Najnowsze komentarze

III Ankieta Wydawnictwa Podziemnego

Dziecko w szkole uczy się fałszowanej historii od Piasta do równie sfałszowanego Września i dowie się, że obrońcą Warszawy był nie jakiś tam Starzyński, ale komunista Buczek, który wyłamał kraty „polskiego faszystowskiego” więzienia, by na czele ludu stolicy stanąć do walki z najeźdźcą. – Tak w roku 1952 Barbara Toporska opisywała ówczesny etap bolszewizacji Polski.

Przyjmijmy, na potrzeby niniejszej ankiety, że był to opis pierwszego etapu bolszewizacji, klasycznego w swoim prostolinijnym zakłamaniu. Kolejny etap nastąpił szybko, zaledwie kilka lat później, gdy – posługując się przykładem przytoczonym przez Barbarę Toporską – w kontekście obrony Warszawy wymieniano już nie tylko komunistę Buczka, ale także prezydenta Starzyńskiego (i to z największymi, bolszewickimi honorami). Przyszedł w końcu także moment, gdy komunista Buczek albo znikł z kart historii, albo też przestał być przedstawiany w najlepszym świetle – jeszcze jeden, mocno odmieniony okres.

Mamy tu zatem dynamiczne zjawisko bolszewizmu i szereg nasuwających się pytań. Ograniczmy się do najistotniejszych, opartych na tezie, że powyższe trzy etapy bolszewizacji rzeczywiście miały i mają miejsce:

1. Wedle „realistycznej” interpretacji historii najnowszej utarło się sądzić, że owe trzy etapy bolszewickiej strategii są w rzeczywistości nacechowane nieustającym oddawaniem politycznego pola przez bolszewików. Zgodnie z taką wykładnią, historię bolszewizmu można podzielić na zasadnicze okresy: klasyczny, ewoluujący, upadły. Na czym polega błąd takiego rozumowania?

2. Jak rozumieć kolejno następujące po sobie okresy? Jako etapy bolszewizacji? Jako zmiany wynikające z przyjętej strategii, czy ze zmiennej sytuacji ideowej i politycznej, czy może trzeba wziąć pod uwagę inne jeszcze, niewymienione tu czynniki?

3. Trzy etapy i co dalej? Czy trzecia faza spełnia wszystkie ideowe cele bolszewizmu, czy wręcz przeciwnie – jest od realizacji tych celów odległa? Czy należy spodziewać się powrotu do któregoś z wcześniejszych etapów, a może spektakularnego etapu czwartego lub kolejnych?

Zapraszamy do udziału w naszej Ankiecie.

II Ankieta Wydawnictwa Podziemnego

Dorobek pisarzy i publicystów mierzy się nie tyle ilością zapisanych arkuszy papieru, wielkością osiąganych nakładów, popularnością wśród współczesnych czy potomnych, poklaskiem i zaszczytami, doznawanymi za życia, ale wpływem jaki wywierali lub wywierają na życie i myślenie swoich czytelników. Wydaje się, że twórczość Józefa Mackiewicza, jak żadna inna, nadaje się do uzasadnienia powyższego stwierdzenia. Stąd pomysł, aby kolejną ankietę Wydawnictwa poświęcić zagadnieniu wpływu i znaczenia twórczości tego pisarza.

Chcielibyśmy zadać Państwu następujące pytania:

1. W jakich okolicznościach zetknął się Pan/Pani po raz pierwszy z Józefem Mackiewiczem?
Jakie były Pana/Pani refleksje związane z lekturą książek Mackiewicza?

2. Czy w ocenie Pana/Pani twórczość publicystyczna i literacka Józefa Mackiewicza miały realny wpływ na myślenie i poczynania jemu współczesnych? Jeśli tak, w jakim kontekście, w jakim okresie?

3. Czy formułowane przez Mackiewicza poglądy okazują się przydatne w zestawieniu z rzeczywistością polityczną nam współczesną, czy też wypada uznać go za pisarza historycznego, w którego przesłaniu trudno doszukać się aktualnego wydźwięku?

Serdecznie zapraszamy Państwa do udziału.

Ankieta Wydawnictwa Podziemnego

1. W tak zwanej obiegowej opinii egzystuje pogląd, że w 1989 roku w Polsce zainicjowany został historyczny przewrót polityczny, którego skutki miały zadecydować o nowym kształcie sytuacji globalnej. Jest wiele dowodów na to, że nie tylko w prlu, ale także innych krajach bloku komunistycznego, ta rzekomo antykomunistyczna rewolta była dziełem sowieckich służb specjalnych i służyła długofalowym celom pierestrojki. W przypadku prlu następstwa tajnego porozumienia zawartego pomiędzy komunistyczną władzą, koncesjonowaną opozycją oraz hierarchią kościelną, trwają nieprzerwanie do dziś. Jaka jest Pana ocena skutków rewolucji w Europie Wschodniej? Czy uprawniony jest pogląd, że w wyniku ówczesnych wydarzeń oraz ich następstw, wschodnia część Europy wywalczyła wolność?

2. Nie sposób w tym kontekście pominąć incydentu, który miał miejsce w sierpniu 1991 roku w Moskwie. Czy, biorąc pod uwagę ówczesne wydarzenia, kolejne rządy Jelcyna i Putina można nazwać polityczną kontynuacją sowieckiego bolszewizmu, czy należy raczej mówić o procesie demokratyzacji? W jaki sposób zmiany w Sowietach wpływają na ocenę współczesnej polityki międzynarodowej?

3. Czy wobec rewolucyjnych nastrojów panujących obecnie na kontynencie południowoamerykańskim należy mówić o zjawisku odradzania się ideologii marksistowskiej, czy jest to raczej rozwój i kontynuacja starych trendów, od dziesięcioleci obecnych na tym kontynencie? Czy mamy do czynienia z realizacją starej idei konwergencji, łączenia dwóch zantagonizowanych systemów, kapitalizmu i socjalizmu, w jeden nowy model funkcjonowania państwa i społeczeństwa, czy może ze zjawiskiem o zupełnie odmiennym charakterze?

4. Jakie będą konsekwencje rozwoju gospodarczego i wojskowego komunistycznych Chin?

5. Już wkrótce będzie miała miejsce 90 rocznica rewolucji bolszewickiej w Rosji. Niezależnie od oceny wpływu tamtych wydarzeń na losy świata w XX wieku, funkcjonują przynajmniej dwa przeciwstawne poglądy na temat idei bolszewickiej, jej teraźniejszości i przyszłości. Pierwszy z nich, zdecydowanie bardziej rozpowszechniony, stwierdza, że komunizm to przeżytek, zepchnięty do lamusa historii. Drugi stara się udowodnić, że rola komunizmu jako ideologii i jako praktyki politycznej jeszcze się nie zakończyła. Który z tych poglądów jest bardziej uprawniony?

6. Najwybitniejszy polski antykomunista, Józef Mackiewicz, pisał w 1962 roku:

Wielka jest zdolność rezygnacji i przystosowania do warunków, właściwa naturze ludzkiej. Ale żaden realizm nie powinien pozbawiać ludzi poczucia wyobraźni, gdyż przestanie być realizmem. Porównanie zaś obyczajów świata z roku 1912 z obyczajami dziś, daje nam dopiero niejaką możność, choć oczywiście nie w zarysach konkretnych, wyobrazić sobie do jakiego układu rzeczy ludzie będą mogli być jeszcze zmuszeni 'rozsądnie' się przystosować, w roku 2012!

Jaki jest Pana punkt widzenia na tak postawioną kwestię? Jaki kształt przybierze świat w roku 2012?




Na trzy tygodnie przed sowieckim – o, pardon! – „rosyjskim” atakiem na Południową Osetię, oficjalne gruzińskie witryny rządowe zostały zaatakowane w ramach wysoce skoordynowanej kampanii, która przybrała klasyczną już postać tzw. bomb cybernetycznych czyli DDOS (Distributed Denial of Service). Technika ta polega na bombardowaniu źródła pytaniami o informacje z ogromną częstotliwością, co prowadzi do załamania się serwera. O dziwo, pierwszy atak na Gruzję, ten z 20 lipca, koordynowany był z komputera na terenie Stanów Zjednoczonych. Ale to był tylko początek. Kiedy sowieckie czołgi skoncentrowane w tunelu Roki, wiodącym z północnej do południowej Osetii, ruszyły w końcu do ataku, rozpoczęto jednocześnie atak w cyberprzestrzeni. Cyberwojna przeciw Gruzji nie była przeprowadzona na tę samą skalę, co atak na Estonię w 2007 roku, ale też e-Stonia jest jednym z najbardziej zaawansowanych technicznie krajów na globie, podczas gdy Gruzja nie jest. W ataku na Gruzję były jednak dwa nowe elementy, z którymi obserwatorzy cyberwojen nie mieli do czynienia wcześniej.

Po pierwsze, wedle klasycznych definicji, atak na Estonię (oraz dziesiątki innych przykładów cyberwojny, o których pisałem wcześniej tu nie był wcale aktem wojny, ponieważ nie było jednoczesnego pogwałcenia granic. A zatem atak na Gruzję może być uważany za pierwszy wypadek w historii, kiedy działaniom wojennym sensu stricto towarzyszyły równoległe posunięcia w cyberprzestrzeni.

Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że jest to dzielenie włosa na czworo: atak na Estonię był niezwykle groźny, skoncentrowany i wymierzony we wszelkie możliwe aspekty współczesnego życia – gazety, banki, giełdę, sieć energetyczną, kontrolę lotów i wreszcie (najmniej ważny) rząd. Nawet jeśli sowieckie czołgi nie ruszyły jednocześnie w stronę Talinna, to był to niewątpliwie akt agresji. Jednakże wirtualna natura cyberprzestrzeni utrudnia, jeśli wręcz nie uniemożliwia, zastosowanie definicji wojny w takich wypadkach, ponieważ internet operuje ponad granicami narodowymi i niezwykle trudno byłoby udowodnić, skąd nadszedł atak. Co więcej, w miarę łatwo byłoby wciągnąć w konflikt kraje trzecie, po prostu koordynując ataki z ich terytorium. Dla przykładu, gdyby ktoś zechciał pogorszyć poprawiające się do niedawna stosunki pomiędzy Indiami a Pakistanem – nie mam pojęcia, kto też mógłby pragnąć takich rzeczy! – to wystarczyłoby przeprowadzić cybernetyczny atak na Indie, koordynując go z komputera na terytorium Pakistanu. Podanie takiego faktu do publicznej wiadomości w Indiach, miałoby natychmiastowy efekt: tłumy wymachujących pięściami Hindusów na ulicach, a rząd Indii doprowadzony do stanu rozgorączkowanej paranoi.

Ściśle rzecz biorąc, dopiero letnia inwazja Gruzji jest zatem pierwszym przykładem cyberwojny. Paradoksalnie, wyniki były tu o wiele mniej imponujące niż w wypadku czysto wirtualnej inwazji Estonii, głównie ze względu na wspomniane zacofanie Gruzinów (przynajmniej w porównaniu z Estończykami). Pomimo to, z punktu widzenia przyszłych konfliktów, sowieciarze odnieśli w Gruzji ogromne sukcesy. 12 sierpnia wiceminister obrony, Ramaz Nikolaiszwili, musiał zarządzić ewakuację budynku ministerstwa, gdy armia czerwona zniszczyła nie tylko systemy komunikacyjne ministerstwa – połączenia z internetem, system telefoniczny itd. – ale także przejęła kontrolę nad dostawami wody i elektryczności. Budynek został zniszczony nie przez atak rakietowy, nie przez nalot bombowy, nie przez komandosów ani przez Jamesa Bonda, ale przez oddział cybernetyczny, który nie opuścił Leningradu podczas całej operacji.

Mamy tu zatem wypadek użycia ataku cybernetycznego dla zniszczenia infrastruktury przeciwnika podczas „gorącego” konfliktu. O ile mi wiadomo, jest to pierwszy taki wypadek w historii.

Drugim nowym elementem cyberwojny gruzińskiej – w moim przekonaniu o wiele bardziej znamiennym – było użycie „cybernetycznej partyzantki”. Na rozmaitych „pro-rosyjskich” witrynach i blogach pojawiły się zaproszenia do ataku na Gruzję. Sympatyk Putina mógł wziąć udział w napaści z dowolnego miejsca na Ziemi, jeśli tylko miał połączenie z internetem. Sowieckie poletka internetowe zachęcały do ściągania programów i instrukcji potrzebnych do przeprowadzenia ataku DDOS. Jedna z witryn o nazwie StopGeorgia podawała listę adresów gruzińskich, a także adresów zachodnich ambasad w Tyflisie. Dla wzięcia udziału w ataku, jak podaje The Economist, wystarczyło skopiować jeden z adresów i nacisnąć guzik o uroczej nazwie Start Flood czyli „rozpocznij powódź”.

Wielu rozsądnych obserwatorów słusznie wskazuje, że tego rodzaju postępowanie nie jest wcale aktem wojny, ale raczej zwykłym wandalizmem; że udział oficjalnych agencji sowieckich (nawet tajemniczej organizacji pod nazwą Russian Business Network o wyraźnie mafijnych konotacjach) w takich operacjach nie został nigdy udowodniony ponad wszelką wątpliwość; i wreszcie, w samej naturze internetu, a zwłaszcza blogosfery, zawiera się skłonność do tego rodzaju przedsięwzięć: nawoływań do bojkotu, apeli o poparcie, petycji, kampanii itp.

To wszystko prawda. Ale czyż nie powinno być równie oczywiste dla każdego obserwatora dzisiejszej „Rosji”, że żadna publiczna akcja nie może się tam powieść bez milczącego poparcia władz? Spróbujmy sobie wyobrazić bohatersko odważnego działacza, który założyłby w Rosji witrynę internetową, gdzie zachęcałby czytelników do wysyłania protestów pod adresem towarzysza Putina. Niechby ktokolwiek spróbował użyć programów z witryny StopGeorgia do ataku na agencje sowieckie – już oni wiedzieliby, jak go znaleźć…

Wydaje mi się, że najpoważniejsza nauka – i najgroźniejsza wskazówka na przyszłość – jaką wyciągnąć powinniśmy z gruzińskiego rozdziału historii wojny cybernetycznej, to właśnie ów „wandalizm” jako zagrożenie dla całej blogosfery. Wandalizm sponsorowany przez bolszewickie państwo, może być z łatwością skierowany przeciw tej części internetu, która tkwi cierniem w bolszewickim sumieniu. Przeciwko blogosferze, której jak dotąd nie udało się ocenzurować, ani kontrolować.

Blogosfera jest trybuną bez precedensu. Trybuną, o jakiej marzyć tylko mogli ludzie pokroju Józefa Mackiewicza, którzy z jednej strony walczyli przez całe życie z cenzurą, z najgorszym, chamskim, administracyjnym nakazem, a z drugiej strony, „instynkt narodu” zamykał im usta. „Mój Boże, żeby mi pozwolono pisać, co chcę!” pisał w liście do Stefanii Kossowskiej w 1969 roku. Niestety nie pozwolono mu nigdy.

A my mamy niezwykłe szczęście, ale także straszny ciężar odpowiedzialności, bo nam wolno pisać, co chcemy. I zamiast obnażać bolszewicki rodowód dzisiejszej Polski, blogosfera pełna jest potępieńczych sfarów – niestety bez cudzysłowu – na temat tego lub owego ministra w prlowskim rządzie, na temat fryzury posła na sejm prlu bis itp. Zamiast pisać o tym, jak świat cały stacza się powoli w socjalistyczne bagno, blogerzy wyzywają sobie na wzajem od Żydów.

Polska blogosfera stacza się po równi pochyłej do poziomu prlowskiej prasy. Miast wykorzystać niesłychaną wolność słowa, wolność wypowiedzi, jakiej nie miał chyba nikt w historii ludzkości, blogerzy albo przelewają z pustego w próżne, albo wdają się w bezustanne utarczki słowne. Tymczasem swoboda wystąpień jest zawsze wielką odpowiedzialnością, której nie wolno brać lekko, ponieważ jest niezbędna dla sformułowania myśli. Wolność słowa staje się jednak czczym hasłem, gdy myśl nie potrafi wybić się na suwerenność. „Suwerennością myśli nazywam stan, w którym myśl ludzka nie ulega ślepo i nie daje się bezapelacyjnie powodować i kształtować z góry narzuconym dogmatom”, pisał Mackiewicz.

Blogosfera cieszy się rzadką swobodą, ale – obym się mylił! – ta wolność może okazać się krótkotrwała. Jest zupełnie obojętne czy witryny zostaną zaatakowane przez sowieckie programy typu Start Flood czy raczej poddane będą kontroli w stylu chińskim. Tak czy inaczej, nie wolno tej szansy zmarnować.

„Uważajcie, bądźcie czujni, bo nie wiecie, kiedy nastanie czas. Jak kiedy człowiek odejdzie daleko i zostawi dom swój, i da swoim sługom władzę, każdemu dział pracy jego, a odźwiernemu przykaże, aby czuwał. Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie, czy wieczorem, czy o północy, czy o pianiu kogutów, czy o poranku. Aby nagle przyszedłszy nie zastał was śpiących. Ale co wam mówię, wszystkim mówię: czuwajcie.”



Prześlij znajomemu

0 Komentarz(e/y) do “Cybernetyczny atak na Gruzję czy ostrzeżenie dla blogosfery?”

  1. Brak Komentarzy

Komentuj





Language

Nowe książki Wydawnictwa Podziemnego, już w sprzedaży:


Zamów tutaj.

Jacek Szczyrba

Punkt Langrange`a. Powieść.

H
1946. Powieść.

Książki Wydawnictwa Podziemnego

Zamów tutaj:



J.R. Nyquist
Koń trojański
 
Dariusz Rohnka
Wielkie arrangement

Dariusz Rohnka
Fatalna Fikcja