghanistan disaster has shifted the whole world balance of power in favor of Beijing and Moscow.

Under the current US Administration, the US now works more consistently for communism (foreign and domestic) than against it.

Given the Biden family’s long history with both, and the procession of pro-Beijing appointments by the Biden Administration, this should surprise no-one.

If the Biden Administration was merely stupid or incompetent, wouldn’t it make a mistake in our favor once in a while?

US foreign policy is now conducted as if Xi Jinping is in the White House. Perhaps that’s because, in a way, he is.

TU: In your book, White House Reds, you show the pervasive influence of marxists, trotskyites, maoists (we just cannot extend the courtesy of capital letters to these hateful words) in American society. How did it happen? Why did no one notice?

TL: The US’s internal security mechanisms against communism have been under attack since before WW2. They have been pretty much dead since the 1990s.

Charges of “McCarthyism” – a term invented by the Communist Party USA – have been used to marginalize any politician willing to stand against the massive infiltration of almost every institution – from Hollywood to the churches, from the universities and unions to the Democratic Party and “Big Tech”.

So, the Vietnam generation, followed by the people who marched for the Sandinistas and the FLMN in the 80s and 90s, are now running America.

Nobody warned Americans because the media was self-muzzled, and the intelligence services were compromised and misdirected. One of the last genuine anti-communists in the US government Rep. Larry McDonald, a conservative Democrat from Georgia died when South Korean 007 airliner was shot down in “Soviet” airspace September 1983.

I’m sure I don’t have to remind Poles about the dangers of allowing your anti-communist leaders to fly anywhere near Russian airspace.

The next generation of leaders are even more dangerous. I said in my 2016 documentary “Enemies Within” that at least 100 members of Congress and 20 Senators are so in bed with communists, Islamists or both, they couldn’t pass a background check to drive a school bus. But there are no background checks in the US Congress.

Now hard leftist and outright communists dominate every major committee in the US House of Representatives and the Senate – including Armed Services, Homeland Security, Intelligence, Education, Judiciary – you name it, they run it.

To their credit, President Trump and a few others made it acceptable to talk about communism again in America. Unfortunately, because of the biased media most Americans don’t understand that politicians like Rashida Tlaib, Ilhan Omar and AOC are communists. They have no idea that Black Lives Matter is a communist Chinese project. They don’t understand that the people working to shut down US energy production, open the borders and flood US borders with illegal aliens are mainly anti-American Marxists.

The media tells us these people are “Liberals” or “progressives” and that is how the communists disguise themselves.

Most Americans don’t understand that communist China is killing thousands of their children with Fentanyl. Or that Beijing is buying their politicians and business leaders, their farms and factories, wrecking their economy with Covid and helping to steal their elections.

They don’t connect the indoctrination of their children in schools and by Big Tech, the LGBT movement and leftward drift of their churches.

All of these negative phenomena are communist in nature. Americans see these problems. Thanks to the tea parties, a few brave media commentators and President Trump, many are now beginning to realize that these movements are all communist driven.

The next generation of Left leaders are even more communist than the last generation. However, grassroots patriots have never before been so numerous, and are becoming increasingly anti-communist.

TU: You demonstrated how deeply embedded and how widely spread are the leftist institutions in the US. And yet, there must still be conservative forces in America, which are opposed to the destruction of family and all traditional values, so relentlessly publicized by trendy commies. Is there a chance that a new Ronald Reagan will arise in the United States?

TL: Yes. As I travel all over this great country, I see hundreds of thousands of people getting involved in politics for the first time ever. I meet former leftists at almost every meeting – people who have abandoned socialism and communism and joined the freedom cause. Millions of Democratic voters have already abandoned the party that betrayed them years ago.

Sometimes people have to almost lose their freedom before they appreciate what they have. This sentiment is growing in every state of the union.

Millions of Americans sat at home during Covid lockdowns. They have been reading their children’s communist textbooks. They have watched their cities burn and their economy being destroyed. They watched an election stolen before their very eyes in the world’s richest and freest country. They are shocked, horrified and angry. And millions of them are getting active.

I am seeing young patriots everywhere – who know the US Constitution way better than their parents ever did, rising up in every state I visit. There are thousands of potential leaders among them.

I see my generation’s job is to push the communists back as far as we can. To defeat them at every opportunity. To create a space for these new leaders to rise through the ranks.

There are many Ronald Reagan’s on the rise. I see some that will take the idealist vision of Reagan and the grassroots populism of Trump to create a new freedom movement and much sounder conservative politics. The elitism and the laziness of the old Republican Party is on the wane. Fired up young grassroots activists are taking over the Republican Party all over the country.

The next wave of leaders won’t have to waste energy battling the Republican Party old-guard like Reagan and Trump had to – they will have the grassroots behind them, and the grassroots will be the Party.

Send to a friend

39 Comments “Only truth can save us now.
Trevor Loudon interview”

  1. 1 Jacek

    Doskonały wywiad i bardzo budująca postawa Trevora Loudona. Fakt istnienia takich ludzi napawa nadzieją. Jeśli jego ocena rzeczywistości politycznej w Stanach, a przede wszystkim potencjału antykomunistycznego w amerykańskim społeczeństwie jest trafna, to pojawienie się polityka na miare Reagana jest tylko kwestią czasu. Pytanie tylko, czy obecnie panujące siły polityczne nie zniszczą wszystkiego tego, co pozostało jeszcze z wielkiej i wspaniałej niegdyś Ameryki. Jestem pewien, że wśród Amerykanów jest jeszcze dużo ludzi, którzy dostrzegają totalitarne, zagrożenie i czują potrzebę działania. Oby kontrrewolucja przywróciła normalność.

    Powyższy wywiad jest cenny z jeszcze jednego powodu. Ja odczytuję go jako próbę nawiazania kontaktu z jednostkami rozsianymi po całym świecie, a mającymi wspólne, antykomunistyczne poglądy. W obecnej sytuacji tylko połączenie sił aktywnych antykomunistów daje jakąś nadzieję na kontrofensywę przeciwko czerwonej zarazie. Taki sojusz musi być zawarty ponad podziałami narodowymi, wiekowymi, płciowymi i wszelkimi innymi. Jest nas wielu, tylko nie wiemy o swoim istnieniu. Należy to zmienić. Antykomunisci wszystkich krajów łączcie się!

  2. 2 michał

    “”Opozycja” częściowo manipulowana przez Partię, opozycja przy jej wzroście ilościowym może się nagle przeistoczyć w wielki, zbiorowy okrzyk: “Dałoj sowietskuju włast’!” Precz z sowiecką władzą! Dość tego bratania się z komunistami, tej zabawy we wzajemne porozumienie i partykularne solidarności narodowe w imię interesu “państwowego”! Okrzyk, który zerwie się jak wicher, przeskoczy granice, obejmie wszystkich, nie dla “pojednania narodowego”, “pojednania społecznego”, ale dla wyrzucenia ze społeczeństwa zarazy komunistycznej. Okrzyk, który przywróci rozsądek i uciemiężonym, i wolnym jeszcze ludziom na świecie.

    Miejmy nadzieję, że tak się stać może.”

    Słowa te pisał Mackiewicz najprawdopodobniej na początku stanu wojennego.

    Oby tak się stało. Oby miał rację. I Trevor Loudon także. No, i oczywiście Pan, Panie Jacku.

  3. 3 Andrzej

    “Miejmy nadzieję”.
    Także dla mnie jest to bardzo interesujący wywiad. Bez wątpienia tylko prawda może nas ochronić przez całkowitym popadnięciem całego świata w komunistyczną niewolę. Jako, że kilka zdań w odpowiedziach Pana Trevora Loudona wywołało moje refleksje, na tej zasadzie pozwalam sobie na ich wyartykułowanie.

    Bolszewicy (komuniści) opierają swoje działania na rewolucyjnej zasadzie destrukcji starego porządku rzeczy. Temu służy nieustanna destabilizacja, w ramach której, zgodnie z leninowską taktyką, w której wszystkie sposoby na osiągnięcie celu są dozwolone (w tym zmiana oblicza), wykorzystują każdą nadarzającą się możliwość. Ich sukcesy opierają się na wykorzystywaniu okazji i słabości zaatakowanego, który postępuje według tradycyjnych norm i nie chce lub nie potrafi zrozumieć, że jest przedmiotem śmiertelnego ataku. Tam, gdzie przeważają tendencje “postępowe” (w większości krajów tzw. Zachodu i tzw. trzeciego świata) – przez dziesięciolecia wypracowane przez komunistów i ich agentów (“fellow travellers”) – tam posługują się “międzynarodówką progresistów” i wywrotowcami, zaś w krajach gdzie przeważają tendencje zachowawcze (większość krajów islamskich, a także o dominującym nacjonalizmie) – “konserwatystami”, z których od jakiegoś czasu także starają się utworzyć “międzynarodówkę”. W tym kontekście obrona przed nimi może być tylko jedna: twarde przeciwstawienie się im. Próby układania się z nimi lub rozgrywania jednych przeciwko drugim prowadzić mogą tylko do własnej porażki. Komuniści działają wspólnie i oddawanie im (jednym czy drugim) przestrzeni, w którą mogą się wcisnąć, to oddawanie im pola i dawanie im okazji do dalszych działań, co prowadzić może tylko do własnej klęski. Dzisiejszym tego przykładem są spotykania z Putinem, Kimem i Xi, wycofywanie się ze strategicznych terytoriów (Syria, Afganistan – decyzja w tej kwestii nie zapadła za kadencji obecnego prezydenta USA, który rzecz jasna odpowiada za jej tak haniebne wykonanie, jakkolwiek przede wszystkim waży tu sama decyzja wycofania się, która nastąpiła wcześniej). Podobnie z doraźnym “wysługiwaniem się” mniej lub bardziej związanymi z bolszewikami agenturami w rodzaju WikiLeaks.

    Komunistów w USA nigdy nie brakowało. Nie jest to tylko kwestia dnia dzisiejszego lecz rzecz która ma długą historię. Dzisiejsza sytuacja jest rezultatem dziesięcioleci działań międzynarodowego (w tym amerykańskiego) “ruchu komunistycznego” i pozwalania na nie.

    Sądzę, że współczesny komunizm działa dziś w nie mniejszym stopniu na polu gospodarki, co na polu kultury. Wymienianie “aktywów” chrl-owskich czy sowieckich (w nomenklaturze zachodniej “rosyjskich”) wydaje mi się zbędne. Dość, że współtworzą one dziś światowy obieg gospodarczo-finansowy i w oczywisty sposób mają znaczący wpływ na osłabienie gospodarcze USA czy Europy Zachodniej (zupełnie ignorowana jest przy tym rola “byłych” europejskich krajów komunistycznych, czy “zdemokratyzowanych” tworów w rodzaju komunistycznego Wietnamu).

    Komunizm w Europie nie upadł w latach 1986-1992 (mniej więcej) lecz został zmodyfikowany do nowej taktyki – zrestrukturyzowany (co zresztą oznacza słowo “pierestrojka”). Nie można mówić o odzyskaniu wolności, gdy proces ten zainicjowali i przeprowadzili komuniści, pozostawiając sobie “pakiety kontrolne”.
    Polacy nie mają dziś żadnych antykomunistycznych przywódców i po “upadku komunizmu” nie mieli ich nigdy. Zachodni przeciwnicy komunizmu są w dużym błędzie jeśli sądzą, że w “postkomunistycznej” Polsce istnieje antykomunizm. Został on pogrzebany, gdy rzekomi antykomuniści (wśród nich były “prezydent wolnej Polski”), przystali na komunistyczną mistyfikację “okrągłego stołu” – zbratania się z komunistami, pomagając im ją przeprowadzić i pociągając za sobą zdecydowaną większość antykomunistycznie nastawionych Polaków.

    To z jaką uległością zachodnie społeczeństwa poddają się restrykcjom w rodzaju “covidowej paszportyzacji” nastraja mnie bardzo pesymistycznie, co do przyszłości i coraz bardziej utwierdza w hipotezie, że ta pandemia nie jest dziełem przypadku (wyzwolenie wirusa, a nie jego postać).

    Mam nadzieję, że “fired up young grassroots activists” mają dość oleju w głowie, żeby nie doprowadzić do całkowitego paraliżu partii republikańskiej USA i oddania pola amerykańskim komunistom i ich pomocnikom. Rewolucja w kontrrewolucji nie wydaje mi się sensownym działaniem. Każda rewolucja to woda na komunistyczny młyn.

  4. 4 michał

    Drogi Panie Andrzeju,

    Czy ja wiem? Czy to naprawdę jest takie proste z tą Covidową paszportyzacją? Włosi się jej poddali – już nie bez szemrania, ale wręcz z entuzjazmem – podczas gdy Francuzi się bronią z jakobińskim zacięciem. Kto tu jest bardziej zsowietyzowany?

    Ale proszę mnie nie zrozumieć źle. Nie zarzucam Panu uproszczania, bo wiem doskonale, że Pan zdaje sobie sprawę, że to nie jest takie proste. Taki właśnie jest sens Pańskiego komentarza: sowiecką metodą jest dostosowanie metod do społeczeństw. Inna jest Metoda w socjalistycznej Hiszpanii, a inna w nacjonalistycznych Węgrzech, a jeszcze inna w niezależnej Nowej Zelandii. Trudno się z tym nie zgodzić. Podobnie jak z tym, że nie widzę autentycznego antykomunizmu w prlu.

    W tym kontekście, jest raczej zabawne (choć zapewne nie dla niego), że Ziemkiewicz, o którym była tu mowa jakiś czas temu, nie został wpuszczony do Wielkiej Brytanii, jako reprezentant skrajnej prawicy, którą się tu określa jako faszystów. Kto tu jest bardziej zsowietyzowany? Ziemkiewicz, który takie homososiowe brednie pisał o Mackiewiczu? Czy Wielka Brytania, która poddaje się “cancel culture”, tj. kulturze zamykania gęby ludziom, z którymi się nie zgadzamy? Aż dziw, że się toto nazywa “kulturą”…

  5. 5 Andrzej

    Panie Michale,

    Wydaje mi się, że Ziemkiewicz jest zaledwie skażonym pereelem nacjonalistą, a w UK, jak to wygląda stąd na podstawie relacji innych i pobieżnej obserwacji, na dobre już wykuwa się “nowa świadomość” – rozwija się bolszewicka rewolucja anty-kulturalna. To pierwsze to “piaskownica” – małomiasteczkowe “gry i zabawy, a to drugie to większa katastrofa.

  6. 6 michał

    Panie Andrzeju,

    Cokolwiek myślę o Ziemkiewiczu, to fakt, że go nie wpuszczono do Wielkiej Brytanii, tej rzekomej ostoi wolności słowa, na podstawie donosu jakiejś komunistki, co jest absolutnym skandalem. Człowiek nie przyjechal tu perorować, ale odprowadzał swoją córkę na studia i został zatrzymany na granicy i nie wpuszczono go. Takie rzeczy robiono w hitlerowskich Niemczech.

    Oczywiście nikt w Home Office nie czyta Ziemkiewicza, ani nie monitoruje wypowiedzi tysięcy ludzi, którzy codziennie przylatują do Londynu. Mimo to, wystarczy donos idiotki, która sama na pewno też go nie czytała, ale za to WIE, co on ma do powiedzenia, żeby zatrzymać prywatną osobę na lotnisku i nie wpuścić jej do kraju.

    I na tym polega antykultura zamykania ludziom gęby. Nie czytałem, nie chcę czytać, ale zakazać tak czy owak.

    Nam takie kawałki są znane, ale tutaj to jest naprawdę nowość. Jordan Peterson nie został wpuszczony do Cambridge na serię wykładów, ponieważ ktoś znalazł zdjęcie, na którym Peterson stał obok człowieka w koszulce z “prawicowym” napisem. I to wystarcza.

    To jest prawdziwa katastrofa.

    Jeremy Clarkson pisze, że nie może już wytrzymać w Zjednoczonym Królestwie, Australia i NZ są królestwami “woke”, Ameryka nie istnieje, więc jedyne miejsce, do którego mógłby się przeprowadzić, to … Polska.

  7. 7 Andrzej

    Całkowicie się zgadzam Panie Michale. To jest prawdziwa katastrofa. Ktokolwiek doświadczył tego co doświadczył ostatnio Ziemkiewicz, jest ofiarą bolszewickiej antykultury.

    Ciekawa rzecz z tym Clarksonem. Znany jest z poczucia humoru.

  8. 8 Dariusz Rohnka

    Wypowiedź Clarksona, na swój sposób zabawna i błyskotliwa, zdaje mi się być kolejną poszlaką potwierdzającą przypuszczenie, że sowieci odrzuciwszy de facto ideę Gorbaczowa wspólnego domu, a więc konwergencji Zachodu i Wschodu w aspekcie praktycznym, doszli do przekonania, że łatwiej będzie zgarnąć całą polityczną pulę, stosując odmienną taktykę, w skrócie: u Was degrengolada, u nas pozór porządku i demokracji.

    Z pewnych powodów sięgnąłem ostatnio po New Lies…. G. Po otwarciu książki na stronach 234 i 235 w odniesieniu do bloku komunistycznego można przeczytać:

    „…expansion of democracy’ and the appearance of so-called multiparty system can be expected in the Soviet Union and elsewhere in the block”

    W odniesieniu do Zachodu:

    „…social progress, peaceful co-existance, and collaboration with socialism on a world scale and changes in the structure of ownership. This phase includes an expended role for inteligentsia and an attack on the forces of racism and militarism.”

    Golicyn zdaje się to wszystko pisać zainspirowany lekturą Sacharowa (sowieckiego guru konwergencji oraz konstruktywnej opozycji, który zapewne przyjął na się taką rolę w ramach długofalowej strategii).

    Wśród co bardziej rozgarniętych ludzi Zachodu panuje przekonanie (całkiem nieuzasadnione), że ratunek przed komunizmem może przyjść ze strony krajów i ludzi spod komunizmu jakoby uwolnionych. Nie o co innego toczyliśmy spory z JRN, nie o czym innym, choć nieco pewnie żartobliwie, pisze Clarkson.

    Nawet autor niniejszego wywiadu powiada coś o „waszych [czyli naszych!] antykomunistycznych przywódcach”.

    Powoli teza, że sowieci nie będą potrzebowali tanków, bo wezmą Zachód gołymi rękami, zdaje się być przebrzmiała. Nie będzie żadnego miękkiego terroru. Zachodni chwast sam się ułoży w bolszewickim kompostowniku, będzie sobie wegetować i gnić w ciepłym smrodzie coraz to głupszych ideologii.

    Pytanie, co na tym gruncie wyrośnie?

    No i, czy można temu zaradzić?

  9. 9 michał

    Szanowni Panowie,

    Artykuł Clarksona, który można przeczytać tu: (choć Times jest chyba zamknięty), jest o wiele lepszy niż tylko “zabawny”. Co z kolei nie znaczy, że się z nim zgadzam, dodam na wszelki wypadek, bo różnie to bywa.

    Potraktowanie Ziemkiewicza w Anglii jest właśnie z tej samej kategorii. To dlatego właśnie, ludzie pokroju Clarksona czy Liddle’a mówią, że trzeba uciekać stąd i wybrać się do Polski lub Węgier. Ale oni nie wiedzą tego, co my wiemy. Ich poraża powierzchowna przyjemność, że tam nadal można powiedzieć, co się chce powiedzieć – zwłaszcza jeżeli się jest “gościem z Zachodu”.

  10. 10 michał


    Czy możesz mi uprzystępnić w prostych słowach, dlaczego “sowieci odrzucili de facto ideę Gorbaczowa wspólnego domu, a więc konwergencji Zachodu i Wschodu w aspekcie praktycznym”?

    Musiałem jakoś pominąć ten moment.

  11. 11 Dariusz Rohnka


    Pisałem na temat tej hipotezy w polemice z panem Gniewojem.

    jest o tym mowa mniej więcej od trzeciego akapitu.

    To tylko hipoteza, ale osobiście wydaje mi się prawdopodobna.

  12. 12 Andrzej

    Moim zdaniem projekt “wspólnego europejskiego domu” został jednak z grubsza zrealizowany. EWG przekształciła się w zbiurokratyzowaną na wzór sowiecki, “postępową” Niunię – “zjednoczoną Europę”, łaczącą demoludy i krajami zachodnimi (umownie), w której liczba tych pierwszych niebawem przewyższy liczbę tych drugich (w kolejce już czekają “postkomunistyczna” Macedonia Płn. i “postkomunistyczna” Albania). Rządzi nią “front ludowy” komunistów i socjalistów wszelkiej maści, a niekomunistyczni “pożyteczni idioci” podtrzymują tę konstrukcję, której filarem są zjednoczone z komunizmem Niemcy. Wprawdzie w Niuni nie ma raju krat, który “nieoczekiwanie upadł”, ale jego ważne fragmenty tam są. Ponadto “Rosja” ma tam swoje aktywa,a i wciąż dorzuca nowe. Jej możliwa “demokratyzacja” (jak też reszty “postsowieckiej”, która zapewne, zaraz potem pójdzie w jej ślady) otworzy wrota do pełnej integracji. Jeśli sowietom chodziło o to, aby wciągnąć całą Europę w bagno bolszewizmu to im się to udało.

    Warto może porównać dzisiejszą sytuację z mową Gorbaczowa adresowaną do zachodnich elit politycznych w lipcu 1989 roku, cztery miesiące przed “upadkiem muru berlińskiego”: Główne tezy wydają mi się być spełnione.

  13. 13 Dariusz Rohnka


    Ale to to ma 14 stron drobnego druku. Możesz, jeżeli pamiętasz (rzecz jasna), wskazać jakieś fragmenty? Życie jest krótkie, a tekstów do czytania masa.

  14. 14 henry

    przecież, pomimo poglądów politycznych, ten człowiek ma “odjechany” światopogląd duchowy, że się tak wyrażę. ja rozumiem, że tutaj się pisze o… polityce i zagrożeniach ale, co można zrobić poza Bożym Miłosierdziem??? jakiś heretyk czy inszy błądzący ma dawać odpowiedzi na poważne pytania? przy okazji: kim są piszący tutaj? katolikami czy mądrzejszymi niż Objawienie sprzed 2000 lat?

  15. 15 Andrzej


    Według mnie kluczowe dwie tezy tej (nowo)mowy to:

    1. Rozbrojenie i neutralizacja Europy (NATO w Europie), a przy okazji pomoc Zachodku w “rozbrojeniu” sowietów.

    In actual fact, what we have in mind is a restructuring of the international order existing in Europe
    that would put the European common values in the forefront and make it possible to replace the
    traditional balance of forces with a balance of interests. (…) First and foremost, these are security issues.
    As part of the new thinking, we began with a critical reassessment of our perceptions of the
    military confrontation in Europe, of the dimensions of the external threat and of the factor of force in
    strengthening security. (…) The philosophy of the concept of a common European home rules out the probability of an armed clash and the very possibility of the use or threat of force, above all military force, by an alliance against another alliance, inside alliances or wherever it may be.

    We have seriously addressed conversion of the military industry. All CSCE participating countries
    will come to face this problem one way or another. We are ready to exchange views and share experience.
    We think that the opportunities offered by the United Nations can also be used and, say, a joint
    working group can be set up within the Economic Commission for Europe to look into conversion

    In this connection I cannot but mention the plans for “the Western European defence”. Of course,
    any state or any group of states have the right to take care of their security in the forms they consider most
    appropriate. (…) It is important, though, that these forms are not in contradiction with the prevailing positive trends, that is, the trend towards a military détente, that they do not lead to the reappearance of
    confrontational tendencies in European politics and hence to a renewed arms race.

    2. Integracja ekonomiczna komunistycznego “wschodu” z wolnorynkowym “zachodem”

    If security is the foundation of a common European home, then all-round co-operation is its
    bearing frame.

    As far as the economic content of the common European home is concerned, we regard as a
    realistic prospect — though not a close one — the emergence of a vast economic space from the Atlantic
    to the Urals where Eastern and Western parts would be strongly interlocked. In this sense, the Soviet Union’s transition to a more open economy is essential; and not only for ourselves, for a higher economic effectiveness and for meeting consumer demands. Such a transition will increase East-West economic interdependence and, thus, will tell favourably on the entire spectrum of European relations. Similarities in the functioning of economic mechanisms, strengthening of ties and economic interest, mutual adaptation, training of experts — these are all long-term factors of co-operation, a guarantee of stability of the European and the international process as a whole.

    We also feel aware that focusing on the immediate commercial profit may mean missing out on
    the chance for broad-scale and much more beneficial long-term economic co-operation with us as an
    integral part of the European process.

    The rate of internal change in the CMEA will to a considerable degree determine what will have a
    priority development in the near future: ties between the CMEA and the European Community as groups
    or ties between individual socialist countries and the European Community. It is quite possible that now and then one or the other form will come to the forefront. What is important is that both forms fit into the logic of establishing a common European economic dimension.

    Poza tym mniej istotne kwestie: wspólne rozwiązywanie “problemów ekologicznych”, “wymiana technologii” (w tym kontekście likwidacji COCOM) i utworzenie wspólnego “systemu prawnego”.

  16. 16 Dariusz Rohnka

    Szanowny Panie „henry”,

    „Światopogląd duchowy” naszego interlokutora to jego osobista, bardzo intymna sprawa i jako taka nie była przedmiotem naszego zainteresowania. Czy jest heretykiem czy nie jest, nie nam rozsądzać, ludziom którzy go praktycznie nie znają. Interesowały nas prozaiczne sprawy wielkiej/małej polityki i na nie dostaliśmy odpowiedzi, po części (w mojej osobistej ocenie) błyskotliwe.

    Wobec tyrańskich poczynań bolszewizmu zrobić można być może niewiele, ale starać się należy, a nawet nie godzi się czynić inaczej, z Bożą Łaską.

  17. 17 Dariusz Rohnka


    Chyba nie bardzo rozumiem, czego usiłujesz dowieść. To prawda, że bliższa zagranica, a nawet część republik rzucone zostały na żer eurodemobolszewizacji, ale to nie wydaje sprzeczne z tym co pisałem.

    Rzecz w tym, że definicja wspólnego europejskiego domu obejmowała całą Europę geograficzną (po wspomniany w tych wyjątkach Ural), a w szerszym kontekście geostrategicznym obszar od Lizbony do Władywostoku, i to właśnie zostało z jakiegoś powodu zarzucone.

    Zastrzegam, że nie znam tego powodu, a to co piszę to jedynie przepełniona wątpliwościami hipoteza. Nie da się wykluczyć, że koncepcję Gorbaczowa mogło utrącić po prostu samo tzw. życie, a więc chciwość bolszewickich satrapów, którzy (tylko być może) na moment dali się omamić mamonie… ale jako uważny czytelnik cyklu o upadłym komunizmie, uważam że to bardzo mało prawdopodobne.

    Prawdziwy bolszewik zbudowany jest z pogardy do wszystkiego co tzw. zwykli ludzie zwykli cenić w swojej doczesności. Interesuje go władza nad światem i nad każdym pojedynczym człowiekiem. Do tego został powołany.

    Dlatego koncepcja, że złote klamki, piękne kobiety, szybkie samochody oraz astrachański kawior… że to wszystko zaburzyło im percepcję „rzeczywistości” osobiście nie wierzę. A jeśli nie to, to co?

  18. 18 michał

    Szanowny Panie Henry,

    Wyznaję, że nie rozumiem Pańskiego komentarza.

    Kim są piszący tutaj?? Tego rodzaju pytania zwykło się słyszeć od bolszewików: co to za ludzie? Co reprezentują? To jest klasycznie marksistowski bełkot. Platon wyrażał opinie zagrożonej arystokracji, a Arystoteles rodzącej się burżuazji – przecież to jest nonsens. Czy ludzie piszący tu są katolikami, to jest ich prywatna sprawa. To jest sprawa pomiędzy nimi a Panem Bogiem. Ja na przykład jestem katolikiem, ale w żaden sposób nie zmieniłoby mojej oceny Pańskiej wypowiedzi, gdyby Pan też okazał się katolikiem (choć to wątpliwe). Jeżeli będą u nas pisać prawosławni, Koptowie, muzułmanie, Chasydzi i ewangelicy, to dla mnie będzie nadzwyczaj ciekawe, ale każda z ich wypowiedzi będzie poddana testowi prawdy, a nie testowi wyznania lub pochodzenia, wzrostu lub tuszy, urody lub dostojeństwa.

    Nie wiem dlaczego Trevor Loudon ma być rzekomo “odjechany”, co nie zmienia faktu, że ma Pan rację: możemy tylko polegać na Bożej Łasce. Jednak Miłosierdzie jest łaską darmo daną i na pewno nie zasłużoną, więc z pewnością nie możemy go “zrobić”, jak Pan to dziwacznie określa. Łaska Boża i Boska pomoc objawiają się w trudnych sytuacjach częściej w postaci natchnionego przywódcy niż jako niemożliwy do wyjaśnienia cud. Łaską był Charles Martel i Jan Sobieski, ale żaden z nich nie czekał z założonymi rękami na Boże zmiłowanie, tylko brali się do walki i tłukli wroga po głowie.

    Niechże zatem Pan powie i nie ukrywa: o co Panu chodzi?

    I niech Pana Bóg ma w swojej opiece.

  19. 19 michał


    Przychylam się do zdania Pana Andrzeja i cytaty też dobrze dobrane.

    Wspólny europejski dom nie był nigdy w żaden sposób “zdefiniowany”, był właśnie uroczo i pociągająco mglisty, jak piękna wizja – w końcu, któż by nie chciał “wspólnego domu”, w którym wszyscy żyją w dobrobycie i pokoju? Masz rację, że nie używają tej wizji dzisiaj, nie słychać tych słów, ale czy to rzeczywiście znaczy, że ją porzucili? (Nigdy nie odniosłem wrażenia, żeby koncepcja miała sięgać Władywostoku, ale może coś pominąłem.)

    Wspólny europejski dom jest koncepcją-wytrychem, jest kodem dla panowania sowieckiego nad Europą. Od Uralu po Lizbonę, bo Londyn należeć ma do Oceanii, do totalitarnego potwora zarządzanego z Waszyngtonu.

    Inaczej mówiąc, nie widzę powodów, by utrzymywać, że sowieciarnia porzuciła koncepcję wspólnego domu i konwergencji.

  20. 20 Dariusz Rohnka


    Trudno mi się zgodzić ze stwierdzeniem, że idea wspólnego bolszewickiego domu była zawsze „uroczo” niezdefiniowana oraz, że nie została porzucona.

    Posłużę się fragmentami Fatalnej fikcji, która (czasowo) jest dostępna w formie elektronicznej na WP.

    Podczas uroczystości przyznania pokojowej nagrody Nobla w czerwcu 1992 roku Gorbaczow określił kierunek swojej aktywności:

    „Nasza wizja przestrzeni europejskiej od Atlantyku po Ural nie jest wizją zamkniętego systemu. Ponieważ obejmuje Związek Sowiecki, który rozciąga się aż po wybrzeża Pacyfiku, dlatego wykracza poza nominalne granice geograficzne. Przypuszczam, że proces europejski już zawiera elementy nieodwracalności… Powinien teraz osiągnąć ważny moment, kiedy w przewidywalnej przyszłości każdy naród i każdy kraj będzie miał do swojej dyspozycji ogromny potencjał całej wspólnoty…
    W tym kontekście, w procesie tworzenia nowej Europy, w której żelazne kurtyny i mury przejdą na zawsze do historii, a granice pomiędzy państwami stracą swój ‘rozdzielający’ charakter, samostanowienie suwerennych państw będzie realizowane w całkowicie inny sposób.”

    Jeszcze ciekawiej i precyzyjniej wypowiadał się Szewardnadze, którego drogi z G. rzekomo się rozeszły, niemniej to on zakładał fundację gorbaczowa na kilka miesięcy przed puczem…

    W listopadzie 1991 roku, a więc już po puczu, jego narracja brzmiała tak:

    „Myślę, że idea Wspólnego Europejskiego Domu, budowa zjednoczonej Europy, i chciałbym podkreślić wielkiej Europy, budowa Wielkiej Europy, wielkiej, zjednoczonej Europy, od Atlantyku po Władywostok, obejmującej nasze terytorium, prawdopodobnie obszar europejsko—azjatycki, ten projekt jest nieunikniony. Jestem pewien, że zbudujemy również zjednoczoną przestrzeń wojskową. Mówiąc precyzyjnie: zbudujemy zjednoczoną Europę, której bezpieczeństwo będzie oparte na zasadzie kolektywnego bezpieczeństwa. Podkreślam, kolektywnego bezpieczeństwa.

    To konkretna koncepcja, nie mglista. Z pewnością nie powstała ad hoc, z okazji jakichś tam wystąpień, ale była rdzeniem przeprowadzanej strategii. W mojej ocenie jej realizacja została zarzucona świadomie i celowo. Dlaczego? To wedle mnie wciąż otwarte pytanie, bardzo ciekawe.

    Ale prawdą jest także, że straszna wizja bolszewickiego wspólnego domu może w każdej dziejowej chwili powrócić, to wydaje mi się oczywiste.

  21. 21 Andrzej


    Chochlik zmienił datę o rok, niemniej trzeba zauważyć, że to był moment, gdy “pucz” był już przygotowany i Gorbaczow mówił w kontekście tego, co sowieci chcą uzyskać w następnym kroku, osiągając sukces we wciągnięciu Europy w obszar pierestrojki. Stąd może to poszerzenie obszaru. Wszyscy wszakże widzieli o tym, że sowiety do Uralu to sowiety do Władywostoku, więc wydaje mi się, że nie ma o co kruszyć kopii. Może Władywostok oznaczał tu wizję dziś promowanej przez sowietów strefy euroazjatyckiej?

    To czego usiłuję dowieść napisałem wcześniej: jeśli sowietom chodziło o to, aby wciągnąć całą Europę w bagno bolszewizmu to im się to udało. Jest “zachodnia” część została zneutralizowana militarnie, połączyła się gospodarczo z demoludami i sowietami i podlega stałej bolszewizacji, tworząc dziś formę zaplanowanego przez sowietów “wspólnego europejskiego domu”. To, że sowieci-czekiści nie chcą się dziś do niej przyłączyć w formie bezpośredniej (są wszakże całkiem dobrze zjednoczeni z jej gospodarką, a politycznych koneksji też mają sporo), może oznaczać, że mają bardziej globalne cele. Może rzeczoną “Eurazję”?

  22. 22 Dariusz Rohnka


    Nie wiem o jakim chochliku mowa, ale to bez znaczenia.

    Rzecz jest prosta… wspólny europejski dom (po Władywostok) oznacza wspólny dom z tym czymś, co się obecnie nazywa federacja rosyjska. Taki był plan strategiczny i tego planu nie zrealizowano. Kropka.

  23. 23 Andrzej


    Bez znaczenia, ale noblowska przemowa G w Oslo miała miejsce 5 czerwca 1991 roku:

    Czy chodzi Ci o jeden zarząd polityczny? Jeśli tak to zgoda. Ściśle rzecz biorą tego nie ma. Niemniej, wydaje mi się, że nikt nigdzie nie deklarował czegoś takiego. Natomiast integrację gospodarczą i militarną neutralność Europy – tak. Mnie chodzi o realizację tego projektu.

  24. 24 michał


    Wydaje mi się, że Pan Andrzej nie mówił nic o mglistości i uroku, to tyko ja. Mimo to podtrzymuję przekonanie, że była to “wizja” i celowo nie do końca sprecyzowana. Oba cytaty mówią to wprost, to nie są szczegóły polityki, ale idee. Jeżeli powiem do sąsiada: gdybyśmy połączli nasze domy, mieliśmy cudowny ogród, to jest zaledwie wizja, choć wcale precyzyjna. Jeżeli zaczynamy mówić, jak to przeprowadzić, jaki będzie tytuł własności, jak przekonać rodziny i innych sąsiadów, to wówczas staje się polityką (w sensie “policy” nie “politics”).

    I o to mi tylko chodziło.

    W momencie, gdy zaczynają mówić konkretnie, że “Rosja powinna się połączyć z UE na zasadzie równości partnerów”, a to znaczy, jeden głos dla Rosji, jeden dla 27 członków niuni, to wówczas odstraszają potencjalnych słuchaczy. Wizja tak sprecyzowana, zawiera w sobie groźbę albo wręcz pogróżkę. I dlatego uroczo mglista wizja jest lepsza nie sprecyzowany plan.

    I w tym też sensie, nie odnoszę wrażenia, żeby porzucili tę wizję. Integracja gospodarcza została osiągnięta, a gwoździem do tej trumny będzie Nord Stream 2, podczas gdy militarna neutralność Europy jest faktem. To nie był plan strategiczny, ale wizja i tę wizję zrealizowano.

    Też kropka.

  25. 25 Dariusz Rohnka


    Faktycznie, chochlik… pewnie tkwi sobie spokojnie w książce, ale nie chce mi się sprawdzać.

    Nie, nie chodzi mi o jeden zarząd polityczny. W ogóle nie wiem, co możesz mieć na myśli używając tego sformułowania.

    Istota tego „wspólnego europejskiego domu” sprowadzała się do integracji… do tworzenia wspólnoty ponad ideologicznymi rzekomymi podziałami. Można domyślać się, że w obszarze ideologicznym chodziło o coś na kształt ideologicznego pasztetu, pichconego przez aktualny garnitur sowbrukelskich komisarzy, ale to nie takie ważne.

    Istotne było tworzenie wspólnoty… o radości, wielkie słońce, w sercu, w zbożu, w śpiewie. Tego nawet Gorbaczow – wielbiony na Zachodzie – nie mógł zagwarantować na Kremlu. Zdano sobie, wedle mnie sprawę, że to nieosiągalne, że jakiś element żelaznej kontroli, utajonego zamordyzmu, jest w sowieckiej centrali niezbędny, bo jeszcze się gru z kgb do spółki posypią i wówczas będzie prawdziwy chaos (i tak już przecie poświęcono kompartię).

    Dlatego zaniechano realizacji tego projektu wówczas. I zresztą, nie widać, żeby był realizowany współcześnie. Bo to co jest, to nie jest szukanie imaginowanego powinowactwa ideologii, ale przeciwieństwo tego dążenia. Nie przypadkowo zachodnim szaleństwom ideologicznym przeciwstawiana jest rzekoma „putinowska” normalność.

  26. 26 Dariusz Rohnka


    Jeżeli próbujesz wykazać, że nie było zasadniczych umów, skrupulatnie spisywanych traktatów, to zgoda. Nigdy nie doszło do tego momentu. Nie zdaje mi się jednak, żeby to tzw. Zachód uciekał przed wizją wspólnego bolszewickiego domu w popłochu. Było odwrotnie. To właśnie reprezentanci tegoż Zachodu (nie muszę chyba dodawać, że mocno już obarczeni lewym odchyleniem) zjeżdżali po porady do Gorbiego jak u siebie zorganizować (ma się rozumieć – bezboleśnie) raj krat… zjeżdżali, z poradami wracali, no i zrealizowali…

    Zgadzam się, że podbój dokonuje się na naszych oczach, ale przy użyciu znacznie bardziej standardowych środków.

  27. 27 michał

    Darek, nie, chyba nie było mowy o traktatach, a o sprecyzowanej polityce – i takiej właśnie nie było, czego zresztą dowodzą cytaty przez Ciebie przytoczone. Kiedy pojawiały się sformułowania bardziej praktyczne, konkretne propozycje, to musieli prędko się z nich wycofywać, bo wywoływały panikę (np. ta unia z niunią). Była natomiast urocza mglistość i mglisty urok (podkreśliłbym te słowa, ale chromolę te wszystkie kody).

    Jak słusznie piszesz, Zachód nigdy przed tą wizją nie uciekał, bo i któż by wiał przed urokliwą mgiełką.

    Inaczej mówiąc, podtrzymuję nadal, że nie widzę, żeby się wycofali kiedykolwiek z tej wizji, z całym jej urokiem i mglistością, podobnie jak nigdy nie odrzucili konwergencji, bo właściwie już ją osiągnęli.

  28. 28 Andrzej


    Przez rzeczony “zarząd polityczny” rozumiem twór złożony z “komisarzy ludowych” całej Europy, “Rosji” i pozostałych “postsowieckich” krajów, poszerzoną dzisiejszą Komisję Europejską.

    Istotą “wspólnego europejskiego domu” była integracja. Różni nas tylko jej interpretacja i ocena czy do niej doszło.

  29. 29 Dariusz Rohnka


    Uroczo kręcimy się w kółko, ale to chyba typowe, gdy wymiana myśli nie toczy się w trakcie bezpośredniej rozmowy. To samo dotyczy równoległej rozmowy z Andrzejem.

    Napiszę jak te sprawy widzę, krótko, od początku.

    Istotą długofalowej strategii było pokonanie wroga przy pomocy chwytów niemilitarnych (napisałem pierwotnie „chwytów pokojowych”, ale to w kontekście brzmiało nieporadnie), wśród nich były: dezinformacja, wywołanie wrażenie, że konflikt (i komunistyczny wróg) przestał istnieć, konwergencja (wyłącznie na warunkach bolszewickich). Temu służyło 25 lat przygotowań, pierestrojka i Gorbaczow. Wszystko szło jak po maśle, Gorbi bił rekordy popularności, gdyby zorganizowano wówczas wybory na prezydenta globu, kto wie, czy nie miałby szans na zwycięstwo.

    Przy tym wszystkim zdawano sobie sprawę jakiego rodzaju działania stoją za tym sukcesem. Żeby osiągnąć, co osiągnięto, potrzebna była totalna destrukcja: w sferze obyczajowej, patriotycznej, intelektualnej, kulturowej. Jeżeli miałoby dość do budowy owego wspólnego domu, rzecz jasna, że strona sowiecka musiałaby się jakoś w te procesy wpisać. Sądzę, że nie chciano tego zrobić, stąd odtrąbienie odwrotu, dekapitacja Gorbaczowa i przyjęcie kursu na siermiężny upadek podszyty rzekomą kleptokracją.

    Nie sądzę, co prawda, żeby antycypowano, że po upływie 30 lat czterogwiazdkowi generałowie z NATO będą paradować w pastelowych muślinowych krótkich sukienkach z dekoltem oraz w blond perukach (i nie będzie to bal przebierańców), musiano sobie jednak zdawać sprawę, że w perspektywie jednego, dwóch pokoleń zapanuje totalna degrengolada. Musiano – bo to była bardzo istotna część planu, nad opracowaniem którego rzetelnie przez dziesięciolecia pracowano.

    Zgadza się – nie utrącili wizji konwergencji, ale bardzo mocno przesunęli ją w czasie i przeprowadzają wedle całkiem innego schematu: zidiocioły Zachód versus zamordystyczny, ale jakoby „normalny” Wschód… a w efekcie syntezy… klarowny bolszewizm w postaci czystej siły (pure power jak to określał lata temu Piotr Dieriabin).

  30. 30 Dariusz Rohnka


    Nie sądzę, żeby można było dzisiaj (albo kiedykolwiek) mówić poważnie o „integracji” bez cudzysłowu, bo to znaczyłoby, że bolszewicy z Kremla traktują poważnie, po partnersku, parabolszewików, których hodują sobie masowo w Brukseli czy innych ideologicznych slamsach, rozsianych po świecie.

    Miast mylącego terminu „integracja” wolałbym stosować termin bardziej adekwatny: „podbój”. Otóż, w mojej ocenie, podbój trwa. Pewnie jesteśmy blisko finału, zbliżamy się do ostatnich akordów, ale osobiście spodziewałbym się jeszcze spektakularnej kody.

  31. 31 Andrzej

    Jeżeli miałoby dość do budowy owego wspólnego domu, rzecz jasna, że strona sowiecka musiałaby się jakoś w te procesy wpisać. Sądzę, że nie chciano tego zrobić, stąd odtrąbienie odwrotu, dekapitacja Gorbaczowa i przyjęcie kursu na siermiężny upadek podszyty rzekomą kleptokracją.

    Ja natomiast sądzę Darku, że chciano to robić i była to część planu, tak samo jak totalna degrengolada Zachodu. “Siermiężny upadek” był zaplanowany i konsekwentnie zrealizowany (starałem się to pokazać w moim tekście o “upadku komunizmu” w Bałtyce). Z tym wiązała się “dekapitacja Gorbaczowa” – leninowski “krok naprzód”. Tydzień po tym, gdy Gorbaczow wygłaszał swoją mowę w Oslo, na Kremlu pojawił się Jelcyn ze swoją ekipą i z miejsca zaczął przejmować inicjatywę w wewnątrz-sowieckiej zonie. Czy nie było to formalnym zainaugurowaniem owej “dekapitacji”? Na czym polegało wspomniane przez Ciebie “odtrąbienie odwrotu”? Okres Jelcyna to czasy największego podboju – “wpisywania się w procesy” przez sowietów.

  32. 32 michał


    “Urocza” może być myśl o wspólnym europejskim domu, i na pewno jest urocza dla dziesiątek milionów ludzi na kontynencie europejskim, a zwłaszcza wśród Twoich współobywateli, bo prl jest najbardziej pro-niuniowym społeczeństwem w Europie. Ale urocze nie jest kręcenie się w kółko.

    W tym jednak wypadku spostrzegam ze zdziwieniem, że różnimy się bardziej w ocenie długofalowej strategii, niż myślałem, a zatem nie kręcimy się wcale jak łajno w przerębli, ale poczyniliśmy krok do przodu w obopólnym zrozumieniu.

    W moim przekonaniu – mówimy tu o naszych opiniach, więc oszczędź cytatów – ich strategia jest tak niezywkle giętka między innymi dlatego, że unikają zbyt precyzyjnego jej określenia. Kiedykolwiek określają dokładniej jakiś jej aspekt, to tylko po to, by zamknąć ślepą uliczkę (przykład podałem wcześniej, przykład unii niuni z sowietami jako równych), a niekiedy być może przez pomyłkę. Stąd moje naleganie na słowo “wizja”, ponieważ do niej dopasować można setki konkretnych posunięć, ale także przeróżne interpretacje i wizje w istocie sprzeczne ze sobą. Na tym im właśnie zależy.

    Nasz nowozelandzki rozmówca dobrze to opisuje: wojna odbywa się teraz na planie kultury. Pan Andrzej trafnie to określa – integracja, bez cudzysłowu. Integracja w Europie jest niesłychanie daleko posunięta, ale to nie jest wcale podbój, a właśnie integracja. Europa ma problem z energią? Och, a my mamy tutaj taki rurociąg, możemy pomóc, bo my porządni ludzie. To jest właśnie ich integracja. A z innej beczki: to, że jacyś niedorozwinięci młodzi Polacy domagają się, żeby nie używać słowa Murzyn, bo jest obraźliwe, jest oznaką integracji.

    Stąd także moja niechęć do precyzowania, czym w tym wszystkim jest “komunizm”, a czym “bolszewizm”, gdzie się zaczyna czysty bolszewizm, a gdzie nep i temu podobne. Z pewnego punktu widzenia, nep jest zaprzeczeniem czystego bolszewizmu, ale z mojego jest bolszewizmem w najczystszej postaci. Jeśli tak – a chyba się zgadzamy w tej kwestii – to po jaką cholerę, to rozdzielać na czworo i definiować? To może być tylko IM na rękę. Jak to kiedyś określiłem, to jest jak przybijanie kisielu do ściany.

  33. 33 Dariusz Rohnka


    Zastanówmy się nad pytaniem: czy propozycja budowy wspólnego domu sprzed 30 lat była strategicznym blefem czy „niekonkretną” propozycją. Jeśli to pierwsze, to nie ma o czym pisać, jeśli drugie… mamy problem do rozwiązania, następujący: porzucili plan Gorbaczowa czy tylko przesunęli go o 30 albo i więcej lat?

    Wydaje mi się, że mylisz pojęcia. Co innego „siermiężny upadek”, który z uporem kultywowano przez dekadę z okładem, co innego Golicynowski model słabości, żeby przekonać Zachód o „upadku komunizmu”. Wedle mnie Gorbaczow był odpowiedzialny za strategię „słabości” skorelowaną z „upadkiem”, żeby w konsekwencji dostać wsparcie (na kredytowanie niezbędnego sizalu) oraz zaaranżować fikcyjną proces „demokratyczny”. To był śmiały plan zagarnięcia puli w ciągu mniej więcej dekady, ale dlaczegoś uznano go za zbyt ryzykowny.

    Nie bardzo widzę o jakim „wpisywaniu się w procesy” prawisz.

  34. 34 Dariusz Rohnka


    To jasne, że bolszewik potrafi niemal wszystko: zje kapelusz, wyrzyga, po czym z łatwością przekona publika, że owa doskonała panama wciąż ozdabia mu łysinę. Ale dla nas to żaden temat, więc przejdźmy do rzeczy ciekawszych.

    Europa nie ma problemu z energią, a właśnie z kulturą, którą traci w niebywałym tempie. Energia to nie problem gospodarczy a czysto ideologiczny (a więc także kulturowy), nakręcony strategią bolszewików – istotny składnik podboju. Nie ma tu miejsca na żadną integracją, bo ta mogłaby wystąpić tylko w tym przypadku, gdyby Kreml zechciał u siebie promować „wartości” popularnej dziś na Zachodzie antykultury. Z oczywistych powodów tego nie robi. Dzieje się tak w peerelu na gigantyczną skalę, z wielkim przyspieszeniem, ale to także element podboju, poprzez integrację bliskiej zagranicy z Zachodem (tu akurat antykultura jest istotnym dodatkiem do przedsięwzięć o charakterze klasycznie strategicznym – wprowadzenia własnego sojusznika do obozu wroga).

    Definiowanie (w nieskończoność) bolszewizmu to zawsze dobry temat do dyskusji, ale zdaje mi się w tej chwili, że myślimy na dwóch różnych płaszczyznach. Przyszło mi to w tej chwili do głowy w związku z Twoim nepowskim przykładem.

    Rzecz w tym, że mnie nie chodzi o definiowanie (i sklasyfikowanie) rasowego bolszewizmu, ale o bolszewizm, że się tak wyrażę, skundlony… o tych wszystkich fellow podróżników, sympatyków, postępowców, „ideowców”, pragmatystów, koegzystencjalistów, jak wiesz, lista nie ma praktycznie końca.

    Nie chodzi mi o kisiel, ale o wszystko, co do niego wpada w „historycznym procesie”. Czy to nie godne uwagi, wedle Ciebie?

  35. 35 Andrzej


    Piszę o “wpisywaniu się w procesy” w sensie konwergencji. Także tej antykulturowej, którą opisujesz w przypadku peerelu (i dotyczy całej strefy demoludowej). Nie inaczej było w “Rosji” okresu jelcynowskiego.

    Na koniec zacytuję fragment “pierwotnej koncepcji” (ogłoszonej przez sowieckiego genseka w kwietniu 1987 roku w Pradze):

    “We assign an overriding significance to the European course of our foreign policy…. We are resolutely against the division of the continent into military blocs facing each other, against the accumulation of military arsenals in Europe, against everything that is the source of the threat of war. In the spirit of the new thinking we introduced the idea of the “all-European house”… [which] signifies, above all, the acknowledgment of a certain integral whole, although the states in question belong to different social systems and are members of opposing military-political blocs standing against each other.”

    Kwestia “certain integral whole” nie została określona. Tu przyznaję rację Panu Michałowi. Sowieci celowo tworzą mgłę i mącą wodę, aby dezinformować i zdezorientować obiekt ich podboju. Spór o to, czy “wspólny europejski dom” jest faktem czy nie, wydaje mi się być z tym związany i także kojarzy z “przybijaniem kisielu do ściany”. Liczy się to co sowieci uzyskali, a uzyskali bardzo dużo.

  36. 36 michał


    Godne uwagi i godne dyskusji, ale być może źle mnie zrozumiałeś, albo ja się źle wyraziłem. Definiowanie i cyzelowanie pojęć jest mi ogólnie po drodze, ale nie wówczas, gdy mam przybijać kisiel do ściany.

    Weźmy przykład z komentarza powyżej. Zarzucasz Panu Andrzejowi, jakoby mylił pojęcia, gdy Ty sam je mieszasz. Niby na czym opierasz tak zdecydowane twierdzenie:

    “Co innego „siermiężny upadek”, który z uporem kultywowano przez dekadę z okładem, co innego Golicynowski model słabości, żeby przekonać Zachód o „upadku komunizmu”. Wedle mnie Gorbaczow był odpowiedzialny za strategię „słabości” skorelowaną z „upadkiem”, żeby w konsekwencji dostać wsparcie (na kredytowanie niezbędnego sizalu) oraz zaaranżować fikcyjną proces „demokratyczny”.”

    A na dodatek, czy nie zachodzi tu mieszanie pojęć? Mówisz coś w rodzaju: co innego A, a co innego B, a G był odpowiedzialny za A i B. Problem w tym, że nie rozbiriosz biez wodki i bez precyzowania tych pojęć, co wydaje mi się powrotem do męczenia kisielu.

    No, mniejsza. Masz rację, i bardzo mi się podoba Twoje określenie, że energia, to problem ideologiczny, a zatem kulturowy. Słusznie. Nie przestaje przez to mieć aspektu praktycznego, kiedy podczas nadchodzącej zimy będą wyłączać dopływ gazu do domów. Co gorsza, nie jest to wcale aspekt podboju, ale właśnie integracji. Czyżbyś mieszał te pojęcia?

    Prlowska antykultura jest całkowicie zintegrowana z zachodnią antykulturą. Czy to także jest objaw podboju Zachodu przez Kreml? Czy wręcz odwrotnie, straszliwej, szarej uniformizacji świata – czytaj integracji – w którym antykultura glajchszaltuje ludzkość, przygotowując ją do podboju. To były mgliste procesy, zapoczątkowane przed dziesiątkami lat i bez skrystalizowanej wizji, że mają doprowadzić np. do tego, żeby mężczyźni mogli wchodzić do damskich toalet, podając się za kobiety.

    To wszystko jest kwestia wizji. Giętkiej, bo mglistej, zmąconej, jak trafnie dodaje p. Andrzej, bo (jak mówił Mackiewicz) bolszewicy lubią łowić w mętnej wodzie.

    Jeżeli w Twoim mniemaniu, wspólny europejski dom oznaczać miał przysłowiowe tanki w Lizbonie, to rzeczywiście nie został zrealizowany. Moim zdaniem, nigdy nie miał tego oznaczać, a był ogólnym dążeniem, kątem nachylenia talerza (Nawrozow), i sytuacja dziś jest znakomitym dowodem na sukces tak mglistej wizji.

    Ta swoista apoteoza nieoczywistości wydaje mi się być kluczowym elementem sowieckiej strategii.

  37. 37 Dariusz Rohnka


    Jak pisze, za JM, Michał w swoim ostatnim komentarzu, bolszewicy lubią łowić w mętnej wodzie. W ten sposób, w pewnym sensie, także nam narzucają warunki prowadzonych dociekań. Pamiętam, śp. Christopher Story, zwykł był pisać o leninowskim ezopowym języku, pełnym ukrytych znaczeń, co wydawcy Soviet Analyst bynajmniej na zniechęcało, a raczej – tak mi się zawsze zdawało – dopingowało do podejmowania jeszcze większego wysiłku interpretacyjnego. Bywa, że to wróg narzuca nam taktykę walki. Skoro łowi w mętnej wodzie, to właśnie tam zmuszeni jesteśmy podpatrywać jego zachowanie.

    Koncept wspólnego europejskiego domu, konkretny czy nie, przyjęty został z entuzjazmem nie tylko przez rządzących dziś w znaczącej części aktywistów, siadających 40 lat temu okrakiem na pershingach, ale także przez nieco mniej zdeterminowanych „polityków”. Nasuwa się zatem pytanie, z jakiego powodu wówczas, a więc w latach 80. i na początku 90. bolszewicy nie pokusili się o próbę konkretyzacji tego widmowego, jak twierdzicie, planu? Tym więcej, że nie zrezygnowano z realizacji programowego gwoździa w postaci „upadku komunizmu” oraz delegalizacji kpzs.

    Nie chciałbym być źle zrozumiany. Nie bronię swojej hipotezy jak niepodległości. Ot, próbuję rozważyć zagadnienie, które zdaje mi się ciekawe.

  38. 38 Dariusz Rohnka


    Ależ doskonale pamiętam, że definiowanie jest dla Ciebie absolutnym fundamentem każdej poważnej dyskusji, a kisiel jedynym wyjątkiem. Otóż, starałem się wyjaśnić, że nie całkiem istota bolszewickiej glajdy jest przedmiotem mojego zaciekawienia, ale raczej to co wokół tejże orbituje, padając od czasu do czasu ofiarą grawitacji.

    „Siermiężny upadek”, jaki niewątpliwie zaistniał w sowietach w latach 90. i trwał przynajmniej dekadę (a pewnie i dzisiaj dostrzec można z łatwością jego obecność), jest dla mnie całkiem innym zjawiskiem aniżeli „model słabości” zaprezentowany światu w erze Gorbaczowa, po to by uwiarygodnić „upadek komunizmu”. Wydawało mi się to całkiem jasne i oczywiste.

    Nigdy nie przedstawiałem sobie wspólnego europejskiego domu w postaci tanków sowieckich w Lizbonie. W zasadzie widziałem to dokładnie odwrotnie… Story wspomina gdzieś o pewnym spotkaniu na szczycie z udziałem członków NATO oraz sowieckiej Rosji. Putin (bodaj on) miał rzucić mimochodem dowcip (bolszewicki, a więc taki, który bywa zazwyczaj groźbą), że jesteśmy oto wszyscy razem jako ci członkowie jednej sowieckiej rodziny… M. Rifkind miał jakoby jeszcze (albo już) w 1995 roku proponować nadanie „Rosji” statusu członka stowarzyszonego NATO. Propozycja została odtrącona, ale… czy jej przyjęcie nie byłoby bardziej prawdopodobne, gdyby na miejscu niepoczytalnego Jelcyna stał ktoś pokroju zrównoważonego Gorbaczowa (albo i on sam)?

    Tanki sowieckie (może sprawny desant) w Lizbonie zdają mi się bardziej prawdopodobne dzisiaj, gdy sowiety Putina kreowane są na ostoję normalności, a zachodnia część świata oszalała w zdziczeniu. sowiety słynną wszak z ochrony ludności przed nią samą.

  39. 39 michał


    Powszechne i entuzjastyczne przyjęcie wizji wspólnego domu, jak sam piszesz, wydaje się najlepszym dowodem jej triumfu.

    Być może znowu źle Cię zrozumiałem. Czyli siermiężny upadek, to (bez wdawania się w definicje) z grubsza pierwsza dekada, lata 90., tak? A model słabości prowadzący do tzw. upadku komunizmu, to co innego i nie zawierał w sobie wcale przewidywań takiej dekady, czy tak? Jeżeli teraz dobrze Cię rozumiem, to nadal mnie to nie przekonywa, czego może najlpeij dowodzi opis przygotowań partyjnych i kgb do upadku. Do tego właśnie się przygotowywali, jak próbowałem niezręcznie pokazać w cyklu Niktórzy nazywają to “upadkiem komunizmu”.

    Myślę, że propozycja przyjęcia “Rosji” do Nato jest w pełnej harmonii z tym, co się dzieje na świecie od lat 30. Aż dziw, że jej wówczas nie przyjęto, Jelcyn czy nie-Jelcyn.



Books Published by The Underground

Order here:

Jacek Szczyrba

Punkt Langrange`a

J.R. Nyquist
Koń trojański
Dariusz Rohnka
Wielkie arrangement

Dariusz Rohnka
Fatalna Fikcja