Najnowsze komentarze

III Ankieta Wydawnictwa Podziemnego

Dziecko w szkole uczy się fałszowanej historii od Piasta do równie sfałszowanego Września i dowie się, że obrońcą Warszawy był nie jakiś tam Starzyński, ale komunista Buczek, który wyłamał kraty „polskiego faszystowskiego” więzienia, by na czele ludu stolicy stanąć do walki z najeźdźcą. – Tak w roku 1952 Barbara Toporska opisywała ówczesny etap bolszewizacji Polski.

Przyjmijmy, na potrzeby niniejszej ankiety, że był to opis pierwszego etapu bolszewizacji, klasycznego w swoim prostolinijnym zakłamaniu. Kolejny etap nastąpił szybko, zaledwie kilka lat później, gdy – posługując się przykładem przytoczonym przez Barbarę Toporską – w kontekście obrony Warszawy wymieniano już nie tylko komunistę Buczka, ale także prezydenta Starzyńskiego (i to z największymi, bolszewickimi honorami). Przyszedł w końcu także moment, gdy komunista Buczek albo znikł z kart historii, albo też przestał być przedstawiany w najlepszym świetle – jeszcze jeden, mocno odmieniony okres.

Mamy tu zatem dynamiczne zjawisko bolszewizmu i szereg nasuwających się pytań. Ograniczmy się do najistotniejszych, opartych na tezie, że powyższe trzy etapy bolszewizacji rzeczywiście miały i mają miejsce:

1. Wedle „realistycznej” interpretacji historii najnowszej utarło się sądzić, że owe trzy etapy bolszewickiej strategii są w rzeczywistości nacechowane nieustającym oddawaniem politycznego pola przez bolszewików. Zgodnie z taką wykładnią, historię bolszewizmu można podzielić na zasadnicze okresy: klasyczny, ewoluujący, upadły. Na czym polega błąd takiego rozumowania?

2. Jak rozumieć kolejno następujące po sobie okresy? Jako etapy bolszewizacji? Jako zmiany wynikające z przyjętej strategii, czy ze zmiennej sytuacji ideowej i politycznej, czy może trzeba wziąć pod uwagę inne jeszcze, niewymienione tu czynniki?

3. Trzy etapy i co dalej? Czy trzecia faza spełnia wszystkie ideowe cele bolszewizmu, czy wręcz przeciwnie – jest od realizacji tych celów odległa? Czy należy spodziewać się powrotu do któregoś z wcześniejszych etapów, a może spektakularnego etapu czwartego lub kolejnych?

Zapraszamy do udziału w naszej Ankiecie.

II Ankieta Wydawnictwa Podziemnego

Dorobek pisarzy i publicystów mierzy się nie tyle ilością zapisanych arkuszy papieru, wielkością osiąganych nakładów, popularnością wśród współczesnych czy potomnych, poklaskiem i zaszczytami, doznawanymi za życia, ale wpływem jaki wywierali lub wywierają na życie i myślenie swoich czytelników. Wydaje się, że twórczość Józefa Mackiewicza, jak żadna inna, nadaje się do uzasadnienia powyższego stwierdzenia. Stąd pomysł, aby kolejną ankietę Wydawnictwa poświęcić zagadnieniu wpływu i znaczenia twórczości tego pisarza.

Chcielibyśmy zadać Państwu następujące pytania:

1. W jakich okolicznościach zetknął się Pan/Pani po raz pierwszy z Józefem Mackiewiczem?
Jakie były Pana/Pani refleksje związane z lekturą książek Mackiewicza?

2. Czy w ocenie Pana/Pani twórczość publicystyczna i literacka Józefa Mackiewicza miały realny wpływ na myślenie i poczynania jemu współczesnych? Jeśli tak, w jakim kontekście, w jakim okresie?

3. Czy formułowane przez Mackiewicza poglądy okazują się przydatne w zestawieniu z rzeczywistością polityczną nam współczesną, czy też wypada uznać go za pisarza historycznego, w którego przesłaniu trudno doszukać się aktualnego wydźwięku?

Serdecznie zapraszamy Państwa do udziału.

Ankieta Wydawnictwa Podziemnego

1. W tak zwanej obiegowej opinii egzystuje pogląd, że w 1989 roku w Polsce zainicjowany został historyczny przewrót polityczny, którego skutki miały zadecydować o nowym kształcie sytuacji globalnej. Jest wiele dowodów na to, że nie tylko w prlu, ale także innych krajach bloku komunistycznego, ta rzekomo antykomunistyczna rewolta była dziełem sowieckich służb specjalnych i służyła długofalowym celom pierestrojki. W przypadku prlu następstwa tajnego porozumienia zawartego pomiędzy komunistyczną władzą, koncesjonowaną opozycją oraz hierarchią kościelną, trwają nieprzerwanie do dziś. Jaka jest Pana ocena skutków rewolucji w Europie Wschodniej? Czy uprawniony jest pogląd, że w wyniku ówczesnych wydarzeń oraz ich następstw, wschodnia część Europy wywalczyła wolność?

2. Nie sposób w tym kontekście pominąć incydentu, który miał miejsce w sierpniu 1991 roku w Moskwie. Czy, biorąc pod uwagę ówczesne wydarzenia, kolejne rządy Jelcyna i Putina można nazwać polityczną kontynuacją sowieckiego bolszewizmu, czy należy raczej mówić o procesie demokratyzacji? W jaki sposób zmiany w Sowietach wpływają na ocenę współczesnej polityki międzynarodowej?

3. Czy wobec rewolucyjnych nastrojów panujących obecnie na kontynencie południowoamerykańskim należy mówić o zjawisku odradzania się ideologii marksistowskiej, czy jest to raczej rozwój i kontynuacja starych trendów, od dziesięcioleci obecnych na tym kontynencie? Czy mamy do czynienia z realizacją starej idei konwergencji, łączenia dwóch zantagonizowanych systemów, kapitalizmu i socjalizmu, w jeden nowy model funkcjonowania państwa i społeczeństwa, czy może ze zjawiskiem o zupełnie odmiennym charakterze?

4. Jakie będą konsekwencje rozwoju gospodarczego i wojskowego komunistycznych Chin?

5. Już wkrótce będzie miała miejsce 90 rocznica rewolucji bolszewickiej w Rosji. Niezależnie od oceny wpływu tamtych wydarzeń na losy świata w XX wieku, funkcjonują przynajmniej dwa przeciwstawne poglądy na temat idei bolszewickiej, jej teraźniejszości i przyszłości. Pierwszy z nich, zdecydowanie bardziej rozpowszechniony, stwierdza, że komunizm to przeżytek, zepchnięty do lamusa historii. Drugi stara się udowodnić, że rola komunizmu jako ideologii i jako praktyki politycznej jeszcze się nie zakończyła. Który z tych poglądów jest bardziej uprawniony?

6. Najwybitniejszy polski antykomunista, Józef Mackiewicz, pisał w 1962 roku:

Wielka jest zdolność rezygnacji i przystosowania do warunków, właściwa naturze ludzkiej. Ale żaden realizm nie powinien pozbawiać ludzi poczucia wyobraźni, gdyż przestanie być realizmem. Porównanie zaś obyczajów świata z roku 1912 z obyczajami dziś, daje nam dopiero niejaką możność, choć oczywiście nie w zarysach konkretnych, wyobrazić sobie do jakiego układu rzeczy ludzie będą mogli być jeszcze zmuszeni 'rozsądnie' się przystosować, w roku 2012!

Jaki jest Pana punkt widzenia na tak postawioną kwestię? Jaki kształt przybierze świat w roku 2012?




Ostatni artykuł Darka Rohnka pt. Rubikon rzeczywistości, wywołał interesującą dyskusję na temat realistycznych metod walki ze „skrzywioną rzeczywistością”, w jakiej przyszło nam żyć.  Jeden z komentatorów, pan Orzeł, postawił przed nami pytanie, na które nie ma łatwej odpowiedzi.  Wychodząc z dwóch założeń – primo, że otoczeni jesteśmy bolszewicką karykaturą rzeczywistości, i secundo, że wszyscy chcemy tworzyć państwo, o jakim marzymy – zapytuje, jak można taki cel osiągnąć z Podziemia?  Skoro każda działalność „na Powierzchni” jest grą do czerwonej bramki i uleganiem (obojętne, świadomym czy nie) sowieckiej prowokacji, to jak można przeciwdziałać sowietyzacji, która przecież jest także na powierzchni, samemu pozostając w Podziemiu?  Jak zmienić „ten twór, który nam zaserwowano jako państwo polskie, bez angażowania się na Powierzchni”?  Czy nasza witryna może się zmierzyć z machiną medialną, pyta pan Orzeł, po czym pisze kluczowe zdania:

„Obserwując reakcję wielu znajomych na treści tu prezentowane dochodzę niezmiennie do wniosku, że skuteczność przeciągania błądzących we mgle na jasną stronę mocy jest bliska stu procent.  Tyle tylko, że odnosi się to do tych osobników, którzy sami z siebie najpierw wykazali pewną aktywność umysłową.  Przypomina to aplikowanie przez pipetę cudownego eliksiru prawdy hordzie biegnącej na oślep.  Być może przy dużej dozie szczęścia dziesięciu ludzi z tej hordy zainteresuje się i dozna olśnienia.  A niech tam, nawet i stu, albo tysiąc.  Z tego tysiąca powiedzmy dwadzieścia procent wykaże chęć aktywnego działania, z tej grupy śmiałków kolejne pięć procent stworzy jakieś struktury, organizacje.  Ale horda w tym czasie będzie już daleko.  Nikt z tych biegnących przed siebie nawet nie spojrzy na kilku krzyczących coś niezrozumiale ludzi.”

Wyznaję, że wypowiedź ta zmusiła mnie do zastanowienia.  No, bo rzeczywiście!  Przecież hordy biegną, a my tu z pipetą.  Tłumy maszerują raźno ku Świetlanej Przyszłości, a my do nich z eliksirem prawdy.  Gawiedź się ciśnie do chleba i igrzysk, a ja do nich, że „smutno mi, Boże!”  Czy mogę zatrzymać – choćby na chwilutek – tłuszczę, wygrażającą pięściami, to jednym, to innym, dlatego tylko że chciałbym rozważyć zasadność twierdzeń na temat fenomenu „upadku komunizmu”?  Jak mam zahamować sowietyzującą się dobrowolnie zgraję, rozważając definicję komunizmu?

Inny komentator, pan Jaszczur, zaproponował, żeby nie komentować na stronach internetowych, gdzie może wejść choćby i „tow. Jaruzelski”, ale w zamian pisać na „listy mailingowe”, na co pan Orzeł odparł nie bez słuszności, iż byłaby to profesjonalna konspiracja, z którą poradzić sobie łatwo przy pomocy służb specjalnych, a więc lepiej przejmować te służby, niż się z nimi borykać.  A poza tym na masy oddziaływać nie można, nie ze względu na ekskluzywność witryn takich jak nasza, ale „z powodu zaniku umiejętności czytania wśród tych właśnie mas”.  Pan Orzeł zgadza się z diagnozą wyłożoną przez Dariusza Rohnka o „skrzywieniu rzeczywistości” i domaga się skutecznego działania przeciw temu skrzywieniu, konkludując, że takie działanie jest możliwe wyłącznie na powierzchni.  Trzeba przejąć instytucje tego pseudo-państwa i oznajmić masom, że to wszystko „zapluty i śmierdzący” prl:

„Że Macierewicz nazywa Wolną Polską to coś dookoła?  No wie Pan, polityk to takie zwierzę, które posługuje się, jakby powiedzieli czerwonoskórzy, rozwidlonym językiem.  I tak musi być, inaczej to nie żaden polityk byłby, tylko z przeproszeniem dupa jakaś.  Ważne jest, nie to, co mówi, bo kurtuazyjne zwroty to część politycznego rytuału, tylko to, co robi.”

Tym razem zbaraniałem.  Czy rzeczywiście przeczytałem wcześniej, że pan Orzeł zgadza się diagnozą skrzywienia rzeczywistości?  A czyż posługiwanie się rozwidlonym językiem nie jest przejawem owego skrzywienia?  Czy aby mówienie jednocześnie – podkreślam: jednocześnie, bo to nie jest sprzeczność na przestrzeni lat, ale sprzeczność zawarta często wewnątrz jednej wypowiedzi – „żyjemy w prlu, ale to jest Wolna Polska”, nie jest właśnie oznaką bolszewickiego dwójmyślenia?  W stanie zbaranienia zazwyczaj do niczego się nie przydaję, ale w tym wypadku, zbaraniawszy dopiero pojąłem.  Zbaranienie stało się źródłem objawienia, bo czyż nie o baranach właśnie mówimy?

Zbaraniony zatem powróciłem raz jeszcze do punktu wyjścia i nagle aplikowanie eliksiru prawdy pipetą pędzącej na ślepo czeredzie przestało wyglądać mi na zajęcie zupełnie pozbawione sensu.  Nie ze względu na swój artystowski wymiar, ale dlatego że powinno nam być zupełnie obojętne, co naprawdę myślą pędzące na oślep zgraje.  Powinno być, i mnie osobiście jest obojętne.  Aplikowanie więc eliksiru pipetą jest równie bez znaczenia, co aplikowanie go przy pomocy rozpylacza.  Motłoch pędzi to w jedną stronę, to w drugą, zawsze na ślepo, zawsze bezmyślnie, powodowany nieskończoną ilością przyczyn i pobudek w ogromnej większości irracjonalnych, ale w żadnym wypadku pipeta i eliksir nie mają do nich dostępu, bo taka jest właśnie natura tłumów.  To nie jest z mojej strony pogardliwe wywyższanie się ponad pospólstwo, a wręcz przeciwnie, realistyczne stwierdzenie faktu, że to właśnie ów pędzący tłum jest podstawą problemu, jest samym sercem trudności, którą Rohnka i Orzeł zgadzają się nazywać skrzywieniem rzeczywistości.  Pędząca hałastra ma wszelkie cechy stada baranów, a to dlatego że poddaje się z łatwością – nomen omen – owczemu pędowi: tak robię, bo wszyscy tak robią; tak mówię, bo każdy tak mówi; idę w lewo, ponieważ wszyscy idą w lewo, a ja wpatrzony jestem tylko w barani ogon przede mną.

Ich „opinia” jest pozbawiona znaczenia, bo w rzeczy samej nie mają żadnej własnej opinii, a tylko beczą, powtarzając w kółko cudze opinie, przynajmniej tak długo, jak są w ciżbie.  Nie wolno nam jednak zapominać, że każda zgraja składa się z indywiduów, a do jednostek zwracać się warto, ponieważ każda z nich z osobna – choć czasami trudno w to uwierzyć – stworzona została na obraz i podobieństwo Boże.  Dla każdej z nich z osobna, pipeta i eliksir mogłyby być źródłem objawienia.  Wyłuskanie jednostek z magmy zbiegowiska jest zajęciem godnym i szlachetnym, i prędzej zbliży nas do stworzenia podstaw, na których będzie można w przyszłości wyjść na powierzchnię, niż konspiracja bądź tworzenie partii politycznych.  Na razie takich podstaw nie ma.

Muszę w tym miejscu porzucić podsuniętą mi przez pana Orła metaforę, acz robię to z wielkim żalem.  Oczywiście żaden z nas nie ma dostępu do eliksiru prawdy, choć nawet gdybyśmy go mieli, to nadal wolelibyśmy używać pipety niż jakichkolwiek innych narzędzi dystrybucji.  Nie mamy eliksiru, ale posiadamy dążenie do prawdy, mamy chęć mówienia prawdy i szczere zamierzenie, by nie iść na kompromisy.  I tę naszą prawdę, nie w postaci eliksiru, ale sformułowaną w postaci krótkich i nieporadnych artykułów, możemy przedstawiać poszczególnym jednostkom przy pomocy pipety, jaką jest witryna Wydawnictwa Podziemnego.

Dlaczego więc lepiej być w Podziemiu niż na powierzchni (jakoś nie mogę się zmusić do przydania temu wielkiej litery, to tak jakby pisać zsrs z wielkich liter, czysty nonsens)?  Ponieważ na powierzchni – nazwijmy ją po imieniu: w prlu i jego instytucjach – mowy być nie może o rozpoznaniu owego skrzywienia, na które zapadła rzeczywistość.  Gdyby problem stojący przed nami był natury politycznej, to rzecz jasna działalność polityczna mogłaby mu zaradzić.  Tak postępowali na ziemiach polskich konserwatyści wobec zaborców – i czynili słusznie.  Ale nas postawiono wobec innego problemu, znacznie głębszego i o wiele trudniejszego, i naszym zadaniem jest wypracowanie adekwatnych metod postępowania.

Moja trudność, którą wykładałem tu już wielokrotnie, polega na tym, że nie jestem w stanie pojąć, jak można jednocześnie dostrzegać to skrzywienie i próbować je naprawić, tkwiąc w nim po uszy.  Pan Orzeł pisze np., że na masy nie można wpływać „z powodu zaniku umiejętności czytania wśród tych właśnie mas”.  A kiedy ta umiejętność zanikła?  Kiedyż to niby umiejętność czytania – którą określiłbym jako czytanie krytyczne, bądź czytanie ze zrozumieniem – była masowa??  Nigdy!  „Im większa poczytność, tym mniejsza poczytalność,” jak to trafnie ujęła Barbara Toporska.  To dopiero odkąd masy wypłynęły na scenę polityki, poczęto zabiegać o ich opinie, a tym samym poczęto wtłaczać im do głów cudze opinie wzięte wprost od tak zwanych „środowisk opiniotwórczych” czyli baranów, które podają ton do beczenia dla całego stada.  I to jest właśnie istotą skrzywienia rzeczywistości, o którym tu rozprawiamy.

Moja postawa wobec tłuszczy nie jest wcale pięknoduchostwem, jak mogłoby się zdawać na pierwszy rzut oka.  Jest to skrajnie realistyczne przekonanie, wynikłe z chłodnego opisu rzeczywistości, że nie potrzeba nigdy przekonywać mas do czegokolwiek, przekonywać bowiem można wyłącznie pojedynczych ludzi.  To tylko ich trzeba skłonić do prawdy i nie można tego uczynić poprzez kłamstwo lub choćby tylko mówienie rozwidlonym językiem.  Masy przyjmują za prawdę cokolwiek im się poda, bez specjalnego odwołania do rzeczywistości, bez udziału władz umysłowych, bez krytycznego myślenia, ba! bez angażowania mózgu.  Służę przykładem: masy obywateli prlu przed rokiem 1989 uważały go za państwo polskie i byłyby zdziwione, gdyby im wmawiać coś przeciwnego (wiem, bo próbowałem), ale tylko do czasu, gdy „upadł komunizm”!  Wtedy oznajmiono, że to nie było państwo polskie, tylko prl, a teraz nagle jest Wolna Polska – i masy przyjęły ten bełkot bez mrugnięcia okiem.

A zatem namawianie nas, abyśmy się nagięli do przekonywania mas, do powstrzymywania pędzącej na oślep chmary, w imię prawdy, jest zupełną pomyłką, ponieważ tylko w odcięciu od tego kłamstwa jest prawda.  A odciąć się od skrzywionej rzeczywistości możemy tylko w Podziemiu.  Jeżeli chcemy zerwać ze stereotypem, obnażyć fałszywe wyobrażenia, lub choćby tylko ukazać wycinek rzeczywistości w innym świetle, to nie możemy być jednocześnie częścią fałszu.  Nie wolno nam podtrzymywać myślenia przy pomocy klisz, bo one są mechanizmem owczego pędu.  Natomiast ten, który chce wpływać na masy, musi z konieczności mówić rozwidlonym językiem, by móc trafić do z dawna utrwalonych upodobań.  I tak np. polityk w Polsce czuje się zobowiązany apelować do polskiego nacjonalizmu, co tylko umacnia fikcję prlu, jak to znakomicie demonstruje powyższy cytat na temat Antoniego Macierewicza.

***

Być może to my sami – redaktorzy witryny Wydawnictwa Podziemnego – jesteśmy winni.  Być może źle wybraliśmy nazwę dla naszej witryny.  W zamierzeniu naszym leżało nawiązanie do niezwykłego zjawiska, jakim był niewątpliwie podziemny ruch wydawniczy w latach osiemdziesiątych.  Ówczesne Podziemie było jednak zmarnowaną szansą.  Podziemie chciało właśnie wpływać na masy, chciało kierować, manipulować stadem, podając jeden ton do powszechnego beczenia, do melodii „żeby Polska była Polską”.  Taką postawą przywódcy podziemni ponownie włożyli głowy w kierat bolszewickiej prowokacji – zostawmy na boku kwestię, czy była to działalność agenturalna – przygotowując bezwiednie grunt pod nadchodzącą prowokację „upadku komunizmu” w roku 1989.

Powinniśmy byli użyć innej nazwy niż Wydawnictwo Podziemne.  Nazwy odnoszącej się nie do nieskutecznej walki z bolszewizmem z lat osiemdziesiątych, ale do skutecznej walki z otaczającą pseudo-rzeczywistością.  Powinniśmy byli nazwać naszą witrynę:

KATAKUMBY



Prześlij znajomemu

6 Komentarz(e/y) do “Podziemie czy Katakumby?”

  1. 1 amalryk

    Dobrze iż nadzieja umiera ostatnią, gdyż w przeciwnym razie dyskusję nad tym iście leninowskim pytaniem „co robić?” – możnaby wprost uznać za akademicką aż do śmieszności.

    Wszak gdy prześledzimy losy naszej cywilizacji zachodu, od wczesnego średniowiecza do współczesnośc;, pod kątem pojawiających się typów państw – to optymistycznie ten obraz nas nie nastraja.

    Począwszy od wczesnofeudalnych monarchii, ewoluujący porządek prawno-państwowy w Europie wyłania kolejno: monarchie absolutne, monarchie konstytucyjne, konstytucyjno-parlamentarne, aż do liberalnej demokratycznej republiki, która jest eo ipso państwem totalnym (opiekuńczo-garnizonowym).

    I tak gdy w państwie „tradycyjnym” to społeczeństwo było państwem, w liberalnym państwo funkcjonuje równolegle „obok” społeczeństwa, to w państwie totalnym właśnie, państwo staje się społeczeństwem (i tak nieszczęsny obywatel jest prowadzony za rękę od kołyski, w której nadają mu pesel, aż do trumny, w której niebawem niedołężnych starców będzie układał do wiecznego snu jakiś przyszły dr Mengele z opieki społecznej ze swą „cudowną kojącą strzykawką”).

    W tym ostatnim typie państwa wystarczy tylko odrobina, nawiedzony demiurg, „trącony” trybun ludowy i w momencie państwo totalne zamieni się w totalitarne z prawdziwie już bezbronnymi masami…

  2. 2 michał

    Drogi Panie Amalryku,

    Mój ulubiony filozof, który pomieszkiwał w Wilnie podczas wojny i pracował jako nocny cieć, Henryk Elzenberg (ha! z takim nazwiskiem, taż ta panie, pewnikiem Żyd!), opisywał to właśnie utożsamienie społeczeństwa z państwem. 24 września 1942 roku zapisał w swoim dzienniku:

    „Groza totalizmu na tym polega, że mnoży on niejako jedno przez drugie: fizyczny nacisk państwowy przez pseudomoralny nacisk społeczny – wytwarzając coś czego w tym stopniu nigdy chyba jeszcze człowiek nie zaznał. Ale my, uginając się pod przemocą Niemców, ich t o t a l i z m u właściwie nie odczuliśmy dzięki temu, że jesteśmy traktowani nie jako członkowie jakiejś z nimi wspólnoty, tylko jako pecus i to nas właśnie jako ludzi, w pewnej mierze ratuje.”

    Jest to zaiste komentarz do słynnego zdania Henryka z „Nie trzeba głośno mówić”. Bo rzeczywiście! Dlaczego Hitler robił z Polaków bohaterów, a bolszewicy bezustannie robią z nas gówno? Hitlerowski totalizm był odczuwany przez Niemców, bo zdołał w Niemczech „pomnożyć nacisk państwa przez nacisk społeczny”. Przedstawiciele innych narodów traktowani byli jak bydło, co paradoksalnie ratowało ich człowieczeństwo. Bolszewicy nigdy nie popełniają takich błędów. Hitlerowcy, podkreślali na każdym kroku swą wyższość, przez co zmuszali do oporu, a komunizm chce w zarodku zdławić wszelki opór. Bolszewicy, „robiąc z nas gówno”, uniemożliwiają walkę, właśnie wtedy gdy jest ona koniecznością.

    Co nam zatem zostaje, gdy „państwo staje się społeczeństwem”? Co Pan proponuje, oprócz zejścia do Katakumb?

  3. 3 amalryk

    „Co nam zatem zostaje, gdy „państwo staje się społeczeństwem”? Co Pan proponuje, oprócz zejścia do Katakumb?”
    ——————————————————————————————————–
    Myślę, że nie o nas tu chodzi. My dla komunizmu jesteśmy staceni, impregnowani na uwodzicielskie dźwięki wygrywane przez bolszewickiego fletnika z Hameln. Czy to Pan ze swojego obserwatorium, ulokowanego w centrum „dumnego Albionu”, czy ja ze swojego, w naszym parciano-buraczanym peerelu, obserwując przygotowania do globalnej katastrofy, dostrzegamy jakąś oczywistą drogę ratunku? Czy może mamy ją zbudować?

    Nie za wiele Pan wymaga? Pan konsekwentnie mówi , póki jeszcze może, jest tak i tak, otwórzcie oczy! Cóż może Pan zrobić więcej?
    Ja w głębi duszy jestem jednak mizantropem, a z wiekiem ten stan będzie mi się tylko pogłębiał. Nie mam też w zanadrzu podręcznego receptariusza aby zaaplikować zainfekowanym zbawienne lekarstwo.

  4. 4 michał

    Dumny Albion? Ale gdzie tam! Perfidny, to jeszcze może, ale dumny już nie jest, tylko przeprasza za wszystko, przeprasza i prosi Szkotów, żeby go nie opuszczali. Niedługo będą błagać Walijczyków i Kornwalijczyków, żeby nie odchodzili od Zjednoczonego Królestwa.

    Natomiast co do receptariusza, to czy mam przesłać Panu pipetę z eliksirem?

  5. 5 amalryk

    „Natomiast co do receptariusza, to czy mam przesłać Panu pipetę z eliksirem?”
    ———————————————————————————————–
    Trzymając się tej metafory; to Pan wszak tąż pipetą pracowicie zakrapla internetową przestrzeń (czyżby miał Pan zapasową?). Ponadto prawda to nie jakiś kolejny modny klamot aby go wciskać na siłę ogłupiałej tłuszczy, niczym meches od reklamy czy inny tam domokrążca.

  6. 6 michał

    Pipet ci u nas dostatek, jeno eliksiru braknie czasami.

Komentuj





Language

Nowe książki Wydawnictwa Podziemnego, już w sprzedaży:


Zamów tutaj.

Jacek Szczyrba

Punkt Langrange`a. Powieść.

H
1946. Powieść.

Książki Wydawnictwa Podziemnego

Zamów tutaj:



J.R. Nyquist
Koń trojański
 
Dariusz Rohnka
Wielkie arrangement

Dariusz Rohnka
Fatalna Fikcja